Του Στράτου Βαλτινού
Ενώ το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ προκαλεί νέα αναστάτωση στο ήδη διαβρωμένο ηθικά κυβερνητικό στρατόπεδο, την ώρα που από τις Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός δηλώνει με έξι χρόνια καθυστέρηση ότι η Ελλάδα θα ζητήσει να συμπεριληφθούν στα συμπεράσματα ρητές αναφορές στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης στοχοποίησε ως υπεύθυνο της αποτυχίας της Ελλάδας να αποτρέψει το τουρκολιβυκό μνημόνιο, τον τότε ΥΠΕΞ Νίκο Δένδια. Γιατί τώρα; προφανώς επειδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναζητά σωσίβιο στην ενοχοποίηση των άλλων, αλλά και επειδή η Τουρκία και η Λιβύη δρομολογούν την υλοποίηση της συμφωνίας τους.
Όχι ότι δεν έχει ευθύνες ο Νίκος Δένδιας, ένας από τους χειρότερους ΥΠΕΞ της μεταπολίτευσης. Αλλά ο πλέον αδρανής και σίγουρα υπεύθυνος για τις δυσμενείς εξελίξεις εις βάρος της Ελλάδας ήταν και παραμένει ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Ο οποίος , ενώ είχε ενημερωθεί από τις ΗΠΑ, την Αίγυπτο, την Λευκωσία και άλλες ευρωπαικές χώρες ότι αναμένονταν η υπογραφή της τουρκολιβυκής συμφωνίας, δεν έκανε το παραμικρό για την αποτρέψει . Στην συνέχεια παραθέτουμε ένα σύντομο ανθολόγιο δραστηριοτήτων του πρωθυπουργού την περίοδο εκείνη για να γίνει αντιληπτή η εικόνα παρακμής της κυβέρνησης από τους πρώτους μήνες της θητείας της. .
Του Σωτήρη Σιδέρη
Ένα ακόμη διπλωματικό βατερλό, είναι το αποτέλεσμα της συμμετοχής του Κυριάκου Μητσοτάκη στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ και την συνάντησή του με τον Ερντογάν. Τουλάχιστον ο Έλληνας πρωθυπουργός θα μπορούσε να κάνει αισθητή την παρουσία του, προτείνοντας έστω και για τις εντυπώσεις στον Τούρκο πρόεδρο , να επισκεφθούν την έδρα του Διεθνούς Δικαστηρίου, υπονοώντας την ανάγκη προσφυγής για την επίλυση των διαφορών. Αλλά υπάρχουν και χειρότερα.
Πρώτο: υποτιμά τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού , η δήλωση Μητσοτάκη ότι εδώ και μήνες δεν βρίσκουν ημερομηνία για την διεξαγωγή του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας, παρά το πλήθος επαφών μεταξύ υπουργών , υφυπουργών και διπλωματών. Ο πρωθυπουργός, συνεχίζει να λέει ψέματα με πρωτοφανή άνεση, όπως λέει στη βουλή, στις συνεντεύξεις του και σε δηλώσεις του.
Δεύτερο: την ώρα που ο Μητσοτάκης συναντούσε τον Ερντογάν, γνώριζε ότι η κρατική Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου της Λιβύης υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με την κρατική Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου, για την πραγματοποίηση υπεράκτιων ερευνών, σύμφωνα με τον ιστότοπο Libya Observer. Μονομερής ενέργεια κατά παράβαση της Διακήρυξης των Αθηνών και όλων των δεσμεύσεων που κατά καιρούς αναλαμβάνουν οι δύο χώρες, αλλά η αδυναμία ουσιαστικής αντίδρασης είναι εκκωφαντική και δεν προκύπτει από πουθενά ότι το έθεσε στον Ερντογάν.
Του Στράτου Βαλτινού
Ούτε αυτή τη φορά κατάφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ανταλλάξει δυο λόγια με τον Ντόναλαντ Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος συναντήθηκε με τον Ερντογάν, αλλά αδιαφόρησε για τον Έλληνα πρωθυπουργό. Ο Μητσοτάκης, είναι ίσως ο πλέον αδιάφορος πολιτικά ηγέτης για τις μεγάλες χώρες της Δύσης. Το κύρος του , είναι μηδενικό, παρά την άνευ όρων συμπόρευσή του με την φρενίτιδα εξοπλισμών, είτε της ΕΕ, είτε του ΝΑΤΟ.
