Σπύρος Σουρμελίδης 

Το γκριζάρισμα του Αιγαίου δεν έγινε λόγω των Ιμίων. Προηγήθηκαν και ακολούθησαν γεγονότα τα οποία έδωσαν πάτημα στην Τουρκία να ισχυρίζεται  οτι στο Αιγαίο υπάρχουν περιοχές αδιευκρίνιστης κυριαρχίας, ή ότι δεν μπορεί να γίνεται καμία πράξη αν δεν δώσει την συγκατάθεση της και η ίδια. Τα Ίμια όμως είναι ένα παράδειγμα στο πεδίο, όπου αποτυπώνονται οι ισχυρισμοί  της Τουρκίας. 

Τον Μάρτιο του 1987, υπήρξε επίσης μια θερμή ελληνοτουρκική κρίση. Η διορατικότητα και η ικανότητα διαχείρισης κρίσεων του Ανδρέα Παπανδρέου, πρόλαβε τα χειρότερα και εμφανισε μια ελληνική νίκη, μετά από ένα επεισόδιο με κινήσεις στρατιωτικού χαρακτήρα. Ο Α. Παπανδρέου έκανε πρώτος τις κινήσεις του, ωστε οι τούρκοι να αναδιπλωθούν.  

Το 1996, ήταν οι τούρκοι που έκαναν πρώτοι κίνηση, υποχρεώνοντας την Αθήνα σε αναδίπλωση. Και ακόμα χειρότερα την υποχρέωσαν σε συμφωνία μέσω τρίτου (ΗΠΑ). Η συμφωνία έλεγε ότι στα Ιμια δεν θα υπάρξουν ποτέ ξανά πλοία, σημαίες ή πρόβατα. Και δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Κάτι που ισχύει έως σήμερα. Κανείς ελληνας η τούρκος εκτοτε δεν έχει πατήσει στα δυο μικρά βραχάκια.

Και στις δυο περιπτώσεις (1987 και 1996) ολα ξεκίνησαν  από ελληνικές κινήσεις. Εξορύξεις πέρα των 6 νμ στην Θάσο (1987)  και οικονομική δραστηριότητα σε βραχονησίδες και νησίδες (1995).
Και στις δύο περιπτώσεις δεν είχε προβλεφθεί το επόμενο βήμα μετά την τουρκική κίνηση που έπρεπε να είναι αναμενόμενη.
Και στις δύο περιπτώσεις μετά την κρίση ακολούθησε διάλογος Ελλάδας-Τουρκίας. Θετικός για πολλά θέματα το 1988 στο Νταβός, αρνητικός το 1997 στην Μαδρίτη.

Απο την Βέρνη του 1976 στην Μαδρίτη του 1997

Το κλειδί σε όλες τις περιπτωσεις είναι τα όσοα συμφωνήθηκαν το 1976 στην Βέρνη. Υπεγράφη απο την κυβέρνηση Κ. Καραμανλή “Πρακτικόν επί της ακολουθητέας διαδικασίας διά την οριοθέτησιν της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας». Στο κείμενο χρησιμοποιείται ο όρος «υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου». Η Τουρκία θεωρεί ότι στον συγκεκριμένο όρο περιλαμβάνεται ολόκληρη η υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, πέραν των χωρικών υδάτων.

Στην παράγραφο 6 του Πρακτικού αναφέρεται  η ΑΠΟΧΗ από κάθε πρωτοβουλία ή πράξη σχετική προς την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, «η οποία θα μπορούσε να παρενοχλήσει τη διαπραγμάτευση».

Η Ελλάδα αμφισβήτησε μετά το 1982  την ισχύ του Πρακτικού, αφού το δίκαιο της θαλασσας άλλαξε με την Συνθήκη του Montego Bay.  Η Τουρκία φυσικα όχι. Γι αυτό και αντιδρα σε όποια κίνηση (εξορύξεις, οικονομική δράση σε βραχονησίδες, πόντιση καλωδίων κα).

Μετά το 1996 συμφωνήθηκε κάτι επιπλέον επιβαρυντικό. 

Στην περίφημη Ανακοίνωση της Μαδρίτης μετά την συνάντηση Σημίτη -Ντεμιρέλ (8 Ιουλίου 1997)  αναφέρονται μεταξύ αλλων: 

-Σεβασμός στα νομιμα , ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία τους.

-Δέσμευση αποφυγής ΜΟΝΟΜΕΡΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ στη βαση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας ωστε να αποτραπούν συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξήγηση.

Είναι αυτή η ανακοίνωση που επανέφερε  το πνεύμα του Πρακτικού της Βέρνης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά τα Ιμια.

Τα Ιμια δημιουργησαν μια ψυχολογική ήττα , την ώρα μάλιστα που  χάθηκαν και τρία στελέχη του πολεμικού ναυτικού. Δεν είναι η βασική αιτία των επιχειρημάτων της Αγκυρας.