Ειδικού Συνεργάτη
Οργιάζει το παρασκήνιο, ενώ η φημολογία κινείται πλέον έξω από κάθε λογική, με επίκεντρο σχέδια ή απλά σενάρια , για τις εξελίξεις που προδιαγράφονται στην Ανατολική Μεσόγειο. Ξαφνικά και ενώ επί σειρά ετών τίποτα δεν φαίνονταν ικανό να αμβλύνει τις έντονες διαφωνίες και αντιπαραθέσεις και να δρομολογηθούν οριοθετήσεις ΑΟΖ, σειρά προτάσεων και ιδεών έρχεται να ξεσηκώσει τα κράτη της περιοχής. Ανασύρθηκε από τα αμερικανικά συρτάρια το σχήμα 3+1 (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και ΗΠΑ), έγινε η πρόταση Μητσοτάκη για μια περιορισμένη διάσκεψη με την οποία δεν ασχολήθηκε κανείς πέρα από τα ελληνικά ΜΜΕ.
Στο μεταξύ , το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στη σύνοδο υπουργών ενέργειας και στη σύνοδο “Σύμπραξη για τη Διατλαντική Συνεργασία για την Ενέργεια”, που θα γίνει στην Αθήνα το διήμερο 6 και 7 Νοεμβρίου . Τα καλά νέα είναι ότι ανοίγει η συζήτηση και ο διάλογος είναι πάντα η σωστή επιλογή. Τα κακά νέα είναι ότι πληροφορίες και φήμες διαπλέκονται και εκπέμπεται ένα περίεργο μήνυμα ότι τον πρώτο λόγο θα έχουν εταιρείες Chevron και Exxon, ότι δεν χρειάζονται οριοθετήσεις για έρευνες και ότι ο Τραμπ αδιαφορεί για μακροσκελείς συζητήσεις. Ο φόβος αστάθειας ορατός...
Του Στράτου Βαλτινού
Σιωπά το πολιτικό σύστημα για το αίμα που ρέει στην Κρήτη. Όχι μόνο στα Βορίζια και όχι μόνο σήμερα, αλλά δεκαετίες ολόκληρες. Με τη φράση “έτσι γίνεται”, απωθούν το πρόβλημα που είναι πρόβλημα του κράτους, της πολιτικής και τελευταία της νοοτροπίας των κρητικών. Η βεντέτα είναι χαρακτηριστικό των τοπικών κλειστών και αναχρονιστικών κοινωνιών που τροφοδοτούνται από το μίσος που γίνεται βίωμα.
Πέρα όμως από αυτό, το πρόβλημα που προσποιείται ότι δεν γνωρίζει η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός, τα κόμματα , η ΕΛ.ΑΣ, η ΕΥΠ, είναι πως κυκλοφορούν χιλιάδες όπλα κάθε διαμετρήματος και εμβέλειας στην Κρήτη . Από που περνούν τα όπλα, ποιος κάνει το λαθρεμπόριο και πως διακινούνται εκατομμύρια σφαίρες. Είναι προφανές ότι όχι μία αλλά πολλές μαφίες δρουν στην Κρήτη. Δεν το έχουν ακούσει στη βουλή;
Του Στράτου Βαλτινού
Ακόμη θυμόμαστε την εικόνα του γραφικού Τζόρτζ Τσούνη στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα. Συχνά δάκρυζε συγκινημένος για την καταγωγή του από τον Πλάτανο Ναυπακτίας, ανέπτυξε σχέσεις με επιχειρηματίες και Μητροπολίτες, φωτογραφίζονταν με σαγιονάρες και βερμούδα. Αλλά επί των ημερών του ματαιώθηκε ο East Med, είχαμε την κρίση του Ουρούτς Ρέϊς , είχαμε την κρίση της Κάσου, είχαμε την αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας και την όξυνση των τουρκικών απειλών. Είναι αμφίβολο αν κατάλαβε κάτι απ όλα αυτά ο Τσούνης, καθώς τα ηνία της πρεσβείας τα είχαν οι από κάτω διπλωμάτες καριέρας.
