Του Σωτήρη Σιδέρη
Η δημοσιοποίηση των Θαλάσσιων Πάρκων της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, έφερε στο προσκήνιο τις παράδοξες αναθεωρητικές ιδέες της Άγκυρας, αλλά και τα παιδαριώδη λάθη που την ενοχοποιούν, παραβιάζοντας τους όρους που η ίδια θέτει στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, τα τελευταία γεγονότα, επιβεβαίωσαν την έλλειψη βούλησης για εξορθολογισμό των διμερών σχέσεων, αλλά και την κρίση ηγεσίας στο ελληνικό ΥΠΕΞ.
Το Θαλάσσιο Πάρκο του Αιγαίου εκτείνεται έξω από τα χωρικά ύδατα της Τουρκίας, μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης, είναι παράνομο και δεν μπορεί να σταθεί ούτε λεπτό σε κανέναν διεθνή οργανισμό. Αλλά η παραπομπή στην κρίση του 1973 είναι λάθος , γιατί εκείνη η κρίση αφορούσε αντιπαράθεση σχετικά με έρευνες για πετρέλαιο, ενώ το Θαλάσσιο Πάρκο δεν έχει καμία σχέση με έρευνες, ούτε καν με οριοθέτηση, όπως λανθασμένα έκανε λόγο το ελληνικό ΥΠΕΞ, έχουμε μια αυτοτελή ενέργεια. Το ελληνικό ΥΠΕΞ μπορούσε να εκμεταλλευθεί τα λάθη των Τούρκων και να ξεκινήσει μια διπλωματική εκστρατεία, να την γελοιοποιήσει στην διεθνή κοινότητα εκθέτοντας σοβαρά την απρέπεια της Άγκυρας να κάνει ό,τι θέλει. Ταυτόχρονα καταδείχθηκε ότι η κρίση ηγεσίας στο υπουργείο Εξωτερικών είναι προφανής, πρωτοφανής και επικίνδυνη.
Του Στράτου Βαλτινού
Καμία χώρα του κόσμου που σέβεται την ιστορία της και προτάσσει τα εθνικά της συμφέροντα δεν παραδίδει γη, θάλασσα και αέρα σε άλλη χώρα χωρίς ανταλλάγματα και μάλιστα ισχυρά. Η Ουκρανία δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ. ούτε της ΕΕ. Ο πόλεμος του Ισραήλ κατά του Ιράν δεν είναι πόλεμος του ΝΑΤΟ ούτε της ΕΕ, ας μην αναφερθούμε στην γενοκτονία της Γάζας. Και όμως η Δύση στηρίζει και το Κίεβο και το Τελ Αβίβ με βάση τα συμφέροντα ορισμένων χωρών και δεν αφορούν την συλλογική άμυνα .
Οπότε η Ελλάδα δεν έχει καμία υποχρέωση να συνδράμει στις πολεμικές επιχειρήσεις και αν το κάνει για γεωπολιτικούς λόγους, οφείλει να διασφαλίζει πρώτα τα δικά της συμφέροντα. Δηλαδή, την ώρα που η Ελλάδα στηρίζει την Ουκρανία, το Κίεβο αναπτύσσει σταθερά στρατηγική σχέση με την Άγκυρα. Την ώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη υποτάσσεται απόλυτα στις ΗΠΑ, ο Τραμπ στηρίζει το σχέδιο του Ερντογάν για ανάδειξη της Τουρκίας σε Περιφερειακή δύναμη και εις βάρος της Ελλάδας. Τα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών ότι η Αθήνα και η Ουάσιγκτον συζητούν διεύρυνση των αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας και τη δημιουργία νέων, χωρίς ίχνος ανταλλαγμάτων, δεν είναι πατριωτική πολιτική. .
Του Σωτήρη Σιδέρη
Η αλλαγή είναι εμφανής. Ο Τραμπ έχει αλλάξει τις ισορροπίες και αντί οι ΗΠΑ να προσπαθούν να διαχειριστούν τις σχέσεις Ελλάδας -Τουρκίας , προσπαθούν να διαχειριστούν τις σχέσεις Τουρκίας -Ισραήλ. Η υποτίμηση της Αθήνας είναι μια μεγάλη και επικίνδυνη για την ασφάλεια της Ελλάδας αλλαγή και ήδη τα δείγματα είναι πολλά με τελευταίο τη δράση του νέου Αμερικανού πρέσβη στην Άγκυρα.
