Έδωσαν σχεδόν δωρεάν μια έκταση 6.300 στρεμμάτων, πέρασαν εκατοντάδες τροπολογίες για να διευκολύνουν όσο μπορούσαν τον Λάτση και με μπροστάρηδες τους Μητσοτάκη και Γεωργιάδη μας πούλησαν ένα νέο εθνικό παραμύθι περί οράματος ανάπτυξης κλπ. Τώρα αποκαλύπτεται ότι εξελίσσεται σε φιάσκο. Μετά την αποχώρηση των Κινέζων και των Αράβων από το αρχικό σχήμα που θα ήταν και οι στυλοβάτες, αποχωρεί η Τράπεζα Πειραιώς και ετοιμάζεται και η Eurobank όπως αναφέρουν πληροφορίες. Επί τέσσερα χρόνια το Ελληνικό κόβεται στρέμμα -στρέμμα , οικόπεδο το οικόπεδο και τίποτα ουσιαστικά δεν κουνιέται. Αλλά τα γεγονότα είναι αποκαρδιωτικά.
Το 2015 μετά την αύξηση των μεταναστευτικών ρευμάτων η ΕΕ και η Τουρκία ήρθαν σε συμφωνία για τον έλεγχο των ροών με σειρά μέτρων αμοιβαίου οφέλους. Ενίοτε πολιτικές εντάσεις στις σχέσεις ΕΕ- Τουρκίας οδηγούσαν σε εκβιαστικές κινήσεις εκ μέρους της Άγκυρας, αλλά και οι Βρυξέλλες είχαν και έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης. Ο βασικός λόγος είναι ότι αυτή η συμφωνία απαιτεί επανασχεδιασμό , άρα απαιτεί πολιτική βούληση και διαπραγματεύσεις. Το ρεσιτάλ πατριδοκαπηλείας του Κυριάκου Μητσοτάκη με δηλώσεις που δεν θα έκανε κανείς σοβαρός πολιτικός, για την επέκταση του φράκτη, συνοδευόμενες από την εκλογικά απαραίτητη διαστρέβλωση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ , δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια απεγνωσμένη προσπάθεια να επαναφέρει την ακροδεξιά ατζέντα στο προσκήνιο, χωρίς λόγο, καθώς μεταναστευτικές ροές δεν υπάρχουν. Το 2019 είχε την συμφωνία των Πρεσπών την οποία όμως ως κυβέρνηση, σιωπηλά υπηρέτησε σαν να την είχε υπογράψει η ΝΔ, τώρα , ευρισκόμενος σε πορεία πτώσης κάνει ό,τι μπορεί να υποδαυλίσει τα εθνικιστικά ένστικτα των ακροδεξιών με τον ίδιο τον Μητσοτάκη να αυτοπροβάλλεται ως εκφραστής τους.
Σχέδιο επανέναρξης των συνομιλιών για το Κυπριακό έχει ετοιμάσει ο νέος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης, που περιλαμβάνουν σειρά θετικών χειρονομιών προς την Τουρκία, ως δέλεαρ ζητώντας ταυτόχρονα την έμμεση αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μεταξύ των χειρονομιών προς την Άγκυρα περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων, η θετική στάση της Λευκωσίας για την αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης με την ΕΕ, ξεπάγωμα διαπραγματευτικών κεφαλαίων, συμμετοχή στον οργανισμό PESCO που όμως δεν μπορούν να συμμετάσχουν τα μη μέλη της ΕΕ. Εδώ ανακύπτει ένα μείζον πολιτικό ζήτημα: Ο Χριστοδουλίδης σε γενικές γραμμές έχει ενημερώσει τον πρωθυπουργό και τα πολιτικά κόμματα για το σχέδιό του, όμως είναι εμφανές ότι για παράδειγμα, η αναβάθμιση των ευρωτουρκικών σχέσεων δεν είναι ζήτημα που αφορά μόνο την Λευκωσία, αλλά και την Αθήνα και τα ελληνοτουρκικά. Συμφωνεί η ελληνική κυβέρνηση ή οι σχέσεις που επί κυβέρνησης Μητσοτάκη πάγωσαν και υπήρξε πλήρης αποστασιοποίηση του Έλληνα πρωθυπουργού, θα επιδεινωθούν. Με απλά λόγια, υπάρχει κοινό σχέδιο ή πάμε για κρίση στις σχέσεις Αθήνας -Λευκωσίας.
Του Στράτου Βαλτινού
Πάνω απ όλα ο εαυτός τους. Η ασυλία τους. Το ένα και μοναδικό δόγμα που εφάρμοσαν στην πράξη επί μία τετραετία αφήνοντας πίσω τους ηθικά ερείπια, ενόχους να κυκλοφορούν ελεύθεροι, τραπεζίτες χωρίς φραγμούς, βουλιμικούς ολιγάρχες, παράνομα λογισμικά να εξάγονται ως νόμιμα, κόσμος και υπόκοσμος να πηγαίνει και να έρχεται και να βάζουν ωτοασπίδες όταν τους καταγγέλλουν στη βουλή. Η ΝΔ, ένα κόμμα χρεοκοπημένο, υπουργοί , βουλευτές και πλανόδιοι πολιτευτές να χρωστάνε εκατομμύρια και να μην τους αγγίζει κανείς και οι εργαζόμενοι να αγκομαχούν στα ταμεία των σούπερ μάρκετ, στους μηνιαίους λογαριασμούς και με μισθούς που εξαντλούνται στις 20 του μηνός. Ένας υπουργός , ο Άδωνις Γεωργδιάδης να βρίσκεται μονίμως σε παράκρουση, άλλοι υπουργοί σε νιρβάνα ένας άτακτος στρατός όλοι μαζί που όμως έχει έναν ισχυρό συνδετικό κρίκο να τους ενώνει. Το πως θα έχουν ασυλία ….
Αν το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ εντοπιζόταν αποκλειστικά στο πως θα διαχειριστεί το προσεχές εκλογικό αποτέλεσμα, όλα θα ήταν απλά. Στο κάτω της γραφής, όπως αναλύεται και αλλού, οι συσχετισμοί που θα αναδείξει η κάλπη, είναι εκείνοι που θα καθορίσουν τη διαπραγματευτική του δύναμη και τη δυνατότητα επιβολής των απόψεων του, στους δυνητικούς εταίρους. Ως προς αυτό έχει απόλυτο δίκιο ο Νίκος Ανδρουλάκης, όταν τονίζει πως ένα διψήφιο ποσοστό, όσο το δυνατό μάλιστα πιο ψηλό, είναι εκείνο που θα επιτρέψει στο ΠΑΣΟΚ, μετεκλογικά, να διαδραματίσει το ρυθμιστικό του ρόλο. Το βαθύτερο όμως πρόβλημα, που έρχεται από παλιά και το οποίο δείχνει να αγνοεί και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, παρ` ότι εκλέχθηκε με βάση μια συγκεκριμένη «εντολή», είναι πως και μόνη η προβολή του διλήμματος, που αφήνει ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο κυβερνητικής σύμπραξης με τη συντηρητική παράταξη, για την εφαρμογή μάλιστα ενός «σοσιαλδημοκρατικού» προγράμματος, αναδεικνύει το «σταυρικό» πρόβλημα της παράταξης.
