Του Σωτήρη Σιδέρη
Την ώρα που οι ΗΠΑ με τον παγκοσμίως γνωστό κυνισμό τους, έθεταν βέτο στην ένταξη της Παλαιστίνης στον ΟΗΕ, το Ισραήλ ενημέρωνε την Ουάσιγκτον ότι θα πραγματοποιήσει επίθεση στο Ιράν. Κατά τις πρώτες πληροφορίες η έγκριση δεν δόθηκε, η επίθεση όμως έγινε, αλλά κατά κοινή ομολογία ήταν τόσο αδύναμη που κάνει πολλούς να αναρωτιούνται αν το Ισραήλ είναι πράγματι τόσο άγριο και σκληρό ή πλέον φοβάται.Ότι και να ισχύει, γεγονός είναι ότι ο πρώτος κύκλος έκλεισε.
Η τελική έκβαση της ιστορίας, επίθεση -αντεπίθεση προκαλεί μάλλον ανακούφιση στον κόσμο. Το πολεμικό θέατρο ήταν άριστα σκηνοθετημένο, πλαισιωμένο με διακηρύξεις και δηλώσεις υπέρ της βίας , αλλά τελικά η αυτοσυγκράτηση που ζητούσαν όλοι υπερίσχυσε. Η Τεχεράνη έχει υποβαθμίσει την ισραηλινή επίθεση τόσο πολύ, που μιλά σχεδόν υποτιμητικά. Ότι έγιναν επιθέσεις με drones που καταρρίφθηκαν, ότι τελικά δεν υπήρξαν ζημιές ή θύματα. Οι πληροφορίες μιλούν για επιθέσεις κοντά στο Ισφαχάν και σε βάση του Ιράν στη Συρία. Με τις ώρες θα μάθουμε περισσότερα. Ίσως το κέρδος από αυτή την ιστορία είναι ότι οι ΗΠΑ είναι ο ενδιάμεσος συνομιλητής μεταξύ Ιράν και Ισραήλ. Οπότε αλλάζουμε στάδιο …
Ειδικού Συνεργάτη
Η ΕΕ αντιμετωπίζει το ουκρανικό και το παλαιστινιακό με διαφορετικά κριτήρια. Το κοινό χαρακτηριστικό είναι η λεκτική καταδίκη των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά διαφοροποιείται στην έκταση παρέμβασης. Στο ουκρανικό υπήρξε έμπρακτη στήριξη της Ουκρανίας με οπλικά συστήματα, ενώ στο παλαιστινιακό, οι διπλωματικές προσπάθειες για δύο ξεχωριστά κράτη έχουν υπονομευθεί. Η Ευρώπη συνεδριάζει, κάνει διακηρύξεις, εμπλέκεται παντού και ενώ παραπαίει μεταξύ Ουκρανίας , Γάζας και Ιράν, άνοιξε το κεφάλαιο “Τουρκία”, στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής.
Η ελληνική κυβέρνηση διοχετεύει την ικανοποίησή της, η Άγκυρα αντιδρά. Ας διαβάσουν όμως κάποιοι στην κυβέρνηση την Διακήρυξη των Αθηνών και τους περιορισμούς που θέτει, κάτι που οι ίδιοι υπέγραψαν και μετά να μας εξηγήσουν προς τι η ικανοποίηση. Ως προς την μεγάλη κρίση της Μέσης Ανατολής, οι φράσεις που συχνά προκαλούν συναγερμό, όπως οικονομική κρίση, αστάθεια στην περιοχή και φόβοι γενικευμένου πολέμου, δεν έχουν πλέον ρητορική αξία. Βιώνουμε την επίδρασή τους ήδη και περιμένουμε το επόμενο βήμα, με την ελπίδα ότι δεν θα είναι βήμα προς το γκρεμό...
