Αφού απέτυχαν να μεταφέρουν στην ελληνική πολιτική σκηνή την αντιπολίτευση τύπου Βενεζουέλας, αφού ηττήθηκε σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις η κατασκευή για τη θεωρία των δύο άκρων , η ταύτιση δηλαδή της Αριστεράς με την Χρυσή Αυγή και αφού οι ίδιοι διολισθαίνουν όλο και πιο πολύ σε θέσεις τύπου Τράμπ, βρήκαν τώρα ένα νέο στρατήγημα για να εκθέσουν υποτίθεται τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αναρωτιέται κανείς διαβάζοντας τις δημόσιες δηλώσεις τους, ποιος είναι πιο επικίνδυνος. Ο Τράμπ ή ο Κιμ Γιονγκ Ούν, καθώς οι εκατέρωθεν πολεμικές ιαχές μεγαλώνουν μέρα με την ημέρα σκορπώντας ανησυχία σε όλο τον κόσμο. Το ερώτημα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο αν προσθέσουμε και τις πολεμικές απειλές Τράμπ προς την Βενεζουέλα του Μαδούρο. «Έχουμε πολλές επιλογές για τη Βενεζουέλα, περιλαμβανομένης μιας ενδεχόμενης στρατιωτικής επιλογής, αν είναι απαραίτητο», δήλωσε ο αμερικανός πρόεδος προς τους δημοσιογράφους στο γκολφ του στο Μπέντμινστερ του Νιού Τζέρσεϊ, όπου κάνει διακοπές.
Η συμμετοχή στο σχολείο είναι το σκαλοπάτι για να ενταχθούμε ισότιμα στην κοινωνία , στον πολιτισμό, στον τρόπο ζωής που επικρατεί σε κάθε γωνιά της Γης. Το δικαίωμα αυτό δεν το έχουν μόνο οι άριστοι σε κάποιον τομέα. Η σημαία συμβολίζει την εκπροσώπηση της κοινωνίας, των πολιτιστικών αρχών και αξιών, την συμμετοχή στην κοινή προσπάθεια. Το δικαίωμα αυτό ανήκει σε όλους. Μόνο αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους ελίτ (ξεχωριστούς), δεν το βλέπουν, ίσως και να μην το θέλουν. Οι εγχώριοι ελιτιστές άνοιξαν μια συζήτηση περί αριστείας, τώρα και περί σημαίας, για λόγους μικροπολιτικούς και ευκαιριακούς. Πρέπει τώρα, εκτός από αλαζονικές ατάκες, να παρουσιάσουν και αληθινά επιχειρήματα.