Ταυτόχρονα καταγράφεται αδιαφορία της νέας ηγεσίας του Λευκού Οίκου για τον ρόλο της Ελλάδας , την οποία απλά θεωρεί προτεκτοράτο και την θέλει και σιωπηλή και πειθήνια. Η ελληνική κυβέρνηση παραμένει χωρίς ρόλο και επιρροή σε όλα τα ενεργά διπλωματικά πεδία, από την Ουκρανία, το Ιράκ, την Συρία και την Λιβύη, μέχρι τα βαλκάνια, Πέραν όλων αυτών, οι ΗΠΑ κάνουν κάτι που πιθανόν θα έχει μεγάλες συνέπειες στις σχέσεις Ελλάδας -Τουρκίας. Αλλάζουν ριζικά το ιστορικό πλαίσιο της ισορροπημένης τριγωνικής σχέσης και επιλέγουν την Άγκυρα ως ισχυρό περιφερειακό παίχτη. Όμως, όσο πιο ισχυρή γίνεται η Τουρκία και όσο αυξάνει την επιρροή της, τόσο πιο αδιάλλακτη θα γίνεται στις σχέσεις με την Ελλάδα, οπότε αν λάβουμε υπόψη μας την αναθεωρητική της πολιτική, η Ελλάδα θα απειληθεί σοβαρά, τη στιγμή που η Αθήνα βρίσκεται σε διπλωματικό λήθαργο .
Του Στράτου Βαλτινού
Όταν απαιτούνται τερατώδεις μηχανορραφίες και πραξικόπημα στη βουλή για να συγκαλυφθούν οι ευθύνες του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, τότε ο πρωθυπουργός γνωρίζει, ότι ο ίδιος και το κόμμα του βρίσκονται στο τελικό στάδιο αποσύνθεσης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδείχθηκε παράγοντας ανωμαλίας και ο νέος Εφιάλτης της Δημοκρατίας. Την κατηγορία του Εφιάλτη της Δημοκρατίας εκστόμισε για πρώτη φορά ο Ανδρέας Παπανδρέου για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη για την Αποστασία του 1965.
Τώρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διέσυρε το κοινοβούλιο καταπατώντας τον Κανονισμό και κάθε ηθικό κανόνα και προκάλεσε μια κρίση τις επιπτώσεις της οποίας δεν μπορούμε ακόμη να προβλέψουμε. Μπορούμε όμως να εκτιμήσουμε ότι η κυβέρνηση και η ΝΔ δείχνουν σημάδια κατάρρευσης, ενώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν πρέπει να αισθάνεται ασφαλής, γιατί αν αισθάνονταν δεν θα έκανε το πραξικόπημα . Αυτό θα τον κάνει πιο εριστικό και πιο ανασφαλή. Η επινόηση της επιστολικής ψήφου, η παραμονή 83 βουλευτών κατά την ψηφοφορία για την Προανακριτική και η εικόνα λιποταξίας από τη βουλή, συνθέτουν μια νέα , ιδιαίτερα ανησυχητική κατάσταση, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο επίκεντρο. Το εκρηκτικό πολιτικό κλίμα, είναι βέβαιο ότι θα πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις, ίσως και σε εκλογές εντός του έτους.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Κάθε φορά που ανεβαίνει στο βήμα της βουλής δίνει την δική του παράσταση. Ένας πρώην σοσιαλιστής και τώρα στρατευμένος στην μισαλλόδοξη λεγεώνα της ακροδεξιάς, ο Γιώργος Φλωρίδης έχει όλα τα χαρακτηριστικά του ιδεολογικού μισθοφόρου. Μισεί τις πολιτικές του καταβολές και κάνει τα πάντα για να γίνει αρεστός στο νέο του κοινό. Αλλά το να κατηγορεί την αντιπολίτευση, κυρίως την Αριστερή, ότι υπονομεύει τη σχέση της χώρας με το Ισραήλ υπέρ της Τουρκίας, ξεπερνά και τις πιο νοσηρές στιγμές του Φλωρίδη και είναι πολλές. Όπως ότι είναι για τα μπάζα, όσοι μιλούσαν για μπάζωμα στα Τέμπη. Δηλαδή το αντιπολεμικό κλίμα μέσα στο Ισραήλ και οι καταγγελίες για γενοκτονία κατά Νετανιάχου, από τους ίδιους τους πολίτες του, λειτουργούν υπέρ της Χαμάς;
Αλλά ο Φλωρίδης -υπουργός όνειδος-, δεν έχει όραμα για το μέλλον της χώρας. Αυτό που τον βασανίζει είναι το μίσος του για τις δυνάμεις εκείνες που εκφράζουν σήμερα αυτό που ο ίδιος πίστευε μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Ότι ο ανθρωπισμός είναι αρετή, ότι η αλληλεγγύη είναι αξία, ότι η πολιτική συμμαχιών μιας χώρας εδράζεται σε καλώς νοούμενα κοινά συμφέροντα ή έστω σε συμφέροντα, αλλά όχι σε γενοκτονίες.
