Του Σωτήρη Σιδέρη

Αμερικανοί του Δημοκρατικού Κόμματος, Άγγλοι ανεξαρτήτως κόμματος και άλλοι δυτικοί πολιτικοί παράγοντες σκίζουν τα ιμάτιά τους από την πρόταση Τραμπ για εδαφικές παραχωρήσεις στην Ρωσία,  με αντάλλαγμα μια ταπεινωτική ειρήνη για το Κίεβο.  Ο εξευτελισμός της Ουκρανίας, δεν έγκειται απλά στο ότι οι Ρώσοι θα πάρουν εδάφη, πέραν της Κριμαίας με την στήριξη των ΗΠΑ, αλλά και στο γεγονός ότι οι δυτικοί υπογράφουν συμφωνίες για λεηλασία του ορυκτού πλούτου της και όχι μόνο.

 Όλα αυτά συνδυάζονται με την κατάρρευση του διεθνούς δικαίου και ενώ μικρότερες χώρες με  προβλήματα,  συνοριακές τριβές και με γείτονες αναθεωρητές αναρωτιούνται ποιος έχει σειρά, καθώς η επίκληση του διεθνούς δικαίου, έχει χάσει το νόημά της , ενώ η βία  και ο αναθεωρητισμός επιβραβεύονται. Άλλο πράγμα μια συμφωνία ότι η Ουκρανία δεν θα γίνει ποτέ μέλος του ΝΑΤΟ και άλλο πράγμα η πολτοποίησή της.  

Αλλά, όλοι αυτοί που ωρύονται ότι η βίαιη αλλαγή συνόρων  δικαιώνει την εισβολή του Πούτιν, είναι οι πρώτοι διδάξαντες.  Κόσοβο, Δυτική Όχθη, Ιερουσαλήμ, Γάζα, Συρία , Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι κραυγαλέες περιπτώσεις βίαιης αλλαγής συνόρων. Ποιος έχει σειρά και πως ευνοείται η Τουρκία από τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται;

Κόσμος σε παράκρουση

Η αλλοπρόσαλλη προσέγγιση του Τραμπ και των συνεργατών του διεθνών προβλημάτων, οικονομικών και γεωπολιτικών, προκαλεί εύλογη αναστάτωση σε πλήθος χωρών που είναι εντελώς αμήχανες ή και φοβισμένες . Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός πως ούτε ο Αμερικανός πρόεδρος , ούτε οι συνεργάτες του, ούτε υπουργοί αναφέρονται στο διεθνές δίκαιο. Το περιφρονούν, κάτι που βολεύει αφάνταστα αυτή την στιγμή την Ρωσία και το Ισραήλ, το οποίο είναι ακόμη χειρότερο  και απείρως απάνθρωπο από την πολιτική της Μόσχας, αλλά κανείς δεν μιλάει. Το να διαπραγματεύονται οι ΗΠΑ και η Ρωσία το μέλλον μιας χώρας ερήμην της ηγεσίας και του λαού της δείχνει τις νέες τάσεις που ενδέχεται να επικρατήσουν και να συντρίψουν χώρες, αγνοώντας επιδεικτικά το ποιος έχει δίκιο, ποιος είναι ο αμυνόμενος και ποιος ο επιτιθέμενος. 

Δημιουργείται έτσι ένα κακό προηγούμενο που σίγουρα ο κόσμος θα το βρει μπροστά του και θα έχει τεράστιες συνέπειες στην σταθερότητα , την ειρήνη και την συνύπαρξη των λαών.
Οι ΗΠΑ του Τραμπ μετατρέπονται μέρα με την ημέρα σε ένα κράτος -πειρατής που  αδιαφορεί  για τους  κανόνες και αντιμετωπίζει τον κόσμο σαν μια οικονομική ζούγκλα όπου ο ισχυρός μπορεί να συνθλίψει στρατιωτικά και οικονομικά οποιονδήποτε διαφωνεί ή έχει έστω επιφυλάξεις και θέλει να διαπραγματευθεί, αν και πολλοί πιστεύουν ότι στο τέλος η κρίση θα απειλήσει τις ΗΠΑ. Μέχρι τότε όμως, κανείς πλέον δεν εμπιστεύεται τις ΗΠΑ, αλλά φαίνεται ότι αυτό δεν συγκινεί στην παρούσα φάση τον Λευκό Οίκο. Ανασφάλεια, σκοτεινή πολιτική και απουσία πολιτικού ήθους θα οδηγήσουν σε εντάσεις και διαφόρων ειδών πολέμους τον κόσμο. Εισβολές, κατακτήσεις, εντάσεις, κατάργηση του ρόλου των διεθνών οργανισμών, επίδειξη δύναμης και εξοπλιστική παράνοια, αποτελούν το τέλειο μείγμα  για ανεξέλεγκτες και καταστροφικές κρίσεις.

