Του Σωτήρη Σιδέρη
Η Κίμπεριλι Γκλφόϊλ έρχεται σε λίγες ημέρες στην Αθήνα και αναλαμβάνει την πρεσβεία των ΗΠΑ. Αναλαμβάνει σε μια στιγμή που η διαχρονική ασπίδα της Ελλάδας, το διεθνές δίκαιο έχει γίνει κουρελόχαρτο. Έρχεται επίσης τη στιγμή που το Τελ Αβίβ και οι ΗΠΑ αναζητούν μια ισχυρή αρχιτεκτονική ασφάλειας για το Ισραήλ, καθώς η ρευστότητα είναι απειλητική και η Τουρκία είναι πανταχού παρούσα. Έρχεται επίσης την στιγμή που η Αθήνα , σχεδόν πανικόβλητη από τα νέα δεδομένα και για να προλάβει ανεπιθύμητες εξελίξεις, πρότεινε την διεξαγωγή μιας διεθνούς διάσκεψης με τη συμμετοχή της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Λιβύης και της Αιγύπτου.
Ήταν τόσο πρόχειρη αυτή η πρόταση που ούτε τα μέλη της κυβέρνησης την ήξεραν, ούτε ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας γνώριζε κάτι και τώρα το ΥΠΕΞ τρέχει εκ των υστέρων να κάνει τις σχετικές διαβουλεύσεις σε κλίμα πλήρους αμφισβήτησης και από την Λευκωσία. Σε αυτό το σκηνικό η Γκιλφόϊλ, έδωσε συνέντευξη στη Vogue Greece και σε μια κρίση μεγαλείου άφησε την εντύπωση ότι η ίδια θα είναι η ισότιμη συνομιλήτρια του πρωθυπουργού,. Γιατί, όταν ρωτήθηκε για το γεγονός ότι ο Τραμπ δεν έχει συναντήσει ακόμη τον Κυριάκο Μητσοτάκη είπε:. “Θα είμαστε καλά. Εννοώ, στέλνει εμένα».
Αηδία και οργή προκαλεί δημοσίευμα που σχεδόν υμνεί ένα απόβρασμα της CIA , ονόματι William G. Basil ή Βασίλης Βασιλειάδης, με καταγωγή από την Κάρπαθο. Είναι αυτός που είχε στήσει μηχανισμό παρακολούθησης Ελλήνων πολιτικών το 2004 μεταξύ των οποίων και τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, υπουργούς και άλλους. Το δημοσίευμα μας πληροφορεί ότι εν λόγω “περνάει τα τέσσερα τελευταία χρόνια μια ήσυχη ζωή…” και ότι “φίλοι από τα παλιά είναι σίγουροι ότι ο Basil θα ήθελε πάρα πολύ να ξαναδεί την Κάρπαθο, το νησί που αγάπησε μικρό παιδί, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό λόγω του εντάλματος σύλληψης” από το 2016.
Ο Βασιλειάδης δεν ήταν ο μόνος ελληνικής καταγωγής πράκτορας που έδρασε υπέρ της CIA και εις βάρος της πατρίδας του. Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η Ελλάδα έγινε και σίγουρα είναι ακόμη, σουρωτήρι και πεδίο δράσης κάθε είδους πρακτόρων που συνέβαλλαν σε εθνικές καταστροφές , στο πραξικόπημα του 1967 και στην τραγωδία της Κύπρου. Δηλαδή , μια αγέλη προδοτών που αντί να τους αφαιρεθεί η ελληνική υπηκοότητα και να στιγματιστούν, απολαμβάνουν τη ζωή τους και δρακρύβρεχτα δημοσιεύματα.
