του Σπύρου Σουρμελίδη Μέτρα απο την Ευρωπαϊκή Ένωση για την Λιβύη, καλείται να ζητήσει η ελληνική κυβέρνηση, την ώρα μάλιστα που στην Πράγα συζητιέται η πολιτική ασφάλειας όλης τη Ευρώπης. Το μήνυμα πλέον πρέπει να είναι προς την Λιβύη και αυτό μπορεί να γίνει, αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αποφασίσει να προχωρήσει σε αποτελεσματικές κινήσεις ώστε να "κλείσει" το παράθυρο που έχει ανοίξει η Τουρκία εκμεταλλευόμενη την κατάσταση στην Λιβύη. Πρακτικά αυτό σημαίνει -όπως λένε έμπειροι διπλωμάτες- ότι ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να επιδιώξει να πιεστεί η κυβέρνηση της Τρίπολης απο την ΕΕ, η οποία και την στηρίζει. Και είναι η ΕΕ η οποία απλώς κοιτάει εδώ και χρόνια την Τουρκία να εξοπλίζει δυνάμεις στην Λιβύη, χωρίς να αντιδρά.
Με αιχμές κατά της Γερμανίας, ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να δώσει ένα νέο περιεχόμενο στον πολιτικό διάλογο στην ΕΕ. Ως προς την οικονομική κρίση υποστήριξε το ευρωομόλογο και ταυτόχρονα την άμεση ανάγκη επιστροφής στη διπλωματία για την επίλυση της κρίσης του πολέμου. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι η Ευρώπη “πρέπει να αποφασίσει να σταματήσει να πορεύεται σαν τον υπνοβάτη προς το γκρεμό”, δήλωση που αντιστοιχεί πλήρως με την πραγματικότητα στην ΕΕ. Όμως ιδιαίτερη σημασία έχει και η δήλωσή του για την Τουρκία, θυμίζοντας στους εταίρους ότι δεν είναι αποδεκτή η πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών. Άλλο δηλαδή η Ρωσία και άλλο η Τουρκία και ζήτησε να υπάρξουν κυρώσεις στην Τουρκία που διατυπώνει ευθείες απειλές πολέμου κατά της Ελλάδας. Όμως η ΕΕ , στην πραγματικότητα , παραβιάζει το δικό της πολιτικό, θεσμικό και νομικό πλαίσιο , καθώς σε πλήθος κριτηρίων που υπάρχουν για τις υπό ένταξη χώρες στην ΕΕ, προβλέπεται και μάλιστα με απαγορευτικό τρόπο μια χώρα να διατυπώνει απειλές κατά ενός κράτους -μέλους. Ενδεχομένως όλα αυτά τα προβλήματα και η μη αντιμετωπισή τους κάνουν το ευρωπαικό οικοδόμημα να τρίζει. Ειδικότερα:
Η πρώτη απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου ήταν κόλαφος για τις απευθείας αναθέσεις του συγκοινωνιακού έργου από τον Κώστα Καραμανλή. Ωστόσο ο υπουργός Μεταφορών προσπάθησε να παρακάμψει ή ίσως και να εξαπατήσει το ΣτΕ και επαναφέρει τη σύμβαση. Και η δεύτερη σύμβαση απορρίπτεται. Το να επιμένει ένας υπουργός με τόση βουλιμία να αναθέσει σε ιδιώτες το έργο δεν μπορεί να θεωρηθεί λάθος, ούτε είναι κάποια νομική ή διοικητική παρεξήγηση. Προφανώς κάτι περίεργο συμβαίνει που οφείλουν να βρουν η βουλή ίσως και η Δικαιοσύνη.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το Ελεγκτικό Συνέδριο, απέρριψε για δεύτερη φορά ως παράνομη την παράταση της σύμβασης του ΟΑΣΑ με τα ΚΤΕΛ για την παραχώρηση του συγκοινωνιακού έργου των 60 περιφερειακών γραμμών.
Για μια ακόμη φορά σε μικρό χρονικό διάστημα, οι Καραμανλής και Σαμαράς στέλνουν ένα ακόμη μήνυμα αποστασιοποίησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνηση. Δεν συμμετείχαν στην συνεδρίαση της ΚΟ της ΝΔ για τα 48 χρόνια από την ίδρυση της. Στη ΔΕΘ , δεν χειροκροτούσαν τον πρωθυπουργό και το βράδυ είχαν γεύμα οι δυο τους μόνο. Νωρίτερα ο Καραμανλής είχε ταράξει τα νερά με μια σφοδρή επίθεση κατά Μητσοτάκη για τις υποκλοπές, ενώ έχουν συναντηθεί και άλλη φορά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Σημειώνεται ότι τόσο ο Καραμανλής, όσο και ο Σαμαράς, έχουν βάλει βέτο στον πρωθυπουργό σχετικά με το περιεχόμενο ενός διαλόγου με την Τουρκία. Θα έλεγε κανείς ότι οι δύο πρώην πρόεδροι της ΝΔ και πρωθυπουργοί σχεδιάζουν την επόμενη ημέρα του κόμματος, χωρίς φυσικά τον σημερινό πρωθυπουργό.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Λίγα 24ωρα πριν από την πρώτη σύνοδο της Ευρωπαικής Πολιτικής Κοινότητας στην Πράγα (6-7 Οκτωβρίου), όπου πιθανότατα θα παραστεί και ο Ερντογάν, ο Τούρκος πρόεδρος με μια κίνηση άκρως προσβλητική για την ΕΕ, έδειξε το πως εννοεί τις ευρωτουρκικές σχέσεις και τον ρόλο της χώρας του στην περιοχή. Η υπογραφή "μνημονίου συνεργασίας" μεταξύ της κυβέρνησης εθνικής ενότητας (GNU) της Λιβύης και της Τουρκίας στον τομέα των υδρογονανθράκων, είναι ένα ηχηρό χαστούκι προς όλο το διεθνές σύστημα συνεργασίας, δικαίου και ασφάλειας και ουσιαστικά γκριζάρει και την σύνοδο της Πράγας. Η εξέλιξη αυτή συνιστά ταυτόχρονα και ένα ακόμη , πιο επείγον και πιο απειλητικό καμπανάκι κινδύνου προς την Αθήνα και κυρίως τον πρωθυπουργό και τον ΥΠΕΞ που αντί να κάνουν εξωτερική πολιτική φαντασιώνονται, άλλοτε απομόνωση, άλλοτε αποτυχίες της Τουρκίας. . Η ελληνική κυβέρνηση πληρώνει τώρα την αδυναμία της να θέσει όρους στην ΕΕ για την πρόσκληση της Τουρκίας στη σύνοδο και την γενικότερα την κατευναστική πολιτική. Δύο τα μεγάλα προβλήματα πλέον.
