Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας έχει πάψει προ πολλού να είναι πειστικός, με απλά λόγια συλλαμβάνεται συνεχώς ψευδόμενος για ζητήματα όμως μείζονος πολιτικής και εθνικής σημασίας. Από τα άδυτα των συναντήσεών του με τον Ερντογάν, μέχρι τον Ζελένσκι, ο ελληνικός λαός μαθαίνει πάντα από τους ξένους τι συζητά και τι δεσμεύσεις αναλαμβάνει. Για δεύτερη φορά , ο Ζελένσκι με δήλωσή του, αποκαλύπτει , λίγη ώρα μάλιστα μετά την συνάντησή τους στο Βίλνιους ότι “συζητήσαμε την εφαρμογή των συμφωνιών μας που επιτεύχθηκαν κατά την επίσκεψή του στην Οδησσό”.
Δηλαδή επιμένει στην ύπαρξη συμφωνίας, παρά την διάψευση Μητσοτάκη, γεγονός που εκθέτει τον πρωθυπουργό. Αμήχανη η Αθήνα δεν είναι σε θέση να πείσει ότι δεν υπάρχουν μυστικές συμφωνίες. Γιατί αν υπήρχε διαφάνεια, θα έφερνε το θέμα στη βουλή, θα έκανε επίσημες δηλώσεις ή ανακοινώσεις, θα έλεγε τα πράγματα με το όνομά τους. Αλλά το πρόβλημα , πέρα από τον πρωτοφανή κυνισμό του Μητσοτάκη έγκειται και στο γεγονός ότι πρώτα ο πρωθυπουργός δεσμεύεται στις ΗΠΑ και στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, μετά η Ουκρανία περιμένει και ο πρωθυπουργός κατά την προσφιλή και άθλια τακτική του προσπαθεί να διαχειριστεί το κλίμα στο εσωτερικό της χώρας.
Του Στράτου Βαλτινού
Περισσότερο με τηλεοπτικό πρόγραμμα , παρά με χώρο που συζητά, αναλύει , προτείνει, επηρεάζει ,διαμορφώνει και προβλέπει , τις διεθνείς, πολιτικές , οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις, μοιάζει πλέον, το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Πλήθος υπουργών και άλλων αξιωματούχων, κομματικοί παράγοντες και εκπρόσωποι οργανισμών, Έλληνες και ξένοι, συζητούν και κάνουν επίκαιρο σχολιασμό με στόχο λίγα λεπτά δημοσιότητας . Άλλοι στοχεύουν εξαρχής σε μια δήλωση -αποκάλυψη που θα τους χαρίσει δημοσιότητα, άλλοι αποφεύγουν και αυτό και επαναλαμβάνουν τον κομματικό εαυτό τους ή τον συστημικό και βαρετό εαυτό τους. Οι τοποθετήσεις τους δεν διαφέρουν ουσιαστικά από μια συζήτηση στη βουλή, ή σε ένα τηλεοπτικό πάνελ. Αυτή είναι η γενική εντύπωση και δεν χρειάζεται ονομαστική αναφορά, γιατί χάνεται και η πραγματική εικόνα.
Κραυγή πόνου, τιμής, αγωνίας, αξιοπρέπειας. Μια μάνα, δεκάδες γονείς, εκατοντάδες συγγενείς, εκατομμύρια Ελλήνων ζητούν πιο έντονα Δικαιοσύνη. Η εμφάνιση της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Γ. Αδειλίνη και η θύελλα που προκάλεσε για τα όσα ισχυρίστηκε έγιναν ήδη ένας Επιτάφιος για την καριέρα της, την προσωπική της αξιοσύνη, αλλά και την εμπιστοσύνη που πρέπει να αισθάνεται η κοινωνία στο πρόσωπό της. Ο πόνος είναι ωμός , είναι επώδυνος.
Πολλοί αναζητούν παρηγοριά όχι σε Θεούς και Αγίους, αλλά στη Δικαιοσύνη. Αυτό κάνουν οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, αυτό κάνει με τον λόγο της, σαν από αρχαία τραγωδία, ο Μαρία Καρυστιανού. Απαντώντας συνολικά στην Αδειλίνη, η Καρυστιανού προκαλεί με τον πόνο της τεράστιο ζήτημα πλέον για την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Αν η ίδια επιμένει στους μύθους της ας συνεχίσει, Αν νοιώθει ότι κάτι δεν πάει καλά, ας το διορθώσει παραιτούμενη. Η απόφαση δική της.