Φρίξος Δαλίτης
Η Κύπρος προχωρά στην υπογραφή Συμφωνίας Οριοθέτησης θαλάσσιων συνόρων (ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα) με τον Λίβανο το αμέσως επόμενο διάστημα. Η Κυβέρνηση της γειτονικής χώρας ενέκρινε τη Συμφωνία Οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων με την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία είχε επέλθει τον περασμένο Σεπτέμβριο, μετά από επαφές των διαπραγματευτικών ομάδων των δύο χωρών. Επικεφαλής της κυπριακής αποστολής ως ειδικός απεσταλμένος του Προέδρου ήταν ο πρέσβης Τάσος Τζιωνής και επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Δημοκρατίας του Λίβανου ήταν ο Υπουργός Μεταφορών και Δημοσίων Έργων, κ. Fayez Rassamny.Πληροφορίες του «Φ» αναφέρουν ότι η Συμφωνία προωθήθηκε με άκρα μυστικότητα τα τελευταία δύο χρόνια και οι προσπάθειες κορυφώθηκαν μετά την εκλογή του Προέδρου Αούν.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Η προσπάθεια αποσύνδεσης του Αλέξη Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ, αν αυτός ήταν ο πραγματικός του στόχος, απέτυχε. Μπορεί ο ίδιος να παραιτήθηκε από βουλευτής, αλλά το κόμμα του τον τραβάει από το μανίκι, για να θυμηθούμε έναν στίχο του σπουδαίου Διονύση Σαββόπουλου και εντείνει την αστάθεια στην Αριστερά, που θυμίζει ηφαίστειο. Η απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί μια κίνηση επιβίωσης του κόμματος , καθώς ο ρυθμός αποδοχής του πρώην πρωθυπουργού καθιστά αμφίβολη την επιβίωσή του και την είσοδό του στη βουλή.
Η απόφαση της ΠΓ για σύγκλιση με τον πρώην πρωθυπουργό , με στόχο έναν ισχυρό προοδευτικό πόλο , μάλλον δεν βολεύει το αφήγημα του Τσίπρα για ριζική ανανέωση και επανεκκίνηση. Ούτε διευκολύνει την σύμπλευση ΣΥΡΙΖΑ- Νέας Αριστεράς , προς το παρόν. Δημιουργεί όμως τις προυποθέσεις για την επανένωση όλων των τάσεων του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα στο εγγύς μέλλον. Αυτό όμως θέλει ο Τσίπρας; γιατί δεν είναι σαφές τι θέλει..
Του Στράτου Βαλτινού
Τελικά δεν ήταν πανικόβλητος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά ο δελφίνος Νίκος Δένδιας. Οι συχνοί λεονταρισμοί του , προβάλλονται από το σύνολο των ΜΜΕ, ως να πρόκειται για ανδρείο πολιτικό που προτίθεται να αλλάξει την πορεία της δεξιάς και της χώρας. Αλλά σε κάθε κλειστή στροφή γλιστράει στην αγκαλιά του Μεγάρου Μαξίμου. Αυτός που υποτίθεται διαφοροποιήθηκε στην αισχρή τροπολογία για το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη με μια δήλωση που έμοιαζε με διακήρυξη ανεξαρτησίας, κατέληξε με οδυνηρό τρόπο για τον ίδιο, στα σκουπίδια της ιστορίας. Ούτε μια αξιοπρεπή παραίτηση δεν είναι ικανός να υπογράψει, ούτε μια ψήφο αυτοσεβασμού δεν μπορεί να ρίξει.
Αλλά υπέγραψε με δόξα και τιμή την τροπολογία, την ψήφισε και περιμένουμε την επόμενη “επανάσταση”. Αν οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι το σύμβολο ενότητας, παρά τις μαύρες σελίδες της χούντας, ο Δένδιας είναι το σύμβολο της πολιτικής κενότητας. Η κούρσα διαδοχής του Μητσοτάκη έχει αρχίσει. Συμβαίνει, όχι επειδή υπάρχει ο Δένδιας ή κάποιοι άλλοι που θέλουν αλλαγή πορείας, έχουν άλλη ιδεολογική προσέγγιση ή είναι καινοτόμοι. Κάθε άλλο. Όπως και στο ποδόσφαιρο, φεύγει ο βασικός από το παιχνίδι, μπαίνει ο αναπληρωματικός, αλλά το πλάνο δεν αλλάζει. Ο Δένδιας θα αλλάξει τη Δεξιά; έλεος…
