του Σωτήρη Σιδέρη

Αφού απέτυχαν να μεταφέρουν στην ελληνική πολιτική σκηνή την αντιπολίτευση τύπου Βενεζουέλας, αφού ηττήθηκε σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις η  κατασκευή για τη θεωρία των δύο άκρων , η ταύτιση δηλαδή της Αριστεράς με την Χρυσή Αυγή και αφού οι ίδιοι διολισθαίνουν όλο και πιο πολύ σε θέσεις τύπου Τράμπ, βρήκαν τώρα ένα νέο στρατήγημα για να εκθέσουν υποτίθεται τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Η  εσθονική προεδρία της ΕΕ οργανώνει στις 23 Αυγούστου   «Διεθνές Συνέδριο για την ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του ναζισμού και του κομμουνισμού». Η άρνηση του Έλληνα υπουργού Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή να παραστεί γιατί αρνείται την ταύτιση των ναζί με τον κομμουνισμό ξεσήκωσε την εγχώρια δεξιά που για μια ακόμη φορά αναζητεί διεθνή ερείσματα για να επιβεβαιώσει την πολιτική και ιδεολογική ύπαρξή της. Ανύπαρκτη πολιτικά και ιδεολογικά η ΝΔ, χωρίς επεξεργασίες σε μείζονα θέματα που απασχολούν τον σύγχρονο κόσμο και τον ελληνικό λαό , αδυνατεί να θεμελιώσει έναν σοβαρό και με επιχειρήματα αντιπολιτευτικό λόγο και αναζητά υποδείγματα στον διεθνή χώρο για να οπλίσει την αντιπολιτευτική της φαρέτρα. Η ΝΔ αναζητά την ιδεολογική της ταυτότητα σε λάθος δρόμο
Εγκλήματα σαν αυτά του Στάλιν,  έγιναν και γίνονται σε πολλές χώρες του κόσμου ακόμη και σήμερα, αλλά  ουδείς ασχολείται. Στη Ρωσία  ήταν ο Στάλιν, στην Ισπανία ο Φράνκο, αλλά η ΕΕ δεν τιμά τα θύματα του Φράνκο. Η Κίνα του Μάο ήταν χειρότερη σε εγκλήματα και από τον Στάλιν αλλά  ούτε το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο εξέδωσε ποτέ σχετικό ψήφισμα, ούτε το έβαλε στην ημερήσια ιδεολογική του ατζέντα. Η Κίνα  δεν είναι ιδεολογικός αντίπαλος, δεν έχει παρελθόν ψυχρού πολέμου και προς το παρόν είναι μόνο οικονομικός αντίπαλος.    
 Εγκλήματα γίνονται σε όλο τον αραβικό κόσμο όπου η διαφωνία και η ελεύθερη σκέψη  ισοδυναμεί με θάνατο, στη Τουρκία,  σε χώρες της Αφρικής και της Ασίας, ωστόσο κανείς δεν ξεσηκώθηκε για να απαιτήσει την συμπερίληψη αυτών των περιπτώσεων σε συνέδριο της ΕΕ. Κάθε περίπτωση έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες , αλλά  κανένα από τα προαναφερόμενα παραδείγματα μπορεί να συγκριθεί με τους ναζί.  Άρα κάτι άλλο υποκρύπτει όλος αυτός ο υποκριτικός κατά τα άλλα θόρυβος.