Η συνέντευξη – ως μονόλογος- της Καρυστιανού στο “Ράδιο 98.4” αξίζει να διαβαστεί και να χαραχθεί στη μνήμη μας. Όχι μόνο ως λόγος -πόνος, αλλά και ως διάλεξη περί δικαίου, αρχών, τιμής και καριέρας….
Του Στράτου Βαλτινού
Ασφυκτικό πλαίσιο που αγγίζει ζητήματα αξιακά, δικαίου και ηθικής έχει δημιουργηθεί πλέον γύρω από τη Δικαιοσύνη και ορισμένους λειτουργούς της, όπως η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη, μετά τις δηλώσεις της , στο πλαίσιο συζήτησης στο Φόρουμ των Δελφών. Μετά τον ανεκδιήγητο Ισίδωρο Ντογιάκο που ήθελε να απαγορεύσει την έρευνα της ΑΔΑΕ για τις υποκλοπές, ήρθε η διάδοχός του Γεωργία Αδειλίνη να διαψεύσει και ακαριαία να διαψευστεί όχι μόνο για το πως χειρίζεται το έγκλημα των Τεμπών, αλλά και τις εισαγγελικές αρρυθμίες.
Ισχυρίστηκε, πως ποτέ δεν είπε στους συγγενείς των θυμάτων να αναζητήσουν παρηγοριά στην Εκκλησία . Έλαβε καταιγιστικές απαντήσεις , όχι μόνο από την Καρυστιανού, αλλά και από άλλους γονείς και συγγενείς, ότι φυσικά τα είπε, αυτά και άλλα πολλά και ότι υπάρχουν και μάρτυρες. Αν στο πρόσωπο της Αδειλίνη κρίνεται η ανεξαρτησία και η αξιοπιστία της Δικαιοσύνης για την υπόθεση των Τεμπών και των υποκλοπών, τότε δικαίως η εμπιστοσύνη των πολιτών, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, έχει καταρρεύσει. Αν η Αδειλίνη απλά προσπάθησε να καλλωπίσει το προφίλ το δικό της και του Αρείου Πάγου, έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Τα ζητήματα που αναδύονται από την ανακοίνωση της κυβέρνησης για τη δημιουργία δύο θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο και το Ιόνιο και την συνακόλουθη αντίδραση της Τουρκίας, δημιουργούν νέα δεδομένα στις διμερείς σχέσεις. Η Τουρκία με την απάντησή της έθεσε θέμα κυριαρχίας νησιών, γιατί απ ότι φαίνεται η Ελλάδα θα τοποθετήσει ανεμογεννήτριες σε μεμονωμένες βραχονησίδες που η Τουρκία τις θεωρεί γκρίζες ζώνες. Οπότε , ειδικοί στο Δίκαιο της Θάλασσας εκτιμούν ότι ανοίγει ένα νέο πεδίο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το νέο στοιχείο είναι ενδεχομένως η ανάμειξη Ελλήνων επιχειρηματιών, ίσως και Τούρκων στο βάθος του χρόνου. Ωστόσο, η διαχείριση της υπόθεσης είναι διπλωματική, είναι περίπλοκη και φυσικά δεν έχει τόση σχέση με την απάντηση του ελληνικού ΥΠΕΞ στην Άγκυρα ότι “πολιτικοποιεί ένα αμιγώς περιβαλλοντικό ζήτημα.” Υπάρχουν και αυτό, αλλά όχι μόνο για την ακρίβεια..
Από την τουρκική ανακοίνωση διαφαίνεται ενόχληση από τη δημόσια ανακοίνωση της Αθήνας, δηλαδή περίμεναν παρασκηνιακή διαβούλευση , ίσως και συνεννόηση. Οπότε απομένει να διαπιστωθεί αν και κατά πόσο η υπόθεση αυτή θα επηρεάσει την συνάντηση Μητσοτάκη -Ερντογάν το Μάιο, αν θα προκαλέσει νέο κύκλο έντασης ή οι δύο ηγέτες θα το αντιμετωπίσουν έγκαιρα. Ως προς το πάρκο του Ιονίου έχουμε πολύ πιο σοβαρά ζητήματα που είναι αποκλειστικά ελληνικά και αποτελούν μια ακόμη ένδειξη πως οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς σχέδιο, ερήμην και της λογικής, όπως θα δούμε στη συνέχεια.
