«Ο Ερντογάν είναι φίλος». Με τη φράση αυτή, που πάγωσε την ελληνική αντιπροσωπεία, απάντησε ο πρόεδρος Τραμπ στον πρωθυπουργό κατά την συνάντησή τους στον Λευκό Οίκο, παρουσία των αντιπροσωπειών των δύο χωρών, μόλις ο Αλέξης Τσίπρας ολοκλήρωσε την ανάγνωση του σημειώματος για την επιθετικότητα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Αυτή ήταν μια πολύ δυσάρεστη στιγμή , μια ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα, αλλά γι αυτό υπάρχουν και ευθύνες.
Προκαλεί τεράστια ερωτηματικά η στάση του Νίκου Κοτζιά στην υπόθεση της διευθύνουσας συμβούλου του Εθνικού Οργανισμού Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΕΟΠΠΕΠ) κυρίας Ελένης Γιαννοπούλου, η οποία είχε αποσπαστεί στη θέση αυτή από το Μάιο του 2017 όπου σύμφωνα με πληροφορίες βρήκε μια άθλια κατάσταση κακοδιοίκησης και προσπάθησε να βάλει τάξη. Επί της ουσίας πρόκειται για μια υπόγεια κρίση μεταξύ του Μεγάρου Μαξίμου και του υπουργείου Παιδείας με τον υπουργό Εξωτερικών.
Αν κάποιος δημοσιογράφος προβεί σε αποκαλύψεις με την επίκληση εγγράφων σχετικά με τις δραστηριότητες του υπουργείου Εξωτερικών ή προσωπικά του Νίκου Κοτζιά ο εν λόγω υπουργός, κάνει ΕΔΕ απειλεί θεούς και δαίμονες γιατί απλά θέλει ο ίδιος να ελέγχει τα στεγανά του ΥΠΕΞ. Εκτός και αν τα έγγραφα δίδονται σε δημοσιογράφους από τον ίδιο ή συνεργάτες του. Οπότε έχουμε να κάνουμε με άλλης υφής πρόβλημα .
Η δίωξη συνεργατών του Ντόναλντ Τράμπ με την κατηγορία των σχέσεων με τη Ρωσία, ώστε να κερδίσει τις εκλογές ο σημερινός Πρόεδρος σε βάρος της Χίλαρυ Κλίντον, αναδεικνύει την εσωτερική σύγκρουση στις ΗΠΑ, μεταξύ των διαφόρων λόμπυ και παραγόντων εξουσίας. Οι επιπτώσεις είναι κατ αρχήν εσωτερικές, αλλά γίνεται όλο και πιο φανερό ότι έχει επηρεάζεται και η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, που έτσι κι αλλιώς περνάει από 40 κύματα λόγω Τράμπ. Η χώρα με τις περισσότερες παρεμβάσεις στο εσωτερικό άλλων χωρών (πραξικοπήματα, δημιουργία σκανδάλων, ανατροπές κυβερνήσεων, φανερές επεμβάσεις που άλλαξαν εκλογικά αποτελέσματα κλπ) διαμαρτύρεται γιατί κάποιοι Ρώσοι κομπιουτεράδες, ανέβαζαν στοιχεία (φανερά και γνωστά κατά τα άλλα) την προεκλογική περίοδο.
O σύγχρονος ισπανικός εμφύλιος , δεν συγκλονίζει μόνο την Ισπανία, αναδεικνύει την σαθρή ενότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πλούσιος Βορράς εναντίον του φτωχού Νότου, αυτό είναι το στερεότυπο που οδήγησε τους Καταλανούς στην υπερβολή, να φύγουν από το καθεστώς της αυτονομίας στην απόσχιση, στην ανεξαρτοποίηση. Επικαλούμενοι φυσικά και την διαφορετική εθνική τους ταυτότητα. Η Ισπανία βρίσκεται στα πρόθυρα της βίας μεταξύ Βαρκελώνης και Μαδρίτης, με τις πρώτες συνέπειες να φαίνονται στον τομέα της οικονομίας. Όμως ο αντίκτυπος στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν αφορά τα επιμέρους αποσχιστικά κινήματα σε μερικές χώρες. Αναδεικνύει την μήτρα του κακού, την υποβόσκουσα αντιπαράθεση βορρά –νότου, στην ΕΕ γενικώς.
Οι βόρειοι ψηφίζουν όλο και πιο αντιευρωπαϊκά, ζητώντας λιτότητα για τους νότιους και περισσότερα δικαιώματα για τους ίδιους. Για την ΕΕ, ο έλεγχος της Καταλονίας, είναι ένα δύσκολο στοίχημα. Γιατί ο ξεσηκωμός μιας «επαρχίας» της αυτοκρατορίας πρέπει να καταπνιγεί. Αν δεν προκύψει αυτό, το παράδειγμα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για όλους.
Η νίκη του ολιγάρχη Αντρέϊ Μπάμπις στις εκλογές της Τσεχίας, συμπληρώνει την εικόνα της πολιτικής κατάστασης στην κεντρική Ευρώπη. Ακροδεξιά στροφή, διανθισμένη με μπόλικα στερεότυπα νεοφιλελευθερισμού. Η Αυστρία είναι το κέντρο της ακροδεξιάς στροφής και η Τσεχία ακολουθεί, όπως και η Γερμανία άλλωστε. Το κόμμα του Μπάμπις «Δράση των δυσαρεστημένων πολιτών» βγήκε πρώτο (30%) με διαφορά 18 μονάδων από το δεύτερο (11,3%) «Δημοκρατικό Κόμμα Πολιτών» (παραδοσιακό κόμμα της δεξιάς του Βάτσλαβ Κλάους), με το πανίσχυρο κάποτε Σοσιαλιστικό κόμμα να είναι έκτο, πίσω και από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Το πολιτικό σύστημα της Τσεχίας διαλύθηκε, αυτή είναι η διαπίστωση των Τσέχων αναλυτών. Το ζήτημα όμως είναι ότι διαλύθηκε υπέρ των αντιευρωπαϊκών και των κρυφο-φασιστικών δυνάμεων. Ο Αντρέι Μπάμπις, είναι ο άνθρωπος που εκπροσωπεί την «αρπαγή» της περιουσίας της Σλοβακίας και της Τσεχίας με πολλά σκάνδαλα να τον κυνηγούν. Πρότυπο του είναι ο αυστριακός Σεμπάστιαν Κούρτς , τον οποίο αποκάλεσε αμέσως σύμμαχο, πρωτίστως κατά της μετανάστευσης.