Του Σωτήρη Σιδέρη
Το διεθνές ενδιαφέρον προκαλεί η στόχευση του Αλέξη Τσίπρα να επανακάμψει στην πολιτική αρένα θέτοντας ψηλά στην ιδεολογική ιεράρχηση το αίτημα της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας για κοινωνικό κράτος και δημοκρατία. Ήδη τα ποσοστά ενός κόμματος που δεν υπάρχει ακόμη, τρομάζουν φίλους και αντιπάλους. Ξένα κόμματα , πρεσβείες και διεθνείς αναλυτές παρακολουθούν βήμα προς βήμα τις κινήσεις του. Ο ελληνικός λαός αναζητά απελπισμένα κάποιον να τον βγάλει από τον βούρκο, να αναχαιτίσει την προσπάθεια πολτοποίησης των θεσμών και να ισορροπήσει την οικονομική πολιτική. Δεν θέλει επανάσταση, θέλει αλλαγή πορείας. Το ηγετικό κενό στην κεντροαριστερά μοιάζει με άβυσσο , οπότε ο Τσίπρας είναι η μοναδική λύση ή έστω μια επιλογή ανάγκης.
Μετά την στροφή που έκανε στην υπόθεση Νοβάρτις και με το βιβλίο που ετοιμάζει, ο πρώην πρωθυπουργός, θέλει να κλείσει τους λογαριασμούς με το παρελθόν του. Άλλωστε έχουν μιλήσει όλοι για το παρελθόν, εκτός από τον ίδιο. Ο Τσίπρας θέλει να ανοίξει μια νέα σελίδα, αρκεί να μην προκαλεί σύγχυση με απόψεις περί “δημοκρατικού καπιταλισμού”. Υπάρχει μήπως ένα βουβό , υπόγειο προς το παρόν κίνημα, που δεν έχει αποκωδικοποιήσει ούτε ο ίδιος ο Τσίπρας; είναι τόσο απλή η υπόθεση της επιστροφής, ή θα προκαλέσει μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση στην κεντροαριστερά; υπάρχει πείραμα Τσίπρα που ανάγκασε και τους Τάιμς Νέας Υόρκης να ασχοληθούν με την επιστροφή του;
Η αρχική εντύπωση ότι ο μανιακός Νετανιάχου σέρνει Αμερικανούς και Ευρωπαίους σε συγκρούσεις, είναι η μισή αλήθεια. Η αλλη μισή είναι ότι η Δύση, φλερτάρει με μια γενικευμένη κρίση στη Μέση Ανατολή. Και αν ο ρωσο -ουκρανικός πόλεμος δεν οδήγησε απολύτως, σε μια νέα Παγκόσμια Σύρραξη, η Μέση Ανατολή διαθέτει όλα τα στοιχεία για να πάμε σε μια παγκόσμια ρήξη. Διότι πίσω απο το χτύπημα στο Ιράν, οι δυτικοί βλέπουν χτύπημα στην ισχύ και την επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας. Η Δύση χρειάζεται ενα πόλεμο, έχει ανάγκη μια γενικευμένη σύρραξη, επιδιώκοντας ν αλλάξει τον ρού της ιστορίας. Αν δεν τον ήθελαν θα λαμβαναν δυναμικά μέτρα. Η παγκοσμιοποίηση δεν βολεύει τους δυτικούς. Και παρά τη μερική στροφή του Τραμπ, η ελπίδα τους είναι πάντα η ΓΕΝΙΚΗ ΡΗΞΗ.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Μόνο ως μνημείο διπλωματικού σκοταδισμού, μπορεί να χαρακτηριστεί η κοινή δήλωση των υφυπουργών Εξωτερικών της Τουρκίας και της Ελλάδας Mehmet Kemal Bozay και Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, μετά την 4η συνάντηση της διαδικασίας Πολιτικού Διαλόγου στην Άγκυρα, στις 12 Ιουνίου. Πολλές φορές, η αφόρητη κοινοτοπία λέει πολλά και αποκαλύπτει ακόμη περισσότερα. Πέραν αυτών, το έλλειμμα διαφάνειας και αξιοπιστίας έχουν εδραιωθεί στο ΥΠΕΞ.
Οι παγωμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις, εκτιμάται ότι αναμένεται να επηρεαστούν το αμέσως επόμενο διάστημα από την επίσημη ανακοίνωση του Θαλάσσιου Πάρκου των Κυκλάδων, στην οποία αναμένεται να απαντήσει η Τουρκία με την ανακοίνωση του δικού της Πάρκου. Αλλά το κοινό ανακοινωθέν Παπαδοπούλου – Μποζάϊ, δεν τολμά να καταγράψει καν τα συγκεκριμένα ζητήματα της συνάντησης και περιορίζεται σε μια ομιχλώδη ατζέντα , για την οποία μπορούν να γίνουν πολλές υποθέσεις. Το ρεσιτάλ υποχωρήσεων όμως συνεχίζεται και στο θέμα του Θαλάσσιου Πάρκου. Αλήθεια υπάρχει ευθιξία ή για να το θέσουμε αλλιώς. Στις πόσες εθνικές ήττες παραιτείται μια ανίκανη ηγεσία;
Έστω και με καθυστέρηση η ΕΣΗΕΑ εξέδωσε ανακοίνωση στήριξης των δημοσιογράφων Ιωάννας Ηλιάδη (Armyvoice.gr ) και Πάρι Καρβουνόπουλου (Militaire.gr), που δέχονται συκοφαντικές επιθέσεις από ανώνυμη ιστοσελίδα που υποτίθεται προβάλλει θέματα Άμυνας. Είναι αυτονόητο ότι το Omegapress.gr (Σωτήρης Σιδέρης και Σπύρος Σουρμελίδης) στηρίζει ανεπιφύλακτα τους δύο καταξιωμένους επαγγελματίες συναδέλφους.
Λογικά, πρώτα όφειλε να αντιδράσει το ίδιο το υπουργείο Άμυνας, αλλά φαίνεται βολεύεται...Οι δύο συνάδελφοι είναι επώνυμοι, γράφουν με το όνομά τους, είναι έγκυροι και αξιόπιστοι και αυτό φαίνεται ενοχλεί κάποιους. Το ερεβώδες διαδίκτυο έρχεται και πάλι στο προσκήνιο για μια ακόμη σοβαρή υπόθεση, που αξίζει να διερευνηθεί όπως καταγγέλλουν οι δύο δημοσιογράφοι. Τίποτα δεν είναι αθώο, αντίθετα, η δυσοσμία φαίνεται πάει μακριά...
Του Στράτου Βαλτινού
Οι εγκληματίες του Ισραήλ που με την συνεργασία δυτικών χωρών και την ανοχή πολλών ακόμη, εξακολουθούν και με τα όπλα και με τον λιμό, να προκαλούν φρίκη και να αποτελούν μαύρο στίγμα για τον πολιτισμένο κόσμο , συνέλαβαν τους αλληλέγγυους ακτιβιστές του ιστιοπλοϊκού Madleen, μεταξύ των οποίων και την Γκρέτα Τούνμπεργκ που απελάθηκε. Ταυτόχρονα όμως, ενώ τα κράτη σιωπούν και με τα όπλα που δίνουν στο Ισραήλ συμμετέχουν στη γενοκτονία, οι πολίτες σε δεκάδες χώρες ξεσηκώνονται και διαδηλώνουν. Τα πλοία μπορεί ένα κράτος να τα σταματήσει, τα κινήματα όμως, όταν εξαπλώνονται , γράφουν ιστορία. Αυτό φοβάται το Ισραήλ και τελικά, θα συμβεί αυτό που φοβάται...
