Στις 7 Ιουλίου ο κ. πρωθυπουργός δήλωνε επισκεπτόμενος το υπουργείο Κλιματικής Αλλαγής και Πολιτικής Προστασίας: Θα συντελεστεί πραγματικά μια κοσμογονία ως προς τα μέσα τα οποία θα έχουμε στη διάθεσή μας...μέχρι τότε βέβαια έχουμε προχωρήσει και έχουμε υλοποιήσει έναν πολύ μεθοδικό σχεδιασμό για την αντιπυρική περίοδο την οποία ήδη διανύουμε, με περισσότερα εναέρια μέσα, με περισσότερες δράσεις πρόληψης». Η δήλωση αυτή θυμίζει την δήλωση του Γιώργου Αλογοσκούφη του 2008: «Η ελληνική οικονομία είναι θωρακισμένη». Η μόνη διαφορά είναι ότι η καταστροφή ήρθε δυο χρόνια μετά την διαβεβαίωση Αλογοσκούφη.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Πυρκαγιές - τοπικά ολοκαυτώματα, πυροσβέστες, πιλότοι, εθελοντές, οι αφανείς ήρωες.. Η άλλη εικόνα, της ντροπής, είναι ότι συνεχώς εδώ και τέσσερα χρόνια έχουμε ένα κράτος αποτελεσματικό και έτοιμο. Έχουμε και μια κυβέρνηση που δεν έχει παρελθόν , μόνο μέλλον. Η γκρίζα Ελλάδα επί επικοινωνιακής σκηνής.
Πάνω απ όλα είναι η αξία της πολιτικής επικοινωνίας. Δηλαδή το πως θα παρουσιάσεις ένα δράμα ως ληξιαρχική πράξη γέννησης της ελπίδας, μια τραγωδία ως νέο ξεκίνημα, έναν θάνατο ως απόδειξη της επιτυχίας γιατί δεν ήταν δέκα οι νεκροί και κυρίως το πως θα εμφανίζεται ανά περίσταση ο Μητσοτάκης. Στην αρχή κάθε δράματος, αξύριστος , επιμελημένα ατημέλητος, όπως ο Ζελένσκι τις πρώτες ημέρες του πολέμου, εξ ου και η δήλωση του πρωθυπουργού ότι είμαστε σε πόλεμο. Να φαίνεται δηλαδή ότι και ο πρωθυπουργός μας είναι στο μέτωπο. Μετά αλλάζει το πλάνο. Αυτή την εικόνα φροντίζουν στο ακέραιο τα ΜΜΕ . Ποτέ κριτική, ποτέ αμφιβολία για τις αποφάσεις, ποτέ αμφισβήτηση. Μια τηλεοπτική κηλίδα στο κορμί της ελληνικής Δημοκρατίας, που θέτει υπεράνω της κοινωνίας , το προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη και της μακροημέρευσής του στην εξουσία.
Πρώτον, λειτουργεί η έννοια της συνεργασίας. Όχι όλοι με όλους, όχι χωρίς κόκκινες γραμμές ή προτεραιότητες, αλλά λειτουργεί. Δεύτερον, η απλή αναλογική αντιμετωπίζεται ως θεσμικός μοχλός που οδηγεί σε συνεργασίες. Τρίτον, η δεξιά μοιράζεται κοινή ατζέντα με την ακροδεξιά. Τέταρτον, οι σοσιαλιστές μοιράζονται κοινή ατζέντα με την αριστερά. Φυσικά και υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές, φυσικά και δεν μπορούν και δεν θέλουν να συνεργαστούν οι αριστεροί με τους δεξιούς. Είναι απολύτως λογικό. Πρέπει όμως να σταθούμε στις πολιτικές διεργασίες που συντελούνται στην Ισπανία. Ήταν η κινητοποίηση του κόσμους της Αριστεράς και της κεντροαριστεράς, που σταμάτησε την άνοδο της ακροδεξιάς. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν μεγαλύτερη από το 2019 , μεγαλύτερη από τους υπολογισμούς των ερευνητών. Η μεγάλη συμμετοχή άλλαξε τις ισορροπίες.
Με μια πομπώδη , για τις ανάγκες της επικοινωνίας δήλωση, η νέα εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη προκάλεσε ήδη τα πρώτα ερωτήματα ταυτόχρονα με τον διορισμό της. Η διάδοχος του Ισίδωρου Ντογιάκου, ανέφερε ως βασικό πρόβλημα την καθυστέρηση στην απονομή της Δικαιοσύνης, ενώ προφανώς γνωρίζει ότι πέραν αυτού, το μείζον πρόβλημα της Δικαιοσύνης είναι ότι ως θεσμός βρίσκεται πολύ χαμηλά , στον πάτο για την ακρίβεια, της αξιοπιστίας .
Οι μεγάλες υποθέσεις, όπως το σκάνδαλο των υποκλοπών, η έρευνα για τα Τέμπη, ή για το ναυάγιο της Πύλου έχουν ήδη περιβληθεί από μυστικότητα. Είναι όμως σε όλη την Ελλάδα προφανές, ότι ο Ισίδωρος Ντογιάκος δεν είχε ευαισθησίες ως προς την δημοσιότητα, αλλά ως προς τις πιθανές ευθύνες της κυβέρνησης, γι αυτό και επικρίθηκε έντονα. Οπότε περιμένουμε, αν και όχι με αγωνία τι θα κάνει η νέα εισαγγελέας. Και να μην ξεχνάμε ότι για να διοριστούν η νέα πρόεδρος του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Κλάπα -Χριστοδουλέα και η Γεωργία Αδειλίνη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυριολεκτικά “έσκαψε” την επετηρίδα για τις βρει. Τυχαίο; σε καμία περίπτωση. Τους “δικούς” του έψαχνε και φυσικά κρίνεται γι αυτό …
του Σπύρου Σουρμελίδη
Είναι μάλλον απο τις λίγες διεθνείς συνθήκες που έχουν αντέξει τόσο πολύ στο χρόνο. Ας ελπίσουμε οτι οι κυβερνώντες στην Ελλάδα θα εκτιμησουν την σημασία της Συνθήκης της Λωζάνης και για τα επόμενα 100 χρόνια.
Ο Ερντογάν, σύσσωμη η τουρκική ηγεσία, θέλουν πάρα πολύ να την παραχαράξουν. Το κάνουν εν μέρει με εισβολή και κατοχή στην Συρία, στην Κύπρο ή στο Ιράκ. Θέλουν όμως αυτό να γίνει και “νόμιμα” με τις υπογραφές των αλλων, πρωτίστως της Ελλάδας, απο την οποία ζητούν να αποδεχθεί αλλαγή ορίων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