Τώρα την σκυτάλη παίρνει η Κίμπερλι Γκιλφόϊλ, που πριν πάει στην Ακρόπολη, αν πάει και πριν επιδώσει τα διαπιστευτήριά της στον πρόεδρο της Δημοκρατίας , φροντίζει να περάσει από τα στέκια της νυχτερινής ελαφρολαϊκής Αθήνας στον τραγουδιστή Αργυρό, καλώντας μάλιστα υπουργούς και άλλους αξιωματούχους στο τραπέζι της. Το να διασκεδάσει δεν είναι κακό. Κάθε άλλο. Αλλά αυτό πο προκαλεί ανησυχία είναι ότι βλέπει τη θέση της στην πρεσβεία των ΗΠΑ μάλλον σαν ψυχαγωγία, παρά σαν αποστολή. Έτσι γίνεται και στις αποικίες...
Δεν σταματούν ούτε μια μέρα να μας προκαλούν τα αδέλφια Μητσοτάκη. Η νοοτροπία ότι τους ανήκει το κράτος, ανάλογα με την περίπτωση, αποκαλύπτεται ξεδιάντροπα σε διάφορα περιστατικά. Σε καμία περίπτωση, ούτε ο πρωθυπουργός, ούτε η Ντόρα Μπακογιάνη θα παρέμβουν για να υπερασπιστούν κάποιον, αν δεν είναι της επιρροής τους.
Το να πολιτικοποιηθεί όμως ένα επεισόδιο για έναν καυγά μεταξύ δύο επιβατών στο λιμάνι των Χανίων με την Μπακογιάννη να ωρύεται υπέρ του Λιμενάρχη επειδή λόγω της ΕΔΕ , τέθηκε σε διαθεσιμότητα, προκαλεί για μια ακόμη φορά την κοινή λογική. Η Μπακογιάννη δεν έβγαλε άχνα για τη μαφία Κρήτης, για την εγκληματικότητα, που θερίζει το νησί, βγήκε από τα ρούχα της για μια ΕΔΕ; παράλογο δεν είναι ή μήπως κάτι κρύβει αυτό το ενδιαφέρον;
Του Σωτήρη Σιδέρη
Η αποσύνδεση του πολιτικού συστήματος από την κοινωνία , οι εύθραυστες ηγεσίες και η απουσία οράματος, είναι οι βασικές αιτίες, της ακινησίας που επικρατεί, παρά την οργή στην κοινωνία και την συσσώρευση προβλημάτων. Εκ των πραγμάτων, όταν σε ένα πολιτικό σύστημα η αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων δεν γίνεται στα μεγάλα ζητήματα της οικονομίας, των θεσμών, της εξωτερικής πολιτικής και του μέλλοντος, τότε μοιραία καταλαμβάνουν τεράστιο χώρο οι αντιπαραθέσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου, δευτερεύουσας και τριτεύουσας σημασίας θέματα της επικαιρότητας, οι φόνοι, οι ληστείες και οι κηδείες.
Αλλά αυτό είναι το προφανές. Γιατί στο πολιτικό υπέδαφος, οι διεργασίες είναι πολλές, νέα κόμματα θα εμφανιστούν, άλλα θα διασπαστούν, ωστόσο όλες αυτές οι δυνάμεις δυσκολεύονται να εμφανιστούν και να συνδεθούν με την κοινωνία. Πάμε για μια πολιτική φούσκα τεραστίων διαστάσεων , σε μια τερατογένεση, με κόμματα στο έλεος των ολιγαρχών και της διαφθοράς , εξέλιξη που θα επιτείνει τα αδιέξοδα ή οι διεργασίες, είναι προάγγελος κινήσεων που θα προκαλέσουν δημοκρατικό πολιτικό σεισμό;
