Του Στράτου Βαλτινού
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ετοιμάζεται για μια ακόμη επέλαση στο κράτος. Με το μόνιμο ψευδοεπιχείρημα του εκσυγχρονισμού, η κυβέρνηση έχει καταργήσει στην πράξη το ΑΣΕΠ, έχει κομματικοποιήσει μέσω των ιδιωτικοποιήσεων πλήθος φορέων του δημοσίου και τώρα είναι έτοιμη για το επόμενο βήμα. Τα δημόσια αγαθά εξαερώνονται, το κράτος ιδιωτικοποιείται..
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Μητσοτάκης θα αντικαταστήσει πλήθος γενικών γραμματέων από τους 59 που υπάρχουν, θα αλλάξει εκατοντάδες μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων που ελέγχουν περίπου 600 φορείς, με σκοπό φυσικά να εμφανιστεί ως μεταρρυθμιστής.
Επί Μητσοτάκη όμως έχουμε συγχώνευση κράτους και παρακράτους, διάβρωση του κράτους δικαίου , επέλαση του πελατειακού συστήματος και πρόκληση ερειπίων σε βασικούς πυλώνες όπως είναι η υγεία, η παιδεία, η Πολιτική Προστασία, η προστασία του περιβάλλοντος, την ΕΛ.ΑΣ κλπ. Οι “μεταρρυθμίσεις” του πρωθυπουργού αποσκοπούν αποκλειστικά στον κομματικό έλεγχο του κράτους και των αρμών της εξουσίας και κατ επέκταση στην ικανοποίηση πλήθους συμφερόντων που συνωστίζονται γύρω από υπουργεία και δημόσιους φορείς, όπου ανθεί και η διαφθορά. Πως είναι δυνατόν επί πέντε χρόνια, ο πρωθυπουργός να “μεταρρυθμίζει” το κράτος και να μην έχει πει ούτε μία λέξη για το εθνικό πρόβλημα της διαφθοράς για την οποία τον καταγγέλλουν οι πάντες;
Ακαριαία αλλαγή του κλίματος σηματοδοτεί για τις ΗΠΑ και τη Δύση γενικότερα η απόπειρα δολοφονίας του Ντόναλντ Τραμπ. Η απόπειρα είναι προφανώς συνέπεια του εμφυλιοπολεμικού κλίματος που επικρατεί στις ΗΠΑ, αν και μέχρι στιγμής είναι αδύνατον να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. Ο δράστης είναι νεκρός, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα μιλήσει ποτέ για τα κίνητρά του και η σχετική έρευνα, πέρα από τις δύσκολες πτυχές της, ίσως πάρει πολύ χρόνο. Η ομόθυμη καταδίκη της απόπειρας είναι αυτονόητη. Το ζήτημα όμως είναι πως θα αντιδράσει στη συνέχεια της προεκλογικής καμπάνιας ο ίδιος ο Τραμπ, που αν κρίνουμε από τις πρώτες αντιδράσεις του δείχνει έτοιμος για ακραία όξυνση, ενώ γενικότερα οι θεσμοί των ΗΠΑ καλούνται πλέον να ενώσουν μια χώρα που εμφανίζεται βαθιά διχασμένη. Η πρώτη πληροφορία ότι ο δράστης ήταν ψηφοφόρος των Ρεμπουμπλικάνων, αν επιβεβαιωθεί περιπλέκει τα πράγματα , αλλά αυτό δεν δίνει απάντηση για τα κίνητρά του. Οι Ρεμπουμπλικάνοι έχουν ήδη αναδείξει νικητή τον Τραμπ...
Του Στράτου Βαλτινού
Με αφορμή την συμμετοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον, καταγράφηκε η πιο κραυγαλέα ίσως αποστασιοποίηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από τα εθνικά ζητήματα , καθώς παρατηρήθηκε η πλήρης ενσωμάτωσή της στα πιο επιθετικά δόγματα της Συμμαχίας, άνευ όρων μάλιστα. Ο Έλληνας πρωθυπουργός εμφανίστηκε ως γεράκι και συμπορεύθηκε με κάθε πολεμοκάπηλη λέξη των πιο σκληρών κύκλων των ΗΠΑ, ενώ ήταν άφαντος ουσιαστικά σε σχέση με την κατάσταση στα βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή.
