Του Σωτήρη Σιδέρη
Τα διλήμματα κυρίως στον διπλωματικό -στρατιωτικό τομέα, χρησιμεύουν ενίοτε για να προετοιμάζουν ή να ανιχνεύουν τις διαθέσεις της κοινής γνώμης. Κάπως έτσι βουλευτής της ΝΔ Άγγελος Συρίγος θέτει σε ανάρτησή του το δίλημμα , αν “έχουμε λόγο να στείλουμε στρατεύματα στην Ουκρανία” και απαντά θετικά , επικαλούμενος την ύπαρξη ελληνικής μειονότητας 100 χιλιάδων ανθρώπων που έχει εγκατασταθεί στην Ουκρανία μετά τα Ορλωφικά του 1774. Όποιος απαντήσει αρνητικά ας γνωρίζει ότι αν δεν πάει η Ελλάδα , θα πάει η Τουρκία και όποιος πει όχι , ίσως η Αριστερά , είναι στα όρια της προδοσίας….
Αλλά η Τουρκία ποτέ δεν είπε, ούτε ασχολήθηκε με τις περιοχές της ελληνικής μειονότητας, άλλον ρόλο διεκδικεί. Βέβαια, ο Άγγελος Συρίγος, γνωρίζει ως πανεπιστημιακός ότι: αν υπάρξει διεθνής συμφωνία με τις ΗΠΑ, την Ρωσία , την Ευρώπη και την Ουκρανία , υπό τον ΟΗΕ, για αποστολή διεθνούς ειρηνευτικής δύναμης, η Ελλάδα μπορεί να στείλει δυνάμεις. Αν όμως πρόκειται για κάτι αποσπασματικό, χωρίς δηλαδή διεθνείς εγγυήσεις ασφάλειας και χωρίς την συγκατάθεση της Ουκρανίας, θα στείλει η Ελλάδα μερικές χιλιάδες αναλώσιμους στρατιώτες, στα νύχια της Ρωσίας και της Ουκρανίας;. Αλλά υπάρχουν ίσως και χειρότερα...
Του Στράτου Βαλτινού
Αν ο Μητσοτάκης υπό την τεράστια πίεση που του ασκείται, ζητήσει την παραίτηση του Νίκου Τσάφου, για τη γνωστή δήλωσή του περί "τουρκικής δημοκρατίας βόρειας Κύπρου", είναι πρόδηλο, ότι θα επικρατήσουν διαλυτικές τάσεις στην κυβέρνηση, καθώς ήδη η παραίτηση του Αρίστου Δοξιάδη και η εικόνα "βρασμού" της κοινοβουλευτικής ομάδας, προκαλούν τεράστιες διαχειριστικές και πολιτικές δυσκολίες στον πρωθυπουργό. Αλλά το θέμα Τσάφου , μετά την υπόθεση του Δοξιάδη είναι και άλλου επιπέδου, αλλά και νοοτροπίας. Και είναι, κατά κάποιο τρόπο, η εκδίκηση της ιστορίας Και εξηγούμαστε:
Όφειλε να ξέρει ο πρωθυπουργός ότι κανένας ανασχηματισμός της μεταπολίτευσης δεν άλλαξε την δυναμική μιας κυβέρνησης. Όφειλε επίσης να μην υποτιμήσει την δυναμική αντιπολίτευσης, όπως διαμορφώνεται μετά την 28η Φεβρουαρίου, αλλά και τις καταγγελίες για τον Αρίστο Δοξιάδη, ο οποίος οδηγήθηκε σε παραίτηση την Κυριακή 16 Μαρτίου, 24 ώρες μετά την ορκωμοσία του ως υφυπουργός έρευνας και καινοτομίας. Ο Δοξιάδης εκτόξευε υβριστικούς χαρακτηρισμούς για τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, ενώ φέρεται να ήταν εκπρόσωπος εταιρείας που καταδικάστηκε από την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Αλλά το ζήτημα δεν είναι τα επιμέρους ζητήματα που ήδη αναπαράγονται στα ΜΜΕ. Η εξέλιξη είναι μια προσωπική ήττα του Μητσοτάκη...
Το ζήτημα είναι πολιτικό και αφορά τον αγώνα πολιτικής επιβίωσης της κυβέρνησης υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η πίεση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς αποδείχθηκε πολύ αποτελεσματική, σε βαθμό που πλέον αλλάζει το πολιτικό σκηνικό. Μέσα σε λίγες ημέρες έγινε ολοφάνερο πως ούτε η απόρριψη της πρότασης μομφής από τη βουλή, ούτε ο ανασχηματισμός, κατάφεραν αν ανατρέψουν την πορεία κατάρρευσης. Αντίθετα, η πλέον πολυπληθής κυβέρνηση της μεταπολίτευσης παραπαίει πριν καν αναλάβει καθήκοντα και σίγουρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναζητά νέο αντιπερισπασμό.
Κώστας Βενιζέλος
Με έντονο το γεωπολιτικό αποτύπωμα, λόγω των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή, συγκαλείται η άτυπη Πενταμερής Διάσκεψη για το Κυπριακό, που θα πραγματοποιηθεί Δευτέρα 17 Μαρτίου, στη Γενεύη. Στη σκιά των όσων διαδραματίζονται στην Ουκρανία, τη Γάζα, τη Συρία και υπό το φως των πολιτικών που υιοθετεί η νέα κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Κυπριακό επανέρχεται στο προσκήνιο, χωρίς όμως να υπάρχουν προοπτικές για να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις. Με αυτό το δεδομένο υπόψη, τα Ηνωμένα Έθνη, έχουν συγκαλέσει την άτυπη σύναξη. Γνωρίζουν πως στην παρούσα φάση είναι ανέφικτο να συμφωνηθεί επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.
Του Στράτου Βαλτινού
Η σιωπή της κυβέρνησης ήταν ένα μήνυμα προς τους μισαλλόδοξους χριστιανούς , ότι ήταν μαζί τους. Απειλές για βία, σκοταδισμός , η επίσημη εκκλησία και διάφοροι “λαϊκοί” ανάγκασαν την Εθνική Πινακοθήκη να απομακρύνει τα έργα του Χριστόφορου Κατσαδιώτη. Το τρομακτικό είναι ότι η Πινακοθήκη, με επίσημη ανακοίνωσή της λέει ότι, τα έργα απομακρύνθηκαν “με γνώμονα την ασφάλεια της Εθνικής Πινακοθήκης..”. Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι το επίσημο ελληνικό κράτος και η κυβέρνηση, αρνήθηκαν να διασφαλίσουν την ομαλή λειτουργία της Πινακοθήκης και υπέκυψαν στους αλαλαγμούς των φανατικών χριστιανών.
Το Πατρίς -Θρησκεία -Νέα Δημοκρατία είναι πλέον μια νέα εκδοχή του καθεστώτος που άλλοτε φοράει ράσα, άλλοτε την στολή Ρόμποκοπ κατά πολιτών -διαδηλωτών, άλλοτε σπαραλιάζει κάθε έννοια κράτους δικαίου και τελικά μας αποδεικνύει ότι οι φυσικοί σύμμαχοι αυτής της κυβέρνησης, δεν είναι ούτε η κοινωνία, ούτε οι θεσμοί της, ούτε οι αξίες της δημοκρατίας, αλλά ό,τι σκοτεινό και αντιδραστικό υπάρχει σε αυτή τη χώρα.
