Του Σωτήρη Σιδέρη
“Απέναντι στον Μητσοτάκη ποιός;”, ήταν ο τίτλος της εκδήλωσης που οργάνωσε η ΕΦΣΥΝ με τη συμμετοχή των Έφη Αχτσιόγλου, Διονύση Τεμπονέρα και Μανώλη Χριστοδουλάκη. Ο τίτλος υποδήλωνε την ανάγκη δημιουργίας ενός προοδευτικού μετώπου ίσως και εξεύρεσης ενός ηγέτη που θα ηγηθεί και θα αποτελέσουν το αντίπαλον δέος στον σημερινό πρωθυπουργό. Κάτι σαν ευχή δηλαδή. Μόνο που οι ευχές δεν συνιστούν πολιτική στρατηγική, όσο αγνές και αν είναι, όπως οι προθέσεις των τριών. Η αιφνιδιαστική εμφάνιση και εξίσου αιφνιδιαστική αποχώρηση του Στέφανου Κασσελάκη στην εκδήλωση δεν πρόσθεσε τίποτα απολύτως στην έως τώρα θητεία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Σκηνοθεσία, εγωκεντρισμός και ηθοποιία.
Στόχος του δεν ήταν και δεν είναι να μιλήσει για οργάνωση , για μέτωπα, για συνεργασίες για ιδεολογικούς αγώνες, να συνθέσει πολιτικές, να υψώσει διαχωριστικές γραμμές να πείσει προγραμματικά και ιδεολογικά την κοινωνία ότι υπάρχει λύση. Στόχος του ήταν να συγκεντρώσει πάνω του τους προβολείς. Όταν όμως οι προβολείς σβήνουν ο ηθοποιός αποσύρεται στο σκοτάδι. Αλλά στον πραγματικό ηθοποιό μένει η παράσταση, αυτή είναι η θητεία του και η ζωή του. Στην πολιτική όμως η θέση ενός προέδρου δεν είναι ρόλος και αυτά τα δύο , ακόμη δεν μπορεί να διαχωρίσει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
Αλεξάντρα φον Νάμεν
«Πάγωσε» η Ευρώπη από τις απειλές Τραμπ ότι θα ενθαρρύνει τη Ρωσία να επιτεθεί. Για πρώτη φορά Αμερικανός υποψήφιος πρόεδρος αμφισβητεί τόσο έντονα την Ατλαντική Συμμαχία.
Ως πρόεδρος ο Ντόναλντ Τραμπ είχε απειλήσει- και μάλιστα πολλές φορές- με αποχώρηση από το ΝΑΤΟ, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ΗΠΑ στην Ατλαντική Συμμαχία. Σκοπός του ήταν να πιέσει τους Ευρωπαίους να αυξήσουν αισθητά τις αμυντικές δαπάνες τους, αναλαμβάνοντας μεγαλύτερο μερίδιο από τα οικονομικά βάρη που συνεπάγεται η διατλαντική «αμυντική ομπρέλα».Τώρα, ως υποψήφιος και μάλιστα φαβορί για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών ενόψει των προεδρικών εκλογών του Νοεμβρίου, ο Τραμπ όχι μόνο επαναλαμβάνει τις απειλές αλλά δηλώνει ευθέως ότι θα «ενθαρρύνει» τη Ρωσία να κάνει «ό,τι στο διάολο θέλει» με τις ευρωπαϊκές χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ που δεν εκπληρώνουν τις οικονομικές υποχρεώσεις τους απέναντι στη Συμμαχία.
Του Στράτου Βαλτινού
Η Ελλάδα ήδη είναι άνω κάτω με το νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Ένα σχέδιο της κυβέρνησης που παραβιάζει ρητή διάταξη του συντάγματος στο όνομα της πελατειακής διακυβέρνησης, προκαλεί ήδη πλήθος αντιδράσεων που θα ενταθούν στο μέλλον. Πέραν των κυβερνητικών ευθυνών που λίγο πολύ μας έχει συνηθίσει σε αντιδημοκρατικές πρακτικές, υπάρχει ένα μείζον ζήτημα για την Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου.
