του Σωτήρη Σιδέρη

Τα φαινόμενα είναι επικίνδυνα εκφυλιστικά. Ο υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος ζητά από τις ΗΠΑ να γεμίσουν την ελληνική επικράτεια με μόνιμες βάσεις λες και η χώρα είναι οικογενειακό οικόπεδο. Ούτε τα κυβερνητικά όργανα έχουν ανακοινώσει κάτι σχετικό, ούτε η βουλή γνωρίζει.  Επίσης, προτείνει στην Ουάσιγκτον  ένα «εναλλακτικό σχέδιο για την συμφωνία των Πρεσπών» και μια «αμυντική συμφωνία στα Βαλκάνια» μεταξύ Ελλάδας, Βουλγαρίας Ρουμανίας και αργότερα Σερβίας, ένα  τόξο σταθερότητας όπως είπε. Έτσι, μπορεί να παρακαμφθεί η συμφωνία των Πρεσπών και να μπει στο ράφι η ονομασία.

Αν δεν πρόκειται για παραλήρημα, είναι μια άκρως επικίνδυνη κατάσταση. Ο υπουργός Άμυνας προβαίνει σε ανακοινώσεις, όχι σε μια ημερίδα του κόμματός του , αλλά στο ισχυρότερο πολιτικό κέντρο του κόσμου. Την Ουάσιγκτον. Και δεν αισθάνεται την ανάγκη να δηλώσει ότι όλα αυτά αποτελούν κυβερνητικές αποφάσεις γιατί δεν νοιώθει αγωνία ή φόβο πως θα αντιδράσει ο πρωθυπουργός. Γιατί απλά τον αγνοεί. Ασκεί προσωπική πολιτική και σε όποιον αρέσει. Αλλά οι ανακοινώσεις του δεν αφορούν το πρόσωπό του, πράγμα αδιάφορο, αλλά τη χώρα, πράγμα επικίνδυνο.
Ο υπουργός Εξωτερικών ασκεί επίσης προσωπική εξωτερική πολιτική. Άνοιξε μέτωπο με το δεύτερο ισχυρότερο κέντρο του κόσμου τη Μόσχα επιδιώκοντας να υπονομεύσει τις διμερείς σχέσεις. Η κριτική δεν αφορά την απέλαση των δύο