Του Σωτήρη Σιδέρη
Μόνο το καυστικό χιούμορ των γελοιογράφων μπορεί να αποδώσει την ιλαρότητα των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ, που λίγο πολύ μας ενημερώνουν για την … στρατηγική σημασία της χειραψίας Τραμπ- Μητσοτάκη στο Σαρμ Ελ Σέιχ, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος , είτε δεν θυμόνταν είτε δεν ήθελε να πει το όνομα του Κυριάκου Μητσοτάκη όταν απαριθμούσε τους ηγέτες που παρευρίσκονταν στην τελετή. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Το μείζον είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη που στήριξε με μεγάλο πολιτικό κόστος την γενοκτονία του Ισραήλ, είναι άφαντη σε όλα τα επίπεδα και ιδιαίτερα στο μεταπολεμικό σκηνικό.
Αντίθετα, η Τουρκία είναι παρούσα και με στρατηγικό ρόλο, ακόμη και κόντρα στις επιθυμίες του Ισραήλ, που βλέπει την Άγκυρα να κερδίζει ζωτικό χώρο κοντά στο Τελ Αβίβ. Από τη μία στη Συρία όπου ασκεί καταλυτικό ρόλο στην κυβέρνηση και από την άλλη “πατάει” πόδι στη Γάζα μετά από πρόσκληση του Τραμπ , που έχει και την τελική εξουσία εκεί. Στην Αθήνα η παραλυσία είναι εμφανής, γιατί τώρα φαίνεται να είναι κενή περιεχομένου η προπαγάνδα περί στρατηγικής σχέσης Ελλάδας -Ισραήλ. Ήταν και παραμένει μια ετεροβαρής φιλική σχέση , με κοινό αντίπαλο την Τουρκία , αλλά απέχει πολύ από τα είναι στρατηγική σχέση.
Το αμεσο κέρδος είναι οτι δυο εκατομμυρια παλαιστίνιοι θα πάψουν να ζουν υπο το κράτος των βομβαρδισμών και των όπλων, θα σταματήσει το καθεστώς πείνας και εθνοκάθαρσης. Και συγχρόνως οι τελευταίοι 20 ζωντανοί ισραηλινοί όμηροι της Χαμάς, θα επιστρέψουν στα σπίτια τους, οπως και 2000 παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι. . Τα επόμενα βήματα είναι αδιευκρίνιστα και συγχρόνως κρίσιμα για να υπάρξει μια κάποια ειρήνη, οπως ο αμερικανός Πρόεδρος σχεδιάζει και οι παλαιστίνιοι αποδέχθηκαν. Είναι σαφές ότι μόνο οι αμερικανοί θα μπορούσαν να υποχρεώσουν το Ισραήλ να προχωρήσει σε κάποιο συμβιβασμό. Και αυτό έγινε, αφού ούτε ο Λευκός Οίκος μπορούσε πλέον να σηκώσει το βάρος του αιματος. Το κόστος σε ολα τα επίπεδα μεγάλωνε επικίνδυνα και ο γενοκτόνος δρόμος του Νετανιάχου είναι αδιέξοδος .
Ανδρέας Πιμπίσιης
Η Τουρκία κινήθηκε παρασκηνιακά προκειμένου να αποκλείσει την Κυπριακή Δημοκρατία από του να συμμετάσχει στην τελετή υπογραφής για τον τερματισμό των συγκρούσεων στη Γάζα, που πραγματοποιήθηκε στο Σαρμ Ελ-Σέιχ. Με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να είναι στο τραπέζι των χωρών που υπέγραψαν τη συμφωνία, ένεκα της ιδιαίτερης τους σχέσης με τη Χαμάς, η Άγκυρα επιχείρησε να αποκλείσει την «εκλιπούσα» όπως τη θεωρεί Κυπριακή Δημοκρατία. Κάτι που στο τέλος δεν τα κατάφερε και ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης βρέθηκε στο Σαρμ Ελ-Σέιχ και ήταν ακριβώς πίσω από τον Ερντογάν την ώρα που υπέγραφε.