Ο στόχος

Η ΝΔ και όχι μόνο,  σταδιακά και χωρίς να το αντιλαμβάνεται συγκλίνει όλο και περισσότερο στην υπό διαμόρφωση ακροδεξιά διεθνή. Για παράδειγμα, ενώ βρίσκει καθημερινά πολλούς λόγους να αναφέρεται στη Βενεζουέλα, δεν βρήκε ποτέ λόγια για να αποστασιοποιηθεί από τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς ακροδεξιούς που έχουν ασπαστεί πλέον την συνολική ατζέντα της ξενοφοβικής και ρατσιστικής , αλλά κυρίως νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς. Όλες αυτές οι δυνάμεις αυξάνουν ραγδαία την ρητορική του μίσους και εναντίον των αριστερών δυνάμεων που απλά θέλουν ένα διαφορετικό κοινωνικό σύστημα που εκφράζουν τα φτωχά κοινωνικά στρώματα, που θέλουν ανατροπή των πολιτικών λιτότητας και φτώχειας. 
Κατά συνέπεια η ταχύτατη εξάπλωση της αντικομμουνιστικής υστερίας δεν έχει στόχο να καταδείξει τις ιστορικές ευθύνες και τα εγκλήματα του σταλινισμού , αλλά να φορτίσει τις ευρωπαικές κοινωνίες με μίσος ενάντια σε οποιονδήποτε σκέφτεται και δρα διαφορετικά, με στόχο να μην αλλάξει τίποτα. Με απλά  λόγια ο σταλινισμός είναι το άλλοθι για να υπάρξει μια ανώδυνη, όπως νομίζουν, μετάβαση, από την οικονομία και την ασυδοσία  της αγοράς , στον οικονομικό και πολιτικό αυταρχισμό, προκειμένου να διασωθεί το σύστημα. 
Η εμφανής αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού, δεν έγκειται μόνο στην αύξηση της φτώχειας, την ανισοτήτων, στην κυριαρχία της αγοράς και των τραπεζών, αλλά και στην υπονόμευση της ίδιας της Δημοκρατίας. Όταν λοιπόν οι κήρυκες του μίσους, είτε στην Αθήνα, είτε στη Νέα Υόρκη, είτε στην Εσθονία επιχειρούν να βάλουν στην πρώτη σελίδα τα εγκλήματα του σταλινισμού, στην πραγματικότητα θέλουν να διαβρώσουν την επιρροή των προοδευτικών κομμάτων σε μεγάλα κοινωνικά στρώματα, ώστε να παραμείνουν σε κατάσταση ομηρίας και φόβου , προσδεδεμένα στο άρμα των δεξιών κομμάτων και να μην αλλάξει τίποτα. Σημειωτέον δε , ότι αν η ΕΕ , η εσθονική προεδρία, το Ευρωπαικό κοινοβούλιο και άλλοι φορείς είχαν τόσο μεγάλες ευαισθησίες για τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα και τα εγκλήματα διαφόρων καθεστώτων θα έπρεπε να διοργανώσουν συνέδρια και με άλλο αντικείμενο. Για να εξηγήσουν πως και γιατί οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης που απελευθερώθηκαν από το άρμα της ΕΣΣΔ και ήθελαν να αναπνεύσουν αέρα δημοκρατίας, απέτυχαν πλήρως και κατηφορίζουν σε αντιδημοκρατική κατεύθυνση.  Να διοργανώσουν συνέδρια για  τις ανισότητες για την παραβίαση των συνθηκών από τη Γερμανία, για την παραβίαση προσωπικών δεδομένων από τις μεγάλες επιχειρήσεις, για τα μεγάλα και πανίσχυρα λόμπυ που κατευθύνουν τις πολιτικές της ΕΕ. 
Οι μεγάλες επιχειρήσεις, τα λόμπυ, οι τράπεζες και τα ΜΜΕ προφανώς αντιλαμβάνονται ότι το νεοφιλελεύθερο μοντέλο  που στήριξαν με νύχια και με δόντια , πνέει τα λοίσθια και αναζητούν την διάδοχη κατάσταση. Το διάδοχο σύστημα είναι ένα μείγμα ακροδεξιού αυταρχισμού και νεοφιλελευθερισμού για να μην αλλάξει τίποτα και κυρίως για να αναχαιτιστεί η άνοδος της αριστεράς. Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα και ίσως ο Κόρμπιν στην Αγγλία . Η θεωρία των δύο άκρων είναι λοιπόν ένα ωραίο κατασκεύασμα   , μέρος ενός συγκεκριμένου σχεδίου όχι για να υπερασπιστεί τη δημοκρατία, αντίθετα για να την υπονομεύσει. Όλο αυτό το σύστημα  επιχειρεί να ενοχοποιήσει την σύγχρονη αριστερά καταφεύγοντας στον Στάλιν, αλλά αθωώνει την ακροδεξιά.  
Εκ των πραγμάτων νέα διλήμματα αναδύονται για τις κοινωνίες που θα γίνουν οξύτερα, όσο αποσυντίθεται το θεσμικό οικοδόμημα των ευρωπαικών χωρών και της ίδιας της ΕΕ . Η ιδεολογική παρακμή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που εξελίχθηκαν σε στήριγμα του νεοφιλελευθερισμού, προκάλεσε πανικό στο διεθνές οικονομικό  και πολιτικό κατεστημένο . Η στροφή προς την ακροδεξιά είναι συστημική και σχεδιασμένη και όχι συγκυριακή. 
Στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να βιώνει μια ιστορική αντίφαση. Από τη μια ξεσηκώνεται και σωστά,  για να καταδικάσει αυτά τα σχέδια, από την άλλη υποκλίνεται στην συνεργασία του με τον Καμμένο και τους ΑΝΕΛ. Από τη μια θέλει να εκφράσει ευρύτατα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από αυτές τις πολιτικές, από την άλλη κατακρημνίζεται υπογράφοντας ότι του υπαγορεύουν οι πολιτικές των μνημονίων που συνεχίζει να εφαρμόζει. 
Είναι θέμα χρόνου για τον ΣΥΡΙΖΑ να αποφασίσει τι θα κάνει. Ποια μέτωπα θα ανοίξει, ποιες μάχες θα δώσει. Τι θα υπερασπιστεί και τι θα παραχωρήσει. Να επιλέξει ποιοι θα είναι οι νέοι σύμμαχοί του.  Αν δηλαδή θα αποφασίσει να δώσει μια μάχη ταυτότητας υπερασπιζόμενος αρχές και αξίες  της αριστεράς που έχουν μεγάλη απήχηση στην κοινωνία, ακόμη και αν αυτό έχει πολιτικό ή εκλογικό κόστος ή θα έχει την τύχη των  άλλων κομμάτων. 
Δηλαδή το να θέλεις να μοιάσεις στο ΠΑΣΟΚ, μπορεί να έχεις και την τύχη του…