Του Στράτου Βαλτινού

Η καθίζηση των δημοσκοπικών ποσοστών της κυβέρνησης φαίνεται ότι είναι μη αναστρέψιμη, καθώς η εικόνα παρακμής και αδυναμίας παρουσίασης ενός νέου αφηγήματος, φαντάζει ως μη αναστρέψιμη. Είναι βέβαιο πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κάνει το μοναδικό πράγμα που ξέρει καλά. Παροχές, υποσχέσεις για ευημερία, μηδενική αυτοκριτική και εκμετάλλευση της διαλυτικής εικόνας της αντιπολίτευσης για να εμφανιστεί ως μοναδικός παράγοντας διεξόδου. Κάνει όμως λάθος. 

Η κυβέρνηση αντί να διαφοροποιηθεί ριζικά από το πελατειακή της συμπεριφορά και την παρακμιακή αντίληψη για την λειτουργία της κυβέρνησης, είναι πλέον μέρος της εικόνας αποσύνθεσης που εμφανίζει το πολιτικό σύστημα. Μικρά κόμματα που εμφανίζουν δυναμική ανόδου, δεν είναι σε θέση, ούτε να κυβερνήσουν, ούτε να αποτελέσουν λύση στα τεράστια προβλήματα της χώρας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποτύχει παταγωδώς να λύσει έστω και ένα από τα μείζονα προβλήματα της χώρας  και του λαού. Εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας  που επιδείνωσαν τη θέση της Ελλάδας. Ακρίβεια, στεγαστικό πρόβλημα, αγοραστική δύναμη πολιτών, παιδεία, υγεία , διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων συνθέτουν την εικόνα ενός αντικοινωνικού πρωθυπουργού. Είναι άραγε σε θέση ο Μητσοτάκης να κάνει την αντεπίθεσή του;

Ο πολυμέτωπος  και η εικόνα των άλλων

Ο πρωθυπουργός θα επιχειρήσει μια εαρινή αντεπίθεση με πρωταρχικό στόχο να συσπειρώσει το κόμμα του και να αφυδατώσει τις συζητήσεις για την διαδοχή του. Με βάση τις έως τώρα κινήσεις του, δηλαδή με ανοίγματα προς την ακροδεξιά, την υποταγή στα αιτήματα της εκκλησίας, την πολιτική υπέρ της κερδοσκοπίας, των καρτέλ και των ολιγαρχών, ο πρωθυπουργός έχει ελάχιστα έως μηδαμινά περιθώρια ανάκαμψης. Ο λόγος είναι απλός. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει προ πολλού πάψει να είναι πειστικός σε ο.τιδήποτε αναφέρεται. Σε αυτό διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο, η όξυνση των κοινωνικών προβλημάτων, η υπόθεση των Τεμπών , η υπόθεση των υποκλοπών, η υποκρισία και η στεγανοποίηση των συνομιλιών με την Τουρκία, οι πανάκριβοι και οι μη πειστικοί εξοπλισμοί δις ευρώ και πολλά ακόμη που σχετίζονται με τον αυταρχισμό, τα διαρκή κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα και η απώλεια επαφής με την κοινωνία. 

Υπό αυτό το πρίσμα ο Μητσοτάκης θα κάνει μεν την αντεπίθεσή του με την γνωστή συνταγή, τη μόνη που του έχει μείνει, των παροχών και των υποσχέσεων και θα προσπαθήσει να εμφανιστεί ως η μοναδική λύση, επιτιθέμενος κατά πάντων. Θα κάνει δηλαδή έναν πολυμέτωπο αγώνα για να τονίσει την κρίση της αντιπολίτευσης και την ανεπάρκεια της ακροδεξιάς, με στόχο να λεηλατήσει όσο το δυνατόν κόμματα και να συσπειρώσει τη ΝΔ. Αν το καταφέρει , έστω και σε μικρό βαθμό, πιθανότατα θα κάνει πρόωρες εκλογές. Αν όχι όλα είναι ανοιχτά. 

Το κλίμα αποδόμησης είναι πλέον έντονα αισθητό στα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης, ενώ η ακροδεξιά που περίμενε εκτίναξη των ποσοστών της λόγω Τραμπ, φαίνεται να παραπαίει. Κανείς δεν βλέπει πλέον με καλό μάτι τον Αμερικανό πρόεδρο, και κανείς δεν θέλει έναν Έλληνα Τραμπ. Φαίνεται είναι υπεραρκετοί αυτοί που μπλοκάρουν τη χώρα και δεν χρειάζεται και μεταγραφές από τις ΗΠΑ….

Το λεγόμενο προοδευτικό μέτωπο δεν πρόκειται να υπάρξει. Συζητήσεις για επιμέρους συνεργασίες, κυρίως μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ -Νέας Αριστεράς θα γίνουν και πιθανότατα θα καρποφορήσουν με κάποιο τρόπο. Ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα αναμένεται να αποσαφηνιστεί μέχρι το καλοκαίρι. Ο πολιτικός χρόνος είναι αμείλικτος όμως και ο Μητσοτάκης είναι πιθανό να αιφνιδιάσει όλους προκειμένου να είναι , με κάποιο τρόπο, κυρίαρχος των εξελίξεων και των διαβουλεύσεων .
Συμπέρασμα: το πολιτικό σύστημα βυθίζεται στην αναξιοπιστία και την ανεπάρκεια. Η κυβέρνηση θα κάνει μια νέα αντεπίθεση για να συσπειρώσει δυνάμεις, πριν μπορέσει η αντιπολίτευση να συνεργαστεί, με κάποιο τρόπο.
Είναι όμως πιθανό, οι εξελίξεις να οδηγήσουν σε περαιτέρω αποσύνθεση καθώς η κρίση αντιπροσώπευσης είναι ολοφάνερη.
Μάλλον είναι θέμα εβδομάδων θα γίνουν οι πρώτες διαπιστώσεις.