Του Σωτήρη Σιδέρη
Η κλιμάκωση της ρητορικής της έντασης του Ισραήλ κατά της Τουρκίας στην οποία εμπλέκει και την Ελλάδα, δεν επικεντρώνεται σε κάποιο διμερές πρόβλημα μεταξύ των δύο χωρών, αλλά έχει σαφέστατα χαρακτηριστικά ανταγωνιστικών κρατών για κυριαρχία στην περιοχή. Οι δηλώσεις του ισραηλινού υπουργού Άμυνας Ισραέλ Κατς στην Αθήνα, ενώπιον του ομολόγου του Νίκου Δένδια ότι, λίγο πολύ η Άγκυρα θέλει να “αποκαταστήσει” την οθωμανική αυτοκρατορία εξισώνοντας μάλιστα κατά τρόπο αυθαίρετο και επικίνδυνο την Γάζα και την Συρία με το Αιγαίο, αποτελεί μείζονα πρόκληση για την ασφάλεια της Ελλάδας.
Οι ελληνοτουρκικές διαφορές στο Αιγαίο είναι ζήτημα διεθνούς δικαίου και σεβασμού της συνθήκης της Λωζάννης και όχι ζήτημα τρομοκρατίας όπως το έθεσε ο ισραηλινός υπουργός. Το Ισραήλ δεν μπορεί να εμφανίζεται ως ο νέος προστάτης της κυριαρχίας των κρατών, ενώ κατηγορείται για εγκλήματα, όχι μόνο στη Γάζα, αλλά και στην Συρία, το Ιράν και τον Λίβανο . Εννοείται ότι και η Τουρκία έχει τους δικούς της επικίνδυνους στόχους.. Δυστυχώς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη μοιάζει ανίκανη να οριοθετήσει τις σχέσεις με το Ισραήλ και έτσι, οι κίνδυνοι να χρησιμοποιηθεί ως Ιφιγένεια όλο και αυξάνονται.
Ηχηρή ήττα για την πρόεδρο της Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τις κυβερνήσεις που ψήφισαν υπέρ της Mercosur επιφύλαξε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με την απόφασή του, να ζητήσει από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αξιολογήσει κατά πόσον η συμφωνία συνάδει με τις Συνθήκες της ΕΕ. Ταυτόχρονα σε συνεδρίαση των ευρωβουλευτών της Επιτροπής Διεθνούς Εμπορίου την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου, αποφασίστηκε το πάγωμα της εμπορικής συμφωνίας μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ, μια εξέλιξη που σχετίζεται με τους δασμούς που ανακοίνωσε ο Τραμπ κατά χωρών της ΕΕ που αντιδρούν στις απειλές για τη Γροιλανδία.
Η εικόνα αυτή συμπληρώνει την πολιτική, διπλωματική και οικονομική κρίση που μαστίζει την ΕΕ. Ιδιαίτερα όμως για την Mercosur, η εξέλιξη είναι ιδιαίτερα δυσμενής για την πρόεδρο της Επιτροπής, την οποία αμφισβητούν ανοιχτά πλέον πολλές πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη.
Του Στράτου Βαλτινού
«Νομίζω ότι ο Θεός είναι πολύ περήφανος για το έργο μου», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ , απαντώντας σε ερώτηση μετά την ομιλία του για τον έναν χρόνο στον Λευκό Οίκο. Βέβαια, αν υπάρχει Θεός και επιτρέπει γενοκτονίες , απειλές, επεκτατισμό , απαγωγές και ληστείες πόρων από άλλες χώρες και είναι υπερήφανος για τον Τραμπ, μάλλον ο Αμερικανός πρόεδρος θα διεκδικήσει και τον θεϊκό θρόνο. Αλλά εκεί που τελειώνει η μεταφυσική θεώρηση των πραγμάτων , αρχίζει η ανθρώπινη τραγωδία.
Το Συμβούλιο Ειρήνης που ετοιμάζει ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι το πρόπλασμα ενός νέου ιδιωτικού , κερδοσκοπικού διεθνούς οργανισμού με επικεφαλής τον ίδιο, που θα δοκιμάσει την τύχη του πάνω στα ερείπια και στο απέραντο νεκροταφείο της Γάζας. Η Γαλλία και η Γερμανία αρνούνται την συμμετοχή τους, απλά γιατί θα ακυρωθούν ως διεθνείς παίχτες προσφέροντας γη και και ύδωρ σε έναν ηγέτη που φαντασιώνεται ότι είναι απεσταλμένος του Θεού. Η Ελλάδα οφείλει επίσης να αρνηθεί. Γιατί αν δεχθεί θα πρέπει ταυτόχρονα να αποδεχθεί έναν νέο ρόλο υπό έναν τυχοδιώκτη ηγέτη. Και κυρίως να έρθει σε σύγκρουση με την εθνική της ταυτότητα, με τον θεσμικό και αξιακό προσανατολισμό της Ελλάδας.
Κώστας Δουζίνας
Γυρίζοντας πρόσφατα στο Λονδίνο αντιμετώπισα ένα γνωστό παράδοξο. Η κυβέρνηση Στάρμερ είναι ιστορικά η λιγότερο δημοφιλής. Το κόμμα Reform του Φάρατζ προηγείται με διαφορά και θα είναι η επόμενη κυβέρνηση. Αλλά οι Εργατικοί έχουν εφαρμόσει προοδευτικές πολιτικές στην υγεία, στην εργασία, έχουν αντιμετωπίσει τη ακρίβεια και εθνικοποίησαν τους σιδηροδρόμους. Βέβαια ανταγωνίζονται τον νεοφασίστα Φάρατζ σε σκληρότητα προς τους μετανάστες και τους Παλαιστίνιους.
Στην Ελλάδα έχουμε την άλλη όψη του νομίσματος. Οι πολιτικές Μητσοτάκη μεγεθύνουν την ανέχεια, τις ανισότητες, την ανασφάλεια αλλά δεν έχουν ανατρέψει τη δημοσκοπική πρωτοκαθεδρία. Αποτελεί θέσφατο αριστερής και σοσιαλδημοκρατικής πίστης ότι η οικονομική κατάσταση καθορίζει την πολιτική συμπεριφορά. Εντούτοις ούτε η επιδείνωσή της από τον Μητσοτάκη ούτε η σχετική βελτίωση από τον Στάρμερ ακολουθούν τον κανόνα.
Του Στράτου Βαλτινού
Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία οι απόψεις της Μαρίας Καρυστιανού ότι το ζήτημα των αμβλώσεων βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση επαναφέροντας στο προσκήνιο ένα θέμα που νομικά έχει κλείσει από το 1986 και πολιτικά προσπαθεί με νύχια και με δόντια να το επαναφέρουν , αρχικά παραθρησκευτικές οργανώσεις και μετά η επίσημη εκκλησία. Οι καταιγιστικές επιθέσεις που δέχθηκε η Καρυστιανού είχαν δύο παραμέτρους. Η μία από την κεντροαριστερά, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ που έχει ιδεολογικό περιεχόμενο, ιστορικά θεωρούν ότι η γυναίκα είναι αυτή που αποφασίζει. Η δεύτερη , είναι η επίθεση της ΝΔ κατά της Καρυστιανού, επίθεση που κλιμακώνεται και αποδεικνύει ότι η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Τεμπών, απειλεί όχι την Αριστερά, αλλά τη ΝΔ και τα ακροδεξιά κόμματα.
Η αποδόμηση της Καρυστιανού θα συνεχιστεί όλο και πιο συστηματικά, γιατί και η ίδια φαίνεται ότι επείγεται να μπει στο κέντρο της πολιτικής, αλλά και τα κόμματα που πιέζονται από τις δημοσκοπήσεις, ανακαλύπτουν ένα νέο πεδίο δράσης που εκμεταλλεύονται. Στη μέση , ο Αλέξης Τσίπρας που δεν αλλάζει στρατηγική, αλλά προσαρμόζει την τακτική του στα νέα δεδομένα. Και φαίνεται ότι αυτά είναι υπέρ του.
