Η Μαρία Καρυστιανού απείχε από την εκλογική διαδικασία για την εκλογή νέας ηγεσίας στο σύλλογο συγγενών θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών . Είχε προηγηθεί η παραίτησή της, πράξη αυτονόητη, μετά την ανακοίνωσή της ότι θα ιδρύσει κόμμα. Αλλά τα πράγματα παίρνουν άσχημη τροπή για την ίδια και την εικόνα της.
Η αποχή της από την εκλογική δείχνει μάλλον περιφρόνηση προς όσους έμειναν στον σύλλογο, δεδομένου ότι η στάση αυτή σηματοδοτεί την αποσύνδεσή της από τον αγώνα του συλλόγου που στήριξε όλος ο ελληνικός λαός, με θλιβερό τρόπο. Η Μαρία Καρυστιανού όφειλε να είναι παρών και αν δεν ήθελε να εμπλακεί στηρίζοντας κάποιον, μπορούσε να είναι διακριτική. Η αποχή όμως γκριζάρει ακόμη περισσότερο την εικόνα της.
Τον σφυροκόπησαν ιστορικοί, κριτικοί κινηματογράφου, ηθοποιοί και αναλυτές για την ταινία του “Καποδίστριας”, για τις ανακρίβειες και την ρηχότητά τηςι. Αφού δεν κατάφερε να απαντήσει πειστικά σε κανέναν, βρήκε ένα αφήγημα αντιγράφοντας τον Τραμπ. Φταίνε οι Αριστεροί. Αφορμή και όχι αιτία, μια δήλωση το ηθοποιού Γιάννη Στάνκογλου ότι ο Γιάννης Σμαραγδής δεν του αρέσει ως σκηνοθέτης. Ότι είναι θετικό που ο κόσμος πήγε να δει τον “Καποδίστρια”, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει υποχρεωτικά να του αρέσει η ταινία, την οποία αποκάλεσε “ηθογραφία”. Λογική κριτική.
Άλλο η εμπορική επιτυχία, άλλο μια καλή ταινία. Οπότε τι κάνει ο Σμαραγδής; φθηνό λαϊκισμό, ευκολοχώνευτο από τους χειροκροτητές του. Φταίνε οι Αριστεροί!…
Τελικά οι επιθέσεις παντός καιρού κατά της Αριστεράς εξελίσσονται σε καταφύγιο ανεπαρκών, λαικιστών, ακροδεξιών και όσων δεν αντέχουν την κριτική. Όχι τη φθηνή κριτική, αλλά ούτε και την επιστημονική ., γι αυτό και ο Σμαραγδής δεν εκστόμισε ούτε λέξη κατά των ιστορικών που τον εξέθεσαν άγρια.
Κώστας Βενιζέλος
Η Άγκυρα άναψε κόκκινο φως στα Ηνωμένα Έθνη για να μην προχωρήσουν στην καταγραφή των συγκλίσεων, που έχουν επιτευχθεί κατά τη διαπραγματευτική διαδικασία μέχρι και τη Διάσκεψη στο Κραν Μοντανά. Μια κίνηση που απέτρεψε το επόμενο βήμα που θα έκανε ο Διεθνής Οργανισμός στο Κυπριακό.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, η Προσωπική Απεσταλμένη του Γ.Γ. του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελ Ολγκίν Κουεγιάρ, συζητώντας με τους συνεργάτες της είχαν αποφασίσει να προωθήσουν την ιδέα σύνταξης ενός εγγράφου, στο οποίο θα περιλαμβάνονταν οι συγκλίσεις. Μια ιδέα, που είναι κοντά- ενδεχομένως και το ίδιο- με αυτό που πρότεινε στην κοινή συνάντηση με Ερχιουρμάν και Ολγκίν, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης. Η γνωστή πρόταση πέντε σημείων, που ανακοίνωσε ο Νίκος Χριστοδουλίδης.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Αρχίζουν και ξεφεύγουν από κάθε δημοκρατικό πλαίσιο. Για τον Πλεύρη το δίλημμα -παραλήρημα, που υιοθέτησε όλη η κυβέρνηση, είναι “με το Λιμενικό ή με τους διακινητές”. Για την Μαρία Καρυστιανού το πρόβλημα είναι το κράτος που “δεν διαθέτει όσα πρέπει και δεν πράττει όσα μπορεί, για την αποτροπή των παράνομων εισβολών...”. Προφανώς οι καθοδηγητές της, δεν της είπαν ότι είναι παγκοσμίως νόμιμο το δικαίωμα του ασύλου και διέπεται από πλήθος νόμων και συμβάσεων, ευρωπαικών και ελληνικών. Ο πόνος της μάνας που έχασε το παιδί της στο Αιγαίο ή τη Μεσόγειο δεν μετράει όσο ο δικός της πόνος; ας απαντήσει η ίδια.
Όσοι χειραγωγούν την Καρυστιανού πιστεύουν μήπως ότι μπορεί να ηγηθεί μιας “σοβαρής Χρυσής Αυγής”; που είναι ο πόθος των Ελλήνων ακροδεξιών; σύντομα θα φανεί και ίσως σύντομα να υπάρξουν εξελίξεις.
Και μέσα στην αναμπουμπούλα, ο Ανδρέας Δρυμιώτης ξαναχτύπησε, σε ρόλο στρατοδίκη της χούντας. Είναι ανθέλληνες ή δεν είναι καν Έλληνες, όσοι κρίνουν το Λιμενικό, όσοι είναι Αριστεροί. Ως Κύπριος όμως ο Δρυμιώτης οφείλει να γνωρίζει ότι, την Κύπρο, δεν την πρόδωσαν οι Αριστεροί, αλλά οι χουντικοί στους οποίους μοιάζει. ... Το δικαίωμά του στο μίσος άλλωστε το στηρίζει ο ίδιος ο πρωθυπουργός και τα ΜΜΕ…
Ο πιο βαθύς κομματικός στρατιώτης της δεξιάς, ο άνθρωπος που δεν έχει κολλήσει ούτε ένα ένσημο στη ζωή του, δήλωσε ότι «γίνονται μεγάλα βήματα στη µάχη µε το βαθύ κράτος” με 14 υποτίθεται ρηξικέλευθες παρεμβάσεις . Για να διαπιστωθεί πόσο βαθύς είναι ο πόλεμος της ΝΔ με την αλήθεια, η δεξιά είναι αυτή που κυριαρχεί στην μεταπολίτευση , για να μην μιλήσουμε για το προδικτατορικό κράτος και παρακράτος. Δηλαδή το βαθύ κράτος, το ίδρυσε στην Ελλάδα η δεξιά, με την ενεργό συμμετοχή της οικογένειας Μητσοτάκη, που σήμερα... πολεμά! Σαν να λέμε ότι ένας βασιλιάς κηρύσσει πόλεμο στον θρόνο του!
Είναι ο ίδιος που παρακολουθούνταν από την ΕΥΠ-Predator, αλλά δεν έβγαλε τσιμουδιά, προφανώς και ξέρει γιατί, όπως ξέρει και ο Μητσοτάκης. Φαίνεται όμως, ότι άξιζε η ταπείνωση. Γιατί τι είναι ένας ταπεινωμένος υπουργός που μετά τις υποκλοπές γίνεται κοτζάμ αντιπρόεδρος;. Απλά είναι και βαθύ κράτος και ξεδιάντροπος..Πόλεμος του βαθέως κράτους σημαίνει ρήξη με το πελατειακό σύστημα, ρήξη με την διαφθορά, την αδιαφάνεια, τον κομματικό στρατό που ελέγχει όλες τις συμβάσεις δημοσίων έργων, την υπόγεια σχέση με τη δικαιοσύνη, τις μυστικές υπηρεσίες, τα λεγόμενα Σώματα Ασφάλειας κλπ. Είναι σε πόλεμο με όλα αυτά, ή είναι σε στενή συνεργασία;. Όλοι οι Έλληνες ξέρουν...
