Του Σωτήρη Σιδέρη



Η εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα σε έναν πόλεμο εκδίκησης για την εισβολή της Χαμάς στο Ισραήλ και η εκατόμβη νεκρών, έχει μεταθέσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον από την Ουκρανία στη Μέση Ανατολή. Χωρίς να έχει ομαλοποιηθεί η κατάσταση και χωρίς να υπάρχει καν διάλογος, η Δύση εγκατέλειψε την Ουκρανία και αφοσιώθηκε στην προστασία του Ισραήλ, παρά τις φωνές για γενοκτονία των Παλαιστινίων. Η αποικιοκρατική Δύση έχει κάνει τα δικά της εγκλήματα οπότε το ιστορικό βάθος της πολιτικής της προδίδει την ανοχή της στα σημερινά εγκλήματα. Αυτή η στάση,  είναι μέρος της πολιτικής της κουλτούρας . Απλά η στάση της καθορίζεται εν πολλοίς από τον αντίπαλο.

Ταυτόχρονα όμως έχουμε κατάρρευση όλων των περιφερειακών σχημάτων συνεργασίας. Τα αραβικά κράτη πάγωσαν την πλήρη ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ. Σχεδόν έχουν ακυρωθεί στην πράξη όλα τα τριμερή σχήματα συνεργασίας της Ελλάδας. Η Τουρκία και το Ισραήλ οδηγούνται σε νέα επιδείνωση σχέσεων. Οι ΗΠΑ έχουν αποτύχει να ενορχηστρώσουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία , ενώ η ΕΕ είναι ζαλισμένη και αδύναμη την στιγμή που η κρίση στη Γερμανία προκαλεί εύλογες ανησυχίες. Μεταναστευτικό, φτώχεια και απουσία διαλόγου απειλούν. Πάμε για τυφλούς πολέμους και εντάσεις, ελλείψει ηγεσιών με κύρος και όραμα ή αυτή η κρίση θα γεννήσει μια νέα αρχιτεκτονική ειρήνης;

Ζητούνται απαντήσεις

Οι ερωτήσεις πολλές, οι απαντήσεις νωθρές και ίσως εκτός θέματος. Για την ακρίβεια κανείς διεθνής οργανισμός, ούτε των αραβικών κρατών, ούτε η ΕΕ, ούτε ο ΟΗΕ, ούτε η ΗΠΑ έχουν παρουσιάσει το παραμικρό σχέδιο. Η βία ως απάντηση στην πολιτική σύγχυση , την τρομοκρατία και την επιθετικότητα δεν είναι λύσεις και δεν είναι αποδεκτές πολιτικές . Οι διαδηλώσεις σε πολλές χώρες της Δύσης έχουν ακριβώς αυτό το περιεχόμενο. Η αργόσυρτη διαδικασία κινητοποίησης των κρατών και η δυστοκία στην αναζήτηση λύσεων, οδηγούν σε περαιτέρω επιδείνωση και στην αύξηση των ανησυχιών για το μέλλον του κόσμου.

Οι ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να παίξουν ηγετικό ρόλο. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι πέραν της Ουάσιγκτον και άλλες χώρες, όπως η Κίνα, το Κατάρ, η Αίγυπτος προσπαθούν να μιλήσουν με όλες τις πλευρές και να ελέγξουν την κρίση, πριν διαχυθεί στην περιοχή και μεταβληθεί σε κόλαση. Οι Αμερικανοί αναζητούν και εκείνοι στηρίγματα. Όπως έκαναν και με την ρωσική εισβολή, έβαλαν την ΕΕ να επιβάλλει ένα πρωτοφανές εμπάργκο στην Ρωσία σε όλα τα επίπεδα, με στόχο να προκληθεί ασφυξία στη Μόσχα και να γονατίσει. Οι ίδιες όμως οι ΗΠΑ βγήκαν κερδισμένες καθώς με τα όπλα που έστειλαν οι δυτικές χώρες στην Ουκρανία, οι πωλήσεις νέων οπλικών συστημάτων στην Ευρώπη απογειώθηκαν.
Στην περίπτωση του Ισραήλ κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Δεν έγινε καν η παραμικρή σκέψη για εμπάργκο κατά του Ισραήλ, δεν επιβλήθηκε καμία κύρωση, ούτε στήθηκε δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου, ούτε εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης κατά του Νετανιάχου, όπως έγινε με τον Πούτιν και ας είναι τα εγκλήματα του Ισραήλ πολλαπλάσια από αυτά της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Διπλωματική παραλυσία

Στο διπλωματικό πεδίο έχουμε παραλυσία. Οφείλεται στην ίδια ακριβώς πολιτική. Δηλαδή, απουσία της απόλυτης ισχύος που διέθεταν παλαιότερα οι ΗΠΑ, απουσία πρωτοβουλιών που δεν θέλει το Ισραήλ, κανένας μοχλός πίεσης προς το Τελ Αβίβ, ούτε καν στο ανθρωπιστικό πεδίο, παραλυσία και της ΕΕ και σε διμερές επίπεδο πολλών χωρών, όπως η Γερμανία, η Αγγλία.
Η κατάσταση είναι περίπλοκη και δυνητικά πολύ επικίνδυνη. Το εβραικό λόμπι ανά τον κόσμο έχει κινητοποιηθεί , απειλεί και παρακαλά, ενοχλεί και κινείται συνεχώς για να αποτρέψει την καταδίκη του Ισραήλ. Καλλιτέχνες που τόλμησαν να μιλήσουν για τα εγκλήματα στη Γάζα βρίσκονται στο στόχαστρο και τους απειλούν με επαγγελματική καταστροφή. Η βία δεν είναι μόνο στρατιωτική, έχει πολλά μέτωπα και  πολλές όψεις. Πόσο όμως θα αντέξει ο κόσμος και το ίδιο το Ισραήλ θα φανεί. Ένα δύο κράτη να αρχίσουν να ζητούν κυρώσεις κατά του  Ισραήλ, η χιονοστιβάδα θα κυλήσει.
Η Ελλάδα δεν έχει δική της εξωτερική πολιτική. Ετεροκαθορίζεται και υπακούει στις αποφάσεις των ΗΠΑ. Θα μπορούσε η Ελλάδα να προκαλέσει μια διεθνή σύνοδο διεξόδου από την κρίση. Θέματα ασφάλειας της περιοχής και μια νέα αρχιτεκτονική ειρήνης θα μπορούσαν να είναι στην ημερήσια διάταξη. Οι δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων περί του ρόλου της Ελλάδας στην περιοχή είναι ψεύτικες, δεν ανταποκρίνονται ούτε κατά μία λέξη στην πραγματικότητα.
Το κακό είναι ότι δεν διαφαίνεται ούτε αχτίδα φωτός στον ορίζοντα. Είναι αδιέξοδο  και πορεία προς την κόλαση, ή πρέπει να ελπίζουμε για αλλαγή της κατάστασης; ελπίζουμε στην αλλαγή, αλλά ας προετοιμαστούμε για πιο δύσκολες ημέρες….