Στο πλαίσιο αυτό κάνουμε και μια σύγκριση των πολιτικών του Μητσοτάκη και του Ερντογάν , που είναι ενδεικτικές το πως εννοούν οι ηγέτες τα εθνικά τους συμφέροντα και πως τα υπερασπίζονται, εντός του ΝΑΤΟ και όχι γενικότερα. Για παράδειγμα ο μεν Μητσοτάκης στις παρεμβάσεις του, πρόταξε τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και όχι τα εθνικά συμφέροντα, ενώ ο Ερντογάν, επί δύο χρόνια έθετε βέτο στην ένταξη της Σουηδίας στη Συμμαχία απαιτώντας σκληρά ανταλλάγματα , τα οποία και πήρε, κυρίως στο κουρδικό. Και στην Ουάσιγκτον το κουρδικό συζητούσε. Θα ήταν λοιπόν εθνικά ωφέλιμη ή όχι αν ο Μητσοτάκης απειλούσε να θέσει βέτο στην απόφαση για την Ουκρανία, με αντάλλαγμα μια απόφαση υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών , παρουσία του Μίτσκοσκι;
Είναι η τρίτη φορά που ο Μακρόν πετυχαίνει τον στόχο του, να παραμείνει ο ουσιαστικός ρυθμιστής των εξελίξεων. Αυτή τη φορά μάλιστα παρα την μεγάλη φθορά και την απόρριψη της πολιτικής του. Περιορίστηκε πράγματι ο πρώτος κίνδυνος, η Λεπέν, συγχρόνως όμως περιορίστηκαν και οι αριστερές δυνάμεις. Γιατί και η “Ανυπότακτη Γαλλία” του Ζαν Λυκ Μελανσόν θεωρείται εχθρός. Τώρα Σοσιαλιστές, Πράσινοι και αλλες κεντροαριστερές δυνάμεις, θα συμπράξουν ουσιαστικά με τον Μακρόν για τον σχηματισμό κυβέρνησης, εγκαταλείποντας το Λαϊκό Μέτωπο. Εκτός αν ο Μελανσόν, αποδεχθεί όχι μόνο να μην είναι πρωθυπουργός, αλλά και να συνεργαστεί το Λαϊκό Μέτωπο με τον Μακρόν. Στο σχέδιο μετέχει και πάλι ο…Φρανσουά Ολάντ, δηλαδή η παλιά φρουρά του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Οσοι ελπίζουν αριστερές (ή κεντροαριστερές) συνεργασίες θα απογοητευτούν.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Ο Μίτσκοσκι ήθελε να θεμελιώσει σε διεθνές περιβάλλον, την αμφισβήτηση της πλέον βασικής παραμέτρου της Συμφωνίας των Πρεσπών, αυτής που αφορά το όνομα της χώρας του και θριάμβευσε έναντι ενός αδύναμου , ασυνάρτητου και προχειρολόγου Μητσοτάκη. Η δήλωσή του Μίτσκοσκι στο ΝΑΤΟ ότι “«για εμάς, ως μικρό έθνος, είναι σημαντικό τις ημέρες αυτές να ληφθούν οι σημαντικές εκείνες αποφάσεις που θα διαμορφώσουν το μέλλον της ανθρωπότητας τις επόμενες δεκαετίες, κάτι στο οποίο θα συμβάλουμε και εμείς” είναι στοιχείο ανησυχητικού μικρομεγαλισμού που δείχνει πειθαρχία στις αποφάσεις της Συμμαχίας αλλά υπό τον όρο της αποδοχής του εθνικισμού του από τους εταίρους. Κανείς δεν τον ενόχλησε...
Είναι εμφανές ότι ο Μίτσκοσκι επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητα της χώρας του αμφισβητώντας τις συμφωνίες με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία . Ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι το εθνικιστικό του παραλήρημα, αλλά το γεγονός ότι κανένας ηγέτης χώρας του ΝΑΤΟ δεν του ζήτησε να ανασκευάσει, κανένας ηγέτης δεν ασχολήθηκε καν και ο Μητσοτάκης εμφανίστηκε σχεδόν γραφικός , σε άμυνα, χωρίς συμμάχους, χωρίς σχέδιο και τελικά ηττήθηκε κατά κράτος. Άρα τα χειρότερα έρχονται...