Και όμως υπάρχει μια στρατηγικού τύπου απόκλιση Ελλάδας -ΝΑΤΟ , για την οποία, ο Μητσοτάκης δεν ψέλλισε ούτε λέξη. Το ΝΑΤΟ , εξοπλίζεται για να αντιμετωπίσει την Ρωσία, αλλά η Ελλάδα εξοπλίζεται για να αντιμετωπίσει την τουρκική απειλή. Άρα ο πρωθυπουργός όταν δήλωσε ότι η Ελλάδα θα ξοδέψει 25 δις ευρώ τα επόμενα 12 χρόνια για εξοπλισμούς , θα το κάνει για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ ή για την ασφάλεια της Ελλάδας; φυσικά απαιτούνται απαντήσεις. Πέραν αυτών, φαίνεται ότι αναδύεται ή να επιστρέφει από το μακρινό παρελθόν, μια νέα πολιτική κουλτούρα στη Δύση, που έχει στον πυρήνα της την εξάλειψη των κανόνων του διεθνούς δικαίου και την επιστροφή στη νοοτροπίας της Δύσης -σταυροφόρου. Σαν εφιάλτης ακούγεται...
Ειδικού Συνεργάτη
Τραγελαφική εικόνα, αν όχι εικόνα αποσύνθεσης, επικρατεί στο ΥΠΕΞ σχετικά με τις μετακινήσεις διπλωματών στην πρεσβεία μας στην Ουάσιγκτον και τη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στις Βρυξέλλες. Είτε αληθεύουν οι φήμες για κόντρες εντός της οικογένειας Μητσοτάκη, είτε όχι, γεγονός είναι ότι η ελληνική διπλωματία διασύρεται με την ανατροπή της επιλογής του Ανωτάτου Υπηρεσιακού Συμβουλίου του ΥΠΕΞ για την τοποθέτηση του Γ. Βράϊλα, από τη Μόνιμη Αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες, στην Ουάσιγκτον και την τοποθέτηση νέου πρέσβη επικεφαλής στη ΜΕΑ. Είχε μάλιστα ανακοινωθεί η απόφαση, αλλά φαίνεται ότι οι διαμάχες κύκλων και ομάδων επιρροής είναι εκτός ελέγχου και πλήττουν ευθέως την όποια αξιοπιστία έχει απομείνει στην κυβέρνηση, αλλά κυρίως, πλήττει την εικόνα του ελληνικού κράτους .
Του Σωτήρη Σιδέρη
Ήταν μια εικόνα πρωτόγονης διπλωματίας πασπαλισμένης με ισχυρές δόσεις δημαγωγίας από την κυβέρνηση και τα φιλικά της ΜΜΕ, ότι η άφιξη της Chevron στα νερά της ανατολικής Μεσογείου για λογαριασμό της Ελλάδας θα έλυνε όλα τα προβλήματα οριοθέτησης και διαφωνιών με την Λιβύη και θα έστελνε μήνυμα στην Τουρκία. Αλλά έγινε το αντίθετο. Η Τουρκία και η αλλαγή στάσης του Χάφταρ και η έντονη αντίδραση της Λιβύης, στέλνουν ισχυρό μήνυμα προς την Ελλάδα, θέτοντας ζήτημα νομιμότητας των κινήσεων της Αθήνας, ενώ η ίδια η Λιβύη παρανομεί .
Είχαμε επισημάνει τότε ότι η αμερικανική εταιρεία, δεν είναι κράτος για να λύνει διαφορές , ούτε οριοθετεί ΑΟΖ.. Τώρα που ο στρατάρχης Χάφταρ προσηλυτίστηκε στο τουρκικό δόγμα , η Αθήνα αντελήφθη ότι η διπλωματία των τηλεοπτικών θριάμβων, έφθασε στο τέλος της και ψάχνει το επόμενο βήμα. Χωρίς κύρος και επιδραστικότητα και με μια εξωτερική πολιτική υπό κατάρρευση, η Ελλάδα είναι αποδυναμωμένη και καθηλωμένη από την στρατηγική της Γαλάζιας Πατρίδας. Και αντί να ξεκινήσει καμπάνια ώστε να ασκήσει πίεση στην Τρίπολη για προσφυγή στη Χάγη, καθώς οι συνθήκες ευνοούν τις ελληνικές θέσεις, παραμένει αμήχανη βιώνοντας μια νέα αναταραχή.
