Ηρθε η ωρα του Καραμανλή του Αχιλλέως, να ελεγχθεί απο την Βουλή και απο την δικαιοσύνη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί πλέον να εμποδίσει τον δρόμο προς την Δικαιοσύνη του Κ. Καραμανλή του Αχιλλέως κάτι που προσπάθησε επι δύο και πλέον χρόνια. Απέτυχε κυρίως λόγω των συγγενών των θυμάτων αλλά και τις εντονης αντίδρασης της κοινής γνώμης έστω και με καθυστέρηση. Υπάρχουν κρίσιμα στάδια ακόμα και η ίδια η Βουλή (η πλειοψηφία της οποίας είναι ΝεοΔημοκρατική) αλλά και της Δικαιοσύνης (Δικαστικό Συμβούλιο πριν απο το Ειδικό Δικαστήριο). Εχει ανοίξει πλέον ο δρόμος για την δικαίωση, διότι όλα δείχνουν ότι τα πολιτικά πρόσωπα θα ελεγχθούν απο την δικαιοσύνη, κάτι που ηταν βασικός στόχος των συγγενών των θυμάτων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει σε ένα συνέδριο επαναπροσδιορισμού της ταυτότητάς του μέσα από το πρίσμα της πολιτικής συμμαχιών , έχοντας καθηλωθεί εξαιτίας πολλαπλών προβλημάτων. Πρώτο πρόβλημα, η αδυναμία επανασύνδεσης με την κοινωνία. Δεύτερο πρόβλημα, η αδυναμία ανάληψης πρωτοβουλιών με στόχο μια σαφή στρατηγική συμμαχιών. Τρίτο και συναφές πρόβλημα, η απουσία μιας ηγετικής φυσιογνωμίας που θα αναλάβει το βαρύ καθήκον να επανασυνδέσει τα κομμάτια της Αριστεράς και να τα μετατρέψει σε συμπαγή πολιτική δύναμη που θα διεκδικήσει την ολική επαναφορά της στην πολιτική σκηνή. Ποιος όμως θα πάρει την πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση;
Δεν πρέπει να υπάρχει παγκόσμιο προηγούμενο , μια κυβέρνηση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, να υπεραμύνεται του κλίματος διαφθοράς που κυριαρχεί στη χώρα. Κανονικά θα έπρεπε να προκληθεί σάλος από τον τίτλο των Sunday Times που με αφορμή την συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, έκαναν λόγο για τον αντίκτυπο που “αγγίζει τον πυρήνα, ενός από τα πιο διεφθαρμένα κράτη της Ευρώπης». Και όμως ούτε μήνυση κατά της εφημερίδας, ούτε καν μια δήλωση οργής. Εικόνα ντροπής δηλαδή. Αλλά δεν είναι τυχαία.
Αμερικανοί του Δημοκρατικού Κόμματος, Άγγλοι ανεξαρτήτως κόμματος και άλλοι δυτικοί πολιτικοί παράγοντες σκίζουν τα ιμάτιά τους από την πρόταση Τραμπ για εδαφικές παραχωρήσεις στην Ρωσία, με αντάλλαγμα μια ταπεινωτική ειρήνη για το Κίεβο. Ο εξευτελισμός της Ουκρανίας, δεν έγκειται απλά στο ότι οι Ρώσοι θα πάρουν εδάφη, πέραν της Κριμαίας με την στήριξη των ΗΠΑ, αλλά και στο γεγονός ότι οι δυτικοί υπογράφουν συμφωνίες για λεηλασία του ορυκτού πλούτου της και όχι μόνο.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ουσιαστικά απών από τα τεκταινόμενα στο κόμμα του και τις διεργασίες μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς. Οι αραιές παρεμβάσεις του είναι προσωποκεντρικές και αποφεύγει να δηλώσει ότι τοποθετείται εκ μέρους του κόμματός του. Ωστόσο, υπερασπίζεται την δική του θητεία στο κόμμα και την πρωθυπουργία. Κάποιοι πιστεύουν ότι ο Τσίπρας ετοιμάζεται για την πλήρη αυτονόμησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ίδρυση κόμματος. Όλες οι συζητήσεις οδηγούν στο πρόσωπό του, ως το πιο δυνατό χαρτί της Κεντροαριστεράς, ικανό να νικήσει τον Μητσοτάκη. Ο Τσίπρας έχει ακόμη οπαδούς και εχθρούς. Είναι συστημικός, αλλά το ηθικό του πλεονέκτημα έναντι του Μητσοτάκη είναι τεράστιο κεφάλαιο.
