Του Σωτήρη Σιδέρη
Σε μια συνεδρίαση έκτακτης ανάγκης, όπως ήταν η συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής στις 4 Μαρτίου, οι συμμετέχοντες, αν και δεν έτρεφαν ιδιαίτερες προσδοκίες, είχαν την εντύπωση ότι θα είχαν μια εις βάθος ενημέρωση και συζήτηση για τον πόλεμο ΗΠΑ -Ισραήλ -Ιράν και ότι θα συνέβαλλαν στην διαμόρφωση μιας πολιτικής πυξίδας σε ένα φλεγόμενο τοπίο. Στην σύσκεψη, πέραν των κομμάτων, είχαν κληθεί και πήραν μέρος αρκετοί και σοβαροί ακαδημαϊκοί, γνώστες της πολιτικής ασφάλειας, της Μέσης Ανατολής και του διεθνούς περιβάλλοντος.
Λίγες ώρες αργότερα αποχώρησαν από το ΥΠΕΞ απογοητευμένοι. Όσοι διάβαζαν εφημερίδες και σοβαρές ιστοσελίδες, ήταν ένα βήμα μπροστά απ όσα άκουσαν από τον Γιώργο Γεραπετρίτη. Ένας ΥΠΕΞ με νοοτροπία υπηρεσιακού παράγοντα που έχει χαώδη διαφορά από τον πολιτικό καθοδηγητή ενός κρίσιμου υπουργείου.
Εκεί διαπιστώθηκε πάλι, ότι η μόνη απαρασάλευτη ιδέα της κυβέρνησης, είναι η άνευ όρων υπεράσπιση των δογμάτων των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Οπότε κάθε επισήμανση, κάθε ένσταση, κάθε ιδέα ή πρόταση που κατατέθηκε, πήγαινε κατευθείαν στον κάλαθο αχρήστων, του διπλωματικά ληθαργικού Γιώργου Γεραπετρίτη. Πέραν αυτών, γιατί τόση αμηχανία σχετικά με την ενεργοποίηση της ρήτρας αμοιβαίας άμυνας της ΕΕ;
Του Στράτου Βαλτινού
Η βία του πολέμου συγκλονίζει τον κόσμο. Πέρα από κυβερνήσεις και κόμματα έχει ενδιαφέρον η στάση των εκκλησιών. Το Βατικανό πήρε θέση με μια δήλωση -κόλαφο κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ, εκφράζοντας την έντονη ανησυχία για το γεγονός ότι “η διάβρωση του διεθνούς δικαίου είναι πραγματικά ανησυχητική” καθώς “η δικαιοσύνη έχει υποχωρήσει μπροστά στη βία”, ενώ “η δύναμη του νόμου έχει αντικατασταθεί από το νόμο της βίας”.
Η ορθόδοξη εκκλησία για μια ακόμη φορά δείχνει το απεχθές πρόσωπο της συνενοχής. Το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης κήρυξε πόλεμο στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, αλλά είναι άφαντο στη Γάζα και την γενοκτονία των Παλαιστινίων, αλλά και στον πόλεμο κατά του Ιράν. Και η εκκλησία της Ελλάδας δεν υπάρχει πουθενά. Πρόκειται καθαρά για επιλογή στρατοπέδου με πολιτικούς -ιδεολογικούς όρους και όχι με ανθρωπιστικούς. Η πολιτική πάνω απ΄όλα,
Του Σωτήρη Σιδέρη
Ο πρωθυπουργός είπε στη βουλή ότι “ η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με ιδεολογικά, αλλά με εθνικά κριτήρια”. Κανείς δεν διαφωνεί , αρκεί να είναι ειλικρινής. Όμως δεν είναι. Ποια είναι τα εθνικά κριτήρια, σε έναν επιθετικό πόλεμο με αναθεωρητική στρατηγική που κουρελιάζει κάθε έννοια δικαίου και αλλάζει βίαια τον χάρτη της περιοχής;
Στην πραγματικότητα ο πρωθυπουργός είναι αυτός που ασκεί εξωτερική πολιτική με ιδεολογικά κριτήρια γιατί ενσωματώνει στην δική του πολιτική, την εθνική ιδεολογία του Ισραήλ για κυριαρχία σε όλη τη Μέση Ανατολή, κάτι που δημόσια παραδέχονται στελέχη της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Τελ Αβίβ. Η ωμή βία των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ψεύτικα διλήμματα.
