Του Στράτου Βαλτινού
Ο πανικός και ο πατριωτικός λαϊκισμός είναι κακοί σύμβουλοι και γίνονται εφιάλτες όταν εκδηλώνονται από πρόσωπα εγνωσμένης ανικανότητας όπως ο Νίκος Δένδιας. Η διαρροή του υπουργείου Άμυνας ότι η παραμονή των Patriot στην Σαουδική Αραβία επανεξετάζεται ανά μήνα πλέον και όχι ανά έτος, έγινε λίγες ώρες μετά την ιστορική συμφωνία Τουρκίας -Πακιστάν -Σαουδικής Αραβίας. Το πρώτο λάθος της Αθήνας είναι ότι διέθεσε ένα ισχυρό αμυντικό όπλο της Ελλάδας σε άλλη χώρα και μάλιστα χωρίς ανταλλάγματα και χωρίς διπλωματικές ασφαλιστικές δικλείδες.
Το δεύτερο λάθος ήταν η διαρροή που προαναφέραμε. Ακριβώς επειδή έγινε αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας, γεγονός που δείχνει ότι η Αθήνα πανικοβλήθηκε και αντέδρασε σπασμωδικά. Αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη ή ο Δένδιας διαφωνούν ή έχουν κάνει άλλες σκέψεις, ας επαναφέρουν στην Ελλάδα τους Patriot ή ας επαναδιαπραγματευθούν σε νέα βάση. Ούτε το ένα κάνει , ούτε το άλλο και επιλέγει μια ανόητη διαρροή. Αυτή δεν είναι πολιτική, είναι κενό πολιτικής. Το τρίτο λάθος είναι μπροστά μας και είναι πολύπλοκο.
Του Στράτου Βαλτινού
Όπως και να την αποκαλέσει κανείς, άξονα, σουνιτικό ΝΑΤΟ ή Ιερή Συμμαχία, το ζήτημα είναι ότι η υπογραφή κοινής αμυντικής συμφωνίας από την Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και την Τουρκία , προκαλεί δέος. Η συμφωνία προβλέπει ότι αν μια από τις τρεις χώρες δεχθεί επίθεση, θα θεωρηθεί επίθεση κατά των τριών χωρών. Να σημειωθεί ότι η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και η Τουρκία αντιδρούν στα σχέδια του Νετανιάχου και των ακροδεξιών κυβερνητικών εταίρων του για το Μεγάλο Ισραήλ και φυσικά η Άγκυρα, έχει στο μυαλό της τη συμμαχία Ελλάδας -Κύπρου- Ισραήλ, ενώ το Πακιστάν έχει ανοιχτό μέτωπο με την Ινδία.
Η συμφωνία σαφώς αποτελεί άξονα, έχει την προσοχή της και στο ασταθές Ιράν που διέρχεται και κρίση ηγεσίας. Πρόκειται για εξελίξεις που όχι μόνο πρέπει να ανησυχήσουν την Αθήνα και την Λευκωσία, αλλά πρέπει να ενεργοποιήσουν άμεσα όλες τις πολιτικές δυνάμεις και να συζητηθεί μια νέα εξωτερική πολιτική. Όσοι θριαμβολογούν επί επτά χρόνια επειδή η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ταυτισμένη με το Ισραήλ, έχουν χάσει τη φωνή τους και θα υποβαθμίσουν την συμφωνία. Η κυβέρνηση αμήχανη, άφαντη και παγιδευμένη στις εμμονές του πρωθυπουργού, αδυνατεί να αντιδράσει με βάση το εθνικό συμφέρον.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Η Μαρία Καρυστιανού αναδείχθηκε σε φυσιογνωμία ενός κοινωνικού κινήματος που εξαπλώθηκε σαν τσουνάμι σε όλη την Ελλάδα. Το αίσθημα αδικίας και η έλλειψη εμπιστοσύνης, τόσο στην κυβέρνηση , όσο και στην Δικαιοσύνη, προκάλεσαν ένα πανίσχυρο ρεύμα με επίκεντρο την τραγωδία των Τεμπών, του οποίου ηγήθηκε με επιτυχία η Καρυστιανού.
Η Καρυστιανού θέλησε να κεφαλαιοποιήσει αυτή τη δημοφιλία ιδρύοντας κόμμα. Όπως είχαμε προβλέψει και επιβεβαιωθήκαμε, την ίδια στιγμή, η Μαρία Καρυστιανού έπαψε να είναι απλά μια μητέρα που θέλει Δικαιοσύνη και πέρασε στην , εντελώς διαφορετική, αρένα της πολιτικής. Το κόμμα της, Ελπίδα για τη Δημοκρατία, καταρρέει εν μέσω καταγγελιών για τη δομή του, για την απουσία οργάνων και για αδιαφάνεια στη λήψη των αποφάσεων.Θα προσθέταμε ότι εκείνοι που αποχωρούν και κάνουν τις καταγγελίες, παραλείπουν επιμελώς πολλά .
Του Σωτήρη Σιδέρη
Στο έλεος της ακροδεξιάς βρίσκεται η ΕΕ όπως με σαφήνεια καταδείχθηκε τις τελευταίες ημέρες με την μαζική αντίδραση της συντριπτικής πλειονότητας των κρατών -μελών κατά της Ισπανίας. Τα προσχήματα, προς το παρόν διασώθηκαν την Τρίτη 4 Αυγούστου, όταν κατά την τηλεδιάσκεψη των υπουργών Εσωτερικών των κρατών-μελών της ΕΕ, κανένα κράτος-μέλος δεν έθεσε θέμα αναστολής της συμμετοχής της Ισπανίας στη Σένγκεν, ενώ εξέφρασαν και την αλληλεγγύη τους μετά από ένα κρεσέντο επιθέσεων στον σοσιαλδημοκράτη Σάντσεθ.
Τώρα ήταν το μεταναστευτικό, άλλες φορές είναι η Αριστερά, οι πόλεμοι και γενικότερα παρατηρείται μια διαρκώς αυξανόμενη τάση ενσωμάτωσης στην ακροδεξιά ατζέντα. Επιχειρείται ουσιαστικά η κανονικοποίηση της ακροδεξιάς πολιτικής την στιγμή που απαιτείται μέτωπο εναντίον της, καθώς σε μεγάλες χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία, τα ακροδεξιά κόμματα επελαύνουν. Πρέπει να συγκρατηθεί επίσης το επικό άδειασμα του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον Επίτροπο για την Μετανάστευση. Και έρχονται εκλογές...
Του Στράτου Βαλτινού
Όλες οι διακηρύξεις των πολιτικών κομμάτων γίνονται στο όνομα της Δημοκρατίας. Στο σύνολό τους, επικαλούνται τη Δημοκρατία σε κάθε δράση, σε κάθε κυβερνητική απόφαση, σε κάθε αντιπολιτευτική δραστηριότητα. Στη Δύση, παραμένουν πυλώνες του πολιτικού συστήματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Διαθέτουν επιτελεία και ακαδημαικούς στις τάξεις τους που επεξεργάζονται τις πολιτικές και ιδεολογικές αρχές και επιμένουν ότι η εξουσία πηγάζει από τον λαό. Ισχύει σήμερα αυτό και πόσο;
Η κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών, όχι μόνο στα κόμματα , αλλά και τους δημοκρατικούς θεσμούς και η παράλληλη ανοχή που δείχνουν στους αυταρχικούς ηγέτες, προκαλούν έντονο προβληματισμό για το μέλλον της Δημοκρατίας. Σήμερα στην Ελλάδα, μια σειρά από κόμματα δεν λειτουργούν καν με κανόνες Δημοκρατίας, αποσυνδέονται όλο και πιο πολύ από την κοινωνική τους βάση, δεν κάνουν συνέδρια , ούτε κομματικά όργανα εκλέγονται, ούτε λειτουργεί κάποιας μορφής λογοδοσία. Που βαδίζει η ελληνική Δημοκρατία; όταν ιδρύεται ένα νέο κόμμα και αποκαλείται αρχηγικό σημαίνει ότι δεν έχει ανάγκη από εκλεγμένα όργανα ή μήπως και τα κόμματα, παλιά και νέα ακολουθούν και εκείνα την πορεία μαρασμού της ελληνικής Δημοκρατίας;
