Του Σωτήρη Σιδέρη
Η πολεμική φρενίτιδα του Ισραήλ και η αδυναμία των ΗΠΑ, παρά τις πιέσεις να σταματήσουν τον πόλεμο, αυξάνει τα επίπεδα συναγερμού σε όλη την περιοχή. Από το Ιράκ, την Συρία, το Ιράν, τα Εμιράτα, μέχρι τον Λίβανο και την Υεμένη, επικρατεί αναταραχή. Οι Αμερικανοί προσπαθούν για τη μη διάχυση του πολέμου, αλλά όσο το Ισραήλ είναι εκτός ελέγχου, τόσο οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται. Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ έχουν απλώσει τον χάρτη της περιοχής και σε αυτόν κάνουν ασκήσεις πολέμου και ειρήνης. Από την δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, μέχρι την κουρδική αυτονομία στην Συρία , την ήττα των Χούθι στην Υεμένη και την διάβρωση της ισχύος της Τεχεράνης, όλα είναι ανοιχτά. Για την Υεμένη μάλιστα υπάρχει ήδη σχέδιο για χερσαία επιχείρηση και για τον λόγο αυτό έχει ζητηθεί και η συνδρομή της Ελλάδας με στρατιωτικές και αεροπορικές δυνάμεις.
Ο Μητσοτάκης έχει υποσχεθεί συνδρομή πέραν της φρεγάτας “Ύδρα” και οι ΗΠΑ περιμένουν με το χρονόμετρο στο χέρι, ενώ στο υπουργείο Άμυνας ο Δένδιας οργανώνει τις αντιδράσεις του. Ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει πλέον πρόβλημα. Η αρχιτεκτονική ασφάλειας έχει δεχθεί τεράστιο πλήγμα, αλλά επικρατεί πραγματικός τρόμος, κυρίως στην Ευρώπη σε περίπτωση που η χιονοστιβάδα Τραμπ επικρατήσει τελικά.
Κρύβονται σαν τα ποντίκια στη ΝΔ υπονομεύοντας το έργο της Εξεταστικής Επιτροπής για τα Τέμπη. Αλλά μια επιστολή -ντοκουμέντο που κατέθεσε ο μάρτυρας και πρώην συνδικαλιστής του ΟΣΕ Παναγιώτης Παρασκευόπουλος, εκθέτει και ταυτόχρονα αποκαλύπτει ότι οι Μητσοτάκης και Καραμανλής είχαν επίγνωση των κινδύνων και φυσικά δεν έκαναν τίποτα με αποτέλεσμα να έρθει η τραγωδία των Τεμπών σαν να είχε προαναγγελθεί. Η επιστολή είχε σταλεί στις 20/9/2021 στο γραφείο του πρωθυπουργού, αλλά και του τότε αρμόδιου υπουργού Μεταφορών , Κώστα Καραμανλή, αλλά και όλων των κομμάτων και αφορούσε την «τραγική έλλειψη προσωπικού» στον ΟΣΕ, με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Σιδηροδρομικών να τονίζει πως «σε ενδεχόμενες δυσμενείς εξελίξεις, δεν μπορεί να αποδοθούν ευθύνες στο προσωπικό, κατά τη συνήθη πρακτική του ανθρώπινου λάθους, καθώς αυτές θα είναι απόρροια της τραγικής κατάστασης που έχει έως σήμερα διαμορφωθεί”.
Ένας γκέϊ, αρκεί να μην δηλώσει, μπορεί να γίνει ιερέας . Αλλά ένας γκέϊ δεν μπορεί να παντρευτεί. Η εκκλησία ξέρει από μίση, πάθη, διαχωρισμούς, μισογυνισμό και φυσικά από απειλές. Η επινόηση της κόλασης, των μαρτυρίων των αμαρτωλών όσων δηλαδή δεν την αμφισβητούν, αυτό τον σκοπό έχει. Οπότε αυτόματα η Ιερά Σύνοδος θεωρεί ότι έχει δικαίωμα να επιτρέπει ή να απαγορεύει πως θα ζουν οι άνθρωποι. Είτε πιστεύουν, είτε δεν πιστεύουν στο Θεό. Ή όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά του Θεού ή δεν είναι, γιατί πολύ μισαλλοδοξία κατακλύζει τα κηρύγματά της.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Δεν χρειάζεται παρέμβαση του Λευκού Οίκου, ούτε του Στέητ Ντηπάρτμεντ , ούτε κάποιο συνωμοτικό σχέδιο για να αντιληφθούμε ότι ο Στέφανος Κασσελάκης μιμείται ισοπεδωτικά, σκόρπια πρότυπα της αμερικανικής πολιτικής ζωής και προσπαθεί να τα επιβάλλει στον ΣΥΡΙΖΑ. Το “ελληνικό όνειρο” που εκστόμισε το διήμερο του πολιτικού ευτελισμού στις Σπέτσες,,eίναι η προσπάθεια δημιουργίας μιας εικονικής Αριστεράς, είναι η εκδοχή ενός νεόπλαστου Αριστερού προέδρου, που αδυνατεί να κατανοήσει την ζώσα ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Ταυτόχρονα είναι ορατή και η κομματική, συλλογική αποτυχία, να φρενάρουν την πολιτική πλαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ με έναν κομματικό μηχανισμό που μετατρέπεται σε βιτρίνα του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου....
Το αυθεντικό αμερικανικό όνειρο έχει φθαρεί ήδη. Φυσικά υπάρχει και η εκδοχή του “κινέζικου ονείρου” , που έχει στον πυρήνα του τη φιλοδοξία του Πεκίνου να γίνει η πρώτη υπερδύναμη μέχρι το 2049. Οι συγκρίσεις ίσως είναι προσβλητικές. Ένας μεταπολιτικός πρόεδρος, σε μετακομματικό σαββατοκύριακο, μιας τραπεζωμένης ενότητας, και με ποσοστά από το 17% στο 12%. Σε τι ακριβώς συνίσταται η ενότητα; θα ήταν λογικό στο κόμμα αυτό να συζητηθούν τα αίτια της πτώσης και αφού ληφθούν αποφάσεις να σχεδιαστεί η αντεπίθεση. Ούτε λέξη για αυτά. ΣΥΡΙΖΑ: κόμμα σμπαράλια ή εικονικής πραγματικότητας;
Του Στράτου Βαλτινού
Πέτυχε διάνα ο Γιώργος Νταλάρας. Με μια του αντίδραση κατάφερε να δώσει το στίγμα μιας αντίδρασης για την πολιτισμική κρίση που βασανίζει όλους μας. Το παρακμιακό τραγούδι που βαφτίζεται ύμνος και οι τραγουδιστές που δεν αφήνουν πίσω τους ούτε ίχνος κουλτούρας. Και δίπλα σε αυτό το δίδυμο , τραγούδι -τραγουδιστής, η δημοσιογραφία της παρακμής, αυτή που θεωρεί την τέχνη, τους καλλιτέχνες, τους συγγραφείς , κάθε πνευματική δράση μηδενικές αξίες, ακριβώς γιατί θεωρεί αξία το φθηνό κουτσομπολιό και την χυδαιότητα.