Του Στράτου Βαλτινού
Αν ο Ερντογάν έχριζε υποψήφιο του κόμματός του , εν μέσω πλήρους τηλεοπτικής κάλυψης μάλιστα, έναν μουσουλμάνο δήμαρχο ή κοινοτάρχη της μειονότητας στη Θράκη, η δεξιά -ακροδεξιά πολυκατοικία στην Ελλάδα θα ξεσηκώνονταν. Τον ίδιο συμβολισμό έχει η υποψηφιότητα Μπελέρη με απόφαση Μητσοτάκη. Πλήρης εργαλειοποίηση του προσώπου και ταυτόχρονα, ρίχνει λευκή πετσέτα στη Χειμάρρα, η οποία , με πολιτική ευθύνη του πρωθυπουργού παραδίδεται στον Έντι Ράμα,
Η στήριξη στο πρόσωπο του Μπελέρη αντανακλούσε την στήριξη σε όλη τη μειονότητα και την ανάγκη να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματά της. Το μήνυμα με την υποψηφιότητα είναι ότι ο πρωθυπουργός αφήνει το πεδίο ενός αγώνα για να αναχαιτίσει τις διαρροές προς τα δεξιά του. Μια ακόμη πράξη με λαικίστικο χαρακτήρα και κομματικοποίησης της εξωτερικής πολιτικής, όπως έκανε προεκλογικά και με τη μουσουλμανική μειονότητα. Πέραν αυτών οι άνεμοι ακροδεξιού λαικισμού σαρώνουν τις εντυπώσεις. Και ο Αρχιεπίσκοπος που δήθεν δεν αναμειγνύεται στην πολιτική για ποιόν ακριβώς λόγο εκφράζει ικανοποίηση για τον Μπελέρη; ένας ακροδεξιός φυσικά μπορεί να εκφράζει την εκκλησία, αλλά λίγη αυτοσυγκράτηση δεν βλάπτει. Πεδίο πολιτικής ομίχλης απλώνεται στο πολιτικό σύστημα.
Η αποκαλυπτική περιγραφή του Γιώργου Πετρόπουλου, επικεφαλής του Γραφείου ανθρωπιστικής βοήθειας του ΟΗΕ στη Γάζα, αναδεικνύει το μέγεθος της φρίκης που βιώνουν 2 και πλέον εκατομμύρια παλαιστίνιοι, στην Λωρίδα της Γάζας. Μιλώντας «Στο κόκκινο» και στον Σπύρο Σουρμελίδη, o επικεφαλής στη Γάζα του Γραφείου Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων του ΟΗΕ, Γιώργος Πετρόπουλος, τόνισε ότι είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που οι άμαχοι δεν έχουν καμία διέξοδο, για να διαφύγουν από τους βομβαρδισμούς και την εισβολή στρατευμάτων.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Η Τουρκία, μάλλον έμεινε έκπληκτη με την επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ, καθώς κατάλαβε ότι άμεσα βρέθηκε εκτός κάδρου. Ο Ερντογάν και η Άγκυρα φάνηκαν μικροί σε ένα δωμάτιο μεγάλων, καθώς, οι μεγαλύτερες χώρες της Δύσης συνασπίστηκαν σε λίγες ώρες υπέρ του Ισραήλ για να αντιμετωπίσουν την πρωτοφανή, έστω και προσυνεννοημένη επίθεση στο Εβραικό κράτος, ενώ οι περισσότερες χώρες του πλανήτη αρνήθηκαν να καταδικάσουν το Ιράν. Καμία δύναμη πλέον δεν αγνοεί το Ιράν. Το διαχρονικό δόγμα της Τουρκίας να μην συμμετέχει στις συγκρούσεις των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ ώστε μετά να εμφανίζεται σε ρόλο αποδεκτού διαμεσολαβητή και από τον ρόλο αυτό να κερδίζει στην γεωπολιτική σκακιέρα, έμεινε μετέωρο.
Παρά τις επιμέρους συμφωνίες αλληλουποστήριξης με το Ιράν, οι σχέσεις Άγκυρας -Τεχεράνης περνούν συχνά από σαράντα κύματα. Τώρα, μετά την επίθεση στο Ισραήλ, η τουρκική εξωτερική πολιτική δείχνει μπλοκαρισμένη, χωρίς ρόλο. Πλέον και οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν αυτή την πραγματικότητα και φροντίζουν να έχουν δικούς τους διαύλους με το Ιράν. Νέοι κανόνες μπαίνουν στο τραπέζι , η Ελλάδα δεν έχει νέους συνομιλητές και απουσιάζει. Και η κρίση θα είναι μακροχρόνια...