Η Ελλάδα και η Τουρκία

Υπό αυτό το πρίσμα έχει χάσει το νόημά της η συνοχή της Δύσης, η συμμαχία του ΝΑΤΟ, ο ρόλος της ΕΕ και οι σχέσεις μεταξύ των κρατών, όπως τις ξέραμε μέχρι σήμερα.  Η ΕΕ  μοιάζει με παιδί που του πήραν τα παιχνίδια και γκρινιάζει, γνωρίζοντας όμως ότι δεν είναι σε θέση να τα πάρει πίσω. Έτσι θα αρχίσει σύντομα να εκλιπαρεί για να του δώσουν προσοχή.
Το ΝΑΤΟ φαντάζει με άτακτο στρατό όπου κάθε χώρα προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί σε νέα βάση, ακόμη και εις βάρος των άλλων, με τις σκανδιναβικές και τις βαλτικές χώρες αυτή την στιγμή να προσπαθούν να διατηρήσουν τον αντιρωσικό χαρακτήρα του. Το ίδιο γίνεται και στην ΕΕ, όπου η Γερμανία έχει διαμηνύσει στους εταίρους ότι το βέτο τελειώνει ακόμη και σε αμυντικά θέματα και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Οπότε ήδη οδεύουμε σε νέες εσωτερικές κρίσεις εντός της ΕΕ. 

Η Ελλάδα φαίνεται να χάνει προς όλες τις κατευθύνσεις. Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ δεν είναι σε θέση να στηρίξουν τη χώρα μας. Το δόγμα, ο καθένας με τα συμφέροντά του γίνεται κυρίαρχο. Οι διμερείς συμμαχίες και συμφωνίες αποδείχθηκε ότι είναι χάρτινος πύργος όπως περίτρανα αποδείχθηκε με την υπόθεση του ηλεκτρικού καλωδίου, Ελλάδα -Κύπρου.
Η ρήση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι “είμαστε στην σωστή πλευρά της ιστορίας” ακούγεται πλέον ως χλευασμός. Η Ελλάδα είναι μετέωρη , παρά την πειθήνια εξωτερική πολιτική του Μητσοτάκη. Και όμως ακόμη και τώρα που όλο το διεθνές σύστημα τρίζει, ο Έλληνας πρωθυπουργός παραμένει αδρανής και ανίκανος να αλλάξει εξωτερική πολιτική, εμμένοντας εμμονικά στους εξοπλισμούς. Τι θα κάνει ο Μητσοτάκης αν τελικά συμφωνηθεί η παραχώρηση εδαφών στη Μόσχα; θα αναγνωρίσει τη συμφωνία; και τι θα συμβεί μετά από μια κρίση στο Αιγαίο ή την Κύπρο; θα κηρύξει το το τέλος του πολέμου με την Ρωσία; οφείλει να απαντήσει ο πρωθυπουργός. Όπως και η αντιπολίτευση, οφείλει να πάρει θέση.

Η Τουρκία ευνοείται στρατηγικά από την ανατροπή που συντελείται στο διεθνές δίκαιο και τον τρόπο που οι ΗΠΑ χειρίζονται διεθνή ζητήματα. Η Άγκυρα με κυρίαρχο δόγμα τον επεκτατισμό της θεωρεί ότι θα εδραιώσει τη θέση της στην Λιβύη, την Συρία , την Κύπρο και το Βόρειο Ιράκ. 

Με απλά λόγια , παρατηρείται απαράδεκτη αδράνεια στην επεξεργασία νέων θέσεων στην εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας και απλά ο πρωθυπουργός περιμένει τις αποφάσεις Τραμπ για την περιοχή μας. Τις περιμένει για να κάνει τι; δεν υπάρχει καμία εναλλακτική πολιτική. Θα υποταχθεί η Ελλάδα στις ορέξεις Τραμπ -Ερντογάν αν οι δυό τους έχουν ταυτόσημες θέσεις για το Αιγαίο , την ανατολική Μεσόγειο ή την Κύπρο;
Εν αναμονή...