Σπύρος Σουρμελίδης

Εποχή αβεβαιότητας και αμφισβήτησης. Αβεβαιότητα για τα προς το ζειν,  αβεβαιότητα πρωτίστως των νέων για το πως θα επιβιώσουν, αβεβαιότητα  για το αύριο. Αμφισβήτηση για τους θεσμούς, αμφισβήτηση των προθέσεων της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Μεγάλες κοινωνικές ομάδες αναζητούν λύσεις αντισυμβατικές και μη δοκιμασμένες στην διακυβέρνηση της χώρας.  Ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης, στην προσπάθεια του να αποφύγει τις ευθύνες του, με το επιχείρημα “όλοι φταίμε” έχει δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερη αμφισβήτηση, πρωτίστως της διακυβέρνησης του.  Προκαλώντας συγχρόνως μεγαλύτερη ζημιά στην πολιτική σκηνή. Ολοι αμφισβητούν όλους. Οσες φορές αυτό έχει συμβεί στην ιστορία, οδηγεί στην γενική απαξία, με ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο να ανοίξει ο δρόμος για ακραίες επιλογές.  

Η επικοινωνιακή και πολιτική παντοδυναμία του πρωθυπουργού του 41%, έχει γίνει θρύψαλα, όχι μόνο για τα Τέμπη και την συγκάλυψη ενός εγκλήματος. Αλλά εξαιτίας της συνολικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση εδω και 6 χρόνια. Μιλάμε για την διάλυση του κοινωνικού κράτους, μιλάμε για υπερσυγκέντρωση πλούτου σε όλο και λιγότερους, μιλάμε για απανωτά πλήγματα στο εισόδημα της μεσαίας και μικρομεσαίας τάξης. Εως χθες η κυβέρνηση έβρισκε δικαιολογίες στον Covid  ή στο ουκρανικό. Οι δικαιολογίες πλέον δεν γίνονται πιστευτές, διότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα μέτρο ανάσχεσης της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας. 

Η Ελλάδα είναι η ακριβότερη χώρα στην Ευρώπη, οι έλληνες έχουν μία απο τις χαμηλότερες καταναλωτικές δυνατότητες. Η Ελλάδα έχει πανάκριβη στέγη, πανάκριβο κόστος καθημερινής διαβίωσης και συγχρόνως χαμηλούς  μισθούς. 

Σε όλα αυτά προστέθηκε η αμφισβήτηση του κράτους δικαίου, της λειτουργίας της δικαιοσύνης. 

Το αποτέλεσμα είναι μεγάλες κοινωνικές ομάδες να αναζητούν λύσεις ή και συνολική διέξοδο σε κόμματα και παράγοντες μακριά όχι μόνο απο τη ΝΔ που κυβερνά αλλά και απο τα κόμματα που έχουν κυβερνήσει, οπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Αν εξαιρέσουμε τις συνεχείς πονηρές προσπάθειες των κυβερνητικών επιτελείων να συσκοτίσουν την εικόνα των πολιτικών μετακινήσεων, γίνεται φανερό ότι υπάρχει ΤΑΣΗ προς αναζήτηση , κάτι που ευνοεί σχήματα εκτός των τριών κομμάτων εξουσίας. Το κατα πόσο αυτό θα έχει διάρκεια, το κατα πόσο αυτή η τάση θα συνεχιστεί προς την κατεύθυνση που σήμερα βλέπουμε, αυτό κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει εύκολα.

Είναι όμως σίγουρο ότι τα κόμματα της κεντροαριστεράς, πρέπει να δουν τα πράγματα ρεαλιστικά. Να να ξαναδουν την πολιτική ατζέντα. Πρωτίστως όμως πρέπει να δουν αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Σ. Φάμελος προτείνουν. Την σύμπλευση, την συμπόρευση, την δημιουργία μιας νέας δυναμικής.