Η επιτυχία της επικοινωνιακής μηχανής του κ. Μητσοτάκη στηρίζεται στο γεγονός ότι έχει πείσει την κοινωνία ότι όποιος τολμήσει να βάλει φόρους στα μεγάλα εισοδήματα και την μεγάλη ακίνητη περιουσία, είναι εχθρός …και της μεσαίας και τελικά όλων των τάξεων. Τούτες τις μέρες έχει η επικοινωνιακή μηχανή του συστήματος Μητσοτάκη, ξεμονάχιασε και καταχεριάζει το ΠΑΣΟΚ γιατί τόλμησε να πει ότι πρέπει να υπάρχει φορολογία στα υψηλά εισοδήματα. Η συζήτηση οπως διεξάγεται δεν είναι ούτε οικονομική ούτε πολιτική. Γίνεται με όρους ρητορικής δικολάβων. Οι κακοδαιμονίες του πρόσφατου παρελθόντος πριν την χρεοκοπία και τα πάθη επι των μνημονίων, “στηρίζουν” την επικοινωνία Μητσοτάκη.
Στη ΝΔ κάποιοι πιστεύουν σίγουρα ότι το 20% του ΣΥΡΙΖΑ του αφαιρεί το δικαίωμα σκέψης και γνώμης πάνω στα προβλήματα της χώρας και ιδιαίτερα του αφαιρεί κάθε δικαίωμα να ασκεί κριτική στο 40% της ΝΔ. Είναι απλά το προοίμιο μιας νέας αρχιτεκτονικής της δεξιάς στην Ελλάδα, που υψώνει τείχη μεταξύ της Δημοκρατίας και της ΝΔ, πράγμα επικίνδυνο για το μέλλον, ένα ζοφερό μέλλον που είναι ίσως πιο κοντά απ όσο νομίζουμε. Υπό αυτή την έννοια, προκαλεί αποστροφή η συμπεριφορά δημοσιογράφων του Σκάϊ και όχι μόνο, απέναντι σε εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν είναι η πίεση μέσω ερωτήσεων, αυτό είναι δικαίωμά τους. Το πρόβλημα είναι η διαστρέβλωση, η άρνηση κατανόησης των γεγονότων, η προσποίηση ότι αναζητούν απαντήσεις ενώ τις δίνουν οι ίδιοι και τελικά, το πρόβλημα είναι ότι συμπεριφέρονται ως να βρίσκονται σε αποστολή της ΝΔ και όχι στο καθήκον τους. Τελευταία κρούσμα σε αηδιαστικό επίπεδο ήταν η υποκρισία των τηλεδημοσιογράφων του Σκάϊ έναντι της Πόπης Τσαπανίδου σχετικά με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ των 50 ημερών και πως αυτό θα χρηματοδοτηθεί. Παρά το γεγονός ότι οι απαντήσεις απόλυτα σαφείς, διαυγείς για την ακρίβεια , η άρνηση της λογικής έκανε θραύση. Ιδού τι συνέβη.
Προκαλεί εύλογες απορίες η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να εμφανιστεί ότι επείγεται για την έναρξη του ελληνοτουρκικού διαλόγου και μάλιστα έχει δημόσια δηλώσει ότι θα επιδιώξει συνάντηση με τον Τούρκο πρόεδρο στην σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, τον Ιούλιο. Ωστόσο, η σύνοδος αυτή θα κυριαρχηθεί από την απόφαση της Άγκυρας να ξεμπλοκάρει την ένταξη της Σουηδίας, τον πόλεμο στην Ουκρανία και την Κίνα. Υπό αυτή την έννοια ο Μητσοτάκης, αν επανεκλεγεί όπως όλα δείχνουν, θα προσπαθήσει να συνομιλήσει με τον Τούρκο πρόεδρο και μάλιστα σε ένα πιεστικό περιβάλλον, αλλά με ποια ατζέντα; για τον Ερντογάν ο Μητσοτάκης είναι αναξιόπιστος, άρα θέλει συγκεκριμένα θέματα στο τραπέζι. Ταυτόχρονα, τον Ιούλιο η Τουρκία θα είναι ένα απέραντο ευθνικιστικό γήπεδο , καθώς ο Ερντογάν θα αξιοποιήσει την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 ετών από την συνθήκη της Λωζάννης για να διακηρύξει το όραμά του για την παγκόσμια Τουρκία και την αλλαγή της συνθήκης. Υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζουμε;
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διακηρύσσει ότι είναι οπαδός της σταθερότητας και απειλεί με τρίτες εκλογές αν δεν κερδίσει την αυτοδυναμία στις 25 Ιουνίου. Στην πραγματικότητα, ο Μητσοτάκης στρώνει το έδαφος για μια νέα κυβέρνηση με άκαμπτο αυταρχισμό, χωρίς λογοδοσία, την οποία ούτως ή άλλως απεχθάνεται, με εδραίωση της πολιτικής των ανισοτήτων και με ανεξέλεγκτη διαχείριση των πόρων της χώρας. Να μην διαφεύγει ότι τα πιο σταθερά καθεστώτα στον κόσμο είναι τα πλέον αυταρχικά. Πούτιν, Σι Τζινπίνγκ, Ερντογάν, Όρμπαν κλπ. Φυσικά άλλο πράγμα η αριθμητική σταθερότητα μιας κυβέρνησης, άλλο η πολιτική σταθερότητα.
Στον δυτικό κόσμο που λειτουργεί ακόμη η Δημοκρατία οι κυβερνήσεις συνεργασίας μια χαρά αποδίδουν έργο και έχουν και διάρκεια, καθώς οι θεσμοί είναι σεβαστοί , τα κοινοβούλια παράγουν έργο, η λογοδοσία είναι ισχυρή. Η θεοποίηση της σταθερότητας από τον Μητσοτάκη όμως είναι προς εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Προς την εδραίωση του αυταρχισμού, της αδιαφάνειας και της περιφρόνησης του κράτους δικαίου και αυτό διαφαίνεται από τον εκβιασμό που επιχειρεί για τρίτες εκλογές. Η αντιπολίτευση βρίσκεται σε λήθαργο, ακόμη να αντιδράσει.
Όπως ήταν αναμενόμενο ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα είναι Πρόεδρος της Τουρκίας και για τα επόμενα 5 χρόνια. Βρίσκεται ήδη 20 χρόνια στην εξουσία της Τουρκία εκλεγμένος τρεις φορές πρωθυπουργός (2003-2014) και 2 φορές Πρόεδρος (2014-2023). Νίκησε και στον β γύρο των προεδρικών εκλογών με 52,1% έναντι 47,9% του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου. Είναι ο άνθρωπος που άλλαξε την Τουρκία, πετυχαίνοντας να επιβιώσει μέσα απο πολλές κρίσεις και προβλήματα, εξωτερικά και εσωτερικά. Το πιο ουσιαστικό όμως είναι πως ο τουρκικός λαός σε μεγάλο βαθμό γυρίζει την πλάτη στον δυτικό προσανατολισμό, στην συνεργασία με την Δύση. Η πολιτική Ερντογάν, είναι προσανατολισμένη στην ανατολή και είναι αποδεκτή, όπως εμφατικά αποτυπώθηκε στο αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 14ης Μαΐου. Η Δύση το περίμενε η Ελλάδα το ήθελε, όμως τώρα απαιτείται η χάραξη μιας νέας στρατηγικής έναντι της Τουρκίας