Η οποία με την σιωπή της και ελπίζοντας σε μια δεύτερη θητεία, ανέχεται εδώ και σχεδόν πέντε χρόνια σε σωρεία εκτροπών της κυβέρνησης. Υπάρχει καθεστώς πολιτικής ασυλίας της προεδρίας της Δημοκρατίας; γιατί τα πολιτικά κόμματα δεν απαιτούν από την K. Σακελλαροπούλου να σεβαστεί το σύνταγμα του οποίου είναι η ίδια θεματοφύλακας ή να παραιτηθεί; τη στιγμή μάλιστα που κορυφαίοι συνταγματολόγοι και το ΣτΕ επισημαίνουν την συνταγματική εκτροπή. Ιδιαίτερα για τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά η θέση αυτή μπορεί να αλλάξει τις πολιτικές εξελίξεις υπέρ τους. Τι συμβαίνει στο προεδρικό μέγαρο λοιπόν;
Του Σωτήρη Σιδέρη
Στο κοινό ανακοινωθέν των κυβερνήσεων Ελλάδας -ΗΠΑ που δόθηκε στη δημοσιότητα μετά την ολοκλήρωση του πέμπτου στρατηγικού διαλόγου, εδραιώνεται η δορυφοροποίηση της Ελλάδας . Η ανοχή της κοινωνίας - που έδωσε μεγάλους αγώνες για την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία - και σε σημαντικό βαθμό των κομμάτων, ακόμη και της Αριστεράς σε αυτή την κατάσταση είναι η βασική αιτία που η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει απτόητη και ανέγγιχτη μια ταπεινωτική πολιτική. Στο ανακοινωθέν, αποτυπώνεται μια σχέση μητρόπολης -δορυφόρου ή σχέση μητρικής και θυγατρικής επιχείρησης.
Είναι αδιανόητο να μην γίνεται ούτε υπαινιγμός στην πολιτική της Τουρκίας και να καταδικάζεται κάθε αναθεωρητική πολιτική απ όπου και αν προέρχεται . Τη στιγμή μάλιστα, που η Άγκυρα έθετε και πάλι ζήτημα κυριαρχίας νησιών. Και δεν είναι η μόνη “παράλειψη”. Για την τραγωδία στη Μέση Ανατολή γίνεται αναφορά στην τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς, αλλά δεν υπάρχει ούτε μια φράση για την ανάγκη δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους. Επίσης, οι ΗΠΑ εκφράζουν τις ευχαριστίες τους προς την Ελλάδα, για την “ισχυρή στήριξη του Ισραήλ” σαν να αποτελούν κοινό κράτος με το Τελ Αβίβ!. Ακόμη γίνονται αναφορές στην στήριξη της Ουκρανίας και στην επιχείρηση κατά των Χούθι...
Αίσθηση προκαλεί επίσης μια ομιχλώδης αναφορά στο σχήμα 3+1, Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ , ΗΠΑ.
Του Στράτου Βαλτινού
Η ανακούφιση ισχυρών κέντρων των ΗΠΑ από την διαφαινόμενη μετατόπιση της Τουρκίας προς τη Δύση και οι αλλαγές που συντελούνται στην περιοχή μας, ενισχύονται ακόμη περισσότερο καθώς , σαν διπλωματικό ντόμινο, έρχονται νέες κινήσεις που ως παράπλευρη επίδραση, αποδυναμώνουν ακόμη περισσότερο την θέση της Ελλάδας. Η Άγκυρα ξεκίνησε ήδη τις εργασίες ανέγερσης ενός εργοστασίου παραγωγής drones, των γνωστών Bayraktar έξω από το Κίεβο με τις ευχές των ΗΠΑ.
Αυτά συμβαίνουν καθώς η Αθήνα μετά από αφόρητες πιέσεις των ΗΠΑ συζητά με τον Ζελένσκι την αποστολή νέων οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία, ζήτημα που χειρίζεται προσωπικά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, εν αγνοία της βουλής και των κομμάτων. Δηλαδή η Ελλάδα στηρίζει μια χώρα που στηρίζει την πολεμική βιομηχανία της Τουρκίας, και επίσης, ουδέποτε ο Ζελένσκι ούτε πιέστηκε από την Αθήνα, ούτε έκανε την παραμικρή δήλωση κατά της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας. Σε διπλωματικούς κύκλους, εντείνεται η δυσφορία για την πλήρη υποταγή της κυβέρνησης στις ΗΠΑ και ενώ η Τουρκία επανέρχεται στην επιθετική της πολιτική. Διπλωματικά ανεμομαζώματα, στρατηγικά διαβολοσκορπίσματα...