Του Στράτου Βαλτινού
Δεν του δώσανε το νόμπελ ειρήνης γιατί παραήταν γελοίο. Αν υπήρχε όμως νόμπελ κυνισμού θα μπορούσε να απονεμηθεί στον Ντόναλντ Τραμπ. Όσα είπε στο ισραηλινό κοινοβούλιο δεν τιμούν ,ούτε τον ίδιο, ούτε τον Νετανιάχου, ούτε τους βουλευτές που τον αποθέωσαν. Το Ισραήλ έκανε έναν ανηλεή πόλεμο για να εκδικηθεί για την δολοφονία των περίπου 1200 ισραηλινών πολιτών τον Οκτώβριο του 2023, να απελευθερώσει τους ομήρους και να εξαλείψει τη Χαμάς.
Επί δύο χρόνια η Δύση τροφοδοτούσε την πολεμική μηχανή του Ισραήλ που κατηγορείται για γενοκτονία και τελικά τι κατάφερε; τίποτα απ όσα διακήρυττε. Νίκησε τη Χαμάς, αλλά υπάρχει ακόμη και υπέγραψε και τη συμφωνία. Απελευθερώθηκαν 20 όμηροι με αντάλλαγμα 2.000 παλαιστίνιους που κρατούνταν στις φυλακές του Ισραήλ. Σκότωσαν περίπου 70.000 Παλαιστίνιους μεταξύ αυτών περίπου 20,000 παιδιά και άφησαν άστεγους 2,2 εκατομμύρια ανθρώπους. Οι οποίοι ωστόσο, είναι αποφασισμένοι να ζήσουν έστω στα χαλάσματα και σύντομα λόγω των πολλών γεννήσεων ο πληθυσμός θα αναπληρωθεί. Πανηγύρια για το τέλος της φρίκης ναι. Αλλά η ομιλία του Τραμπ στη Κνεσέτ είναι λόγος ενός ακατάστατου μυαλού…
Του Σωτήρη Σιδέρη
Ισχυρές αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό προκαλεί η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από το βουλευτικό αξίωμα και η παράλληλη διακήρυξή του ότι “το πολιτικό σύστημα, σε όλες τις εκφάνσεις του, έχει ξεπέσει στη συνείδηση του λαού”. Αν και ο ίδιος είναι παλιός και πρωταγωνιστής επιπέδου πρώτης σελίδας από το 2012, φαίνεται ότι διατηρεί έναν πολιτικό δυναμισμό που μπορεί να δημιουργεί και πάλι προσδοκίες. Αλλά , πράγματι έχει δίκιο σε όσα λέει για το πολιτικό σύστημα, γιατί αν αυτό δεν είχε ξεπέσει δεν θα είχε ελπίδες επιστροφής και ο ίδιος. Το ζήτημα είναι αν και πως μπορεί να το αναστηλώσει.
Ο Τσίπρας δηλώνει ότι απευθύνεται στην κοινωνία, την οποία μέχρι τώρα καθοδηγεί από τα πάνω και την προσανατολίζει προς το πρόσωπό του. Όταν επίσης δηλώνει ότι μόνο από “τα κάτω” μπορούν να ανατραπούν τα δεδομένα. Αλλά η κοινωνία δεν είναι άμορφη μάζα. Έχει θεσμούς, κόμματα, ενώσεις και φορείς, Αυτοδιοίκηση και παρατάξεις, οπότε το “από τα κάτω” έχει πολλές εκφάνσεις και ερμηνείες. Πέραν αυτών που θα φανούν στην πορεία, ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει , όχι όμως πρώτος μεταξύ ίσων, αλλά ως αρχηγός σε μια προσωποκεντρική πρωτοβουλία ανασύνθεσης της κεντροαριστεράς. Το ρίσκο και για τον ίδιο και για την Αριστερά μεγάλο.