Ως προς την Κύπρο το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει η Ελλάδα να προστρέξει σε βοήθειά της αν απειληθεί, φυσικά να το κάνει, αλλά τα ερωτήματα είναι αμείλικτα . Είναι εύκολο να κινητοποιηθεί στην Κύπρο, σε ένα μέτωπο κατά του Ιράν ή της Χεζμπολάχ, αλλά δεν το έκανε έναντι της Τουρκίας όταν απείλησε με στρατιωτική επέμβαση για το οικόπεδο 7 της Κυπριακής ΑΟΖ, τις παραβιάσεις του εναερίου χώρου, την περιοδεία Ερντογάν στην περίκλειστη Αμμόχωστο, τις παραβιάσεις της Πράσινης γραμμής όπου υπήρχαν και νεκροί στο παρελθόν. Έχουμε αλλαγές;
Σωτήρης Ρούσσος
Πρόκειται για μια σύγκρουση στρατηγικών αντοχής, πολιτικής βούλησης και γεωπολιτικών υπολογισμών. Το ιρανικό καθεστώς δεν μάχεται για να κερδίσει, αλλά για να επιβιώσει. Οι αντίπαλοί του δεν αρκούνται σε μερικές παραχωρήσεις, αλλά επιδιώκουν δομική αλλαγή. Η Μέση Ανατολή βρίσκεται για ακόμη μία φορά σε μια ιστορική καμπή, με το Ιράν να αποτελεί το επίκεντρο μιας πολυσύνθετης και επικίνδυνης γεωπολιτικής σύγκρουσης. Είναι επίσης η ταφόπλακα του διεθνούς δικαίου, το οποίου το κύρος είχε από καιρό καταρρακωθεί.
Οι πρόσφατες εξελίξεις, και ιδιαίτερα η δολοφονία ανώτατων θρησκευτικών ηγετών, δημιουργούν νέα δεδομένα στο εσωτερικό της Ισλαμικής Δημοκρατίας, επηρεάζοντας βαθιά την ισορροπία ισχύος μεταξύ των βασικών πυλώνων του καθεστώτος.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Η αντίδραση της Αθήνας στην απόπειρα του Ιράν να πλήξει τη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι της Κύπρου είναι μια κίνηση υψηλού ρίσκου. Δεν είναι σαφές αν πρόκειται για μονομερή κίνηση της Αθήνας ή γίνεται σε συνεννόηση με άλλες χώρες της ΕΕ, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, πιθανόν και με την Τουρκία. Δεν έχει θεσμικές υποχρεώσεις η Ελλάδα γιατί δεν είναι πόλεμος του ΝΑΤΟ, αλλά των ΗΠΑ και του Ισραήλ και η Αθήνα είναι η πρόθυμη χώρα που τον στηρίζει.
Η απόφαση για μετάβαση της νεότευκτης φρεγάτας “Κίμων”, είναι αμφιλεγόμενη και ίσως επικίνδυνη για έναν πόλεμο με drone και πυραύλους. Δεν είναι βέβαιο αν θα έχει αποστολή μόνο την προστασία της Κύπρου ή θα κινηθεί και για την προστασία αμερικανικών πλοίων, της αγγλικής βάσης ή του Ισραήλ. Μήπως οι PATRIOT, που βρίσκονται στη Σαουδική Αραβία , πάνε στην Κύπρο; Οι κινήσεις της Αθήνας είναι υψηλού ρίσκου και είναι ευθύνη του πρωθυπουργού να δηλώσει δημόσια τι δεσμεύσεις έχει αναλάβει και ποια είναι τα όρια της ελληνικής εμπλοκής, που ήδη βαθαίνει.
Η επίθεση κατά του Ιράν και η δολοφονία του Χαμενεϊ , προκαλούν ντόμινο συγκρούσεων. Η Τεχεράνη με πυραύλους πλήττει πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, αεροδρόμια, λιμάνια, βάσεις και ό,τι μπορεί να πλήξει σε πολλές χώρες της περιοχής, προκαλώντας οικονομικούς κλυδωνισμούς στη Δύση . Η διάχυση του πολέμου, ίσως δεν ήταν στα σχέδια του Τελ Αβίβ και της Ουάσιγκτον, ήταν όμως στα σχέδια της Τεχεράνης. Προφανώς βρισκόμαστε ενώπιον μιας γενικευμένης αποσταθεροποίησης.
