Τι είδους “συντονισμό” σχεδιάζουν ένας πρωθυπουργός και ένας ΥΠΕΞ; τραγελαφική είναι η εικόνα των σχέσεων Μητσοτάκη -Δένδια, σε περίοδο κρίσης μάλιστα, με τον πρωθυπουργό να ανακοινώνει ότι είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αμερικανό ΥΠΕΞ Άντονι Μπλίνκεν, προφανώς εν αγνοία του Έλληνα ΥΠΕΞ Νίκου Δένδια.

Είναι παράδοξο ο πρωθυπουργός να συνομιλεί με τον Αμερικανό  υπουργό Εξωτερικών και μάλιστα για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ακόμη και αν, όπως διέρρευσε το Μέγαρο Μαξίμου έγινε με πρωτοβουλία της Ουάσιγκτον. Ακόμη χειρότερα μάλλον , ο επικεφαλής του Στέητ Ντηπάρτμεντ να αδειάζει τον Έλληνα ομόλογό του. Λογικά αυτή την επικοινωνία θα έπρεπε να είχαν οι δύο ομόλογοι, δηλαδή Δένδιας -Μπλίνκεν,  δεδομένου ότι ο Νίκος Δένδιας επισκέφθηκε την περασμένη εβδομάδα το Κίεβο και είχε συναντήσεις με την ουκρανική ηγεσία. Προφανώς ο πρωθυπουργός ενοχλήθηκε από την πρωτοβουλία του υπουργού του να μεταβεί στο Κίεβο και να περιγράψει στην συνέχεια με κάθε λεπτομέρεια, ακόμη και την μετάβασή του σε καταφύγιο.
Είναι γνωστό ότι οι σχέσεις Μητσοτάκη -Δένδια είναι παγωμένες εδώ και περισσότερο από δύο χρόνια. Είναι πρωτοφανές ότι δεν συναντιούνται συχνά, δεν συσκέπτονται , δεν συντονίζονται. Όλα αυτά εις βάρος της εξωτερικής πολιτικής. Όταν επικρατεί αυτή η εικόνα εντός της κυβέρνησης, είναι ποτέ δυνατό η κυβέρνηση να χαράξει πολιτική έναντι της Τουρκίας , στο ΝΑΤΟ , την ΕΕ ή τα βαλκάνια; όχι δεν είναι , γι αυτό και δεν υπάρχει τέτοια πολιτική.

Μάλιστα την επικοινωνία Μητσοτάκη -Μπλίνκεν φρόντισε να κάνει γνωστή ο ίδιος ο πρωθυπουργός με ανάρτησή του στην οποία αναφέρει :  «Εποικοδομητική τηλεφωνική συνομιλία σήμερα με @SecBlinken . Συζητήσαμε τον στενό συντονισμό μας ως Σύμμαχοι του ΝΑΤΟ για να βοηθήσουμε την Ουκρανία να αμυνθεί ενάντια στη Ρωσία, καθώς και τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο».
Μόνο που συντονίζονται Πρόεδρος και πρωθυπουργός, πρωθυπουργός με πρωθυπουργό ή ΥΠΕΞ με ΥΠΕΞ. Τώρα αν ο Μητσοτάκης κάνει πρόβα για να αναλάβει και το ΥΠΕΞ οδηγώντας τον Δένδια στην έξοδο δεν το γνωρίζουμε. Αλλά η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια για μικρόψυχες ενέργειες και πείσματα. Εκτός και αν υπάρχει κάτι σοβαρότερο που μας κρύβουν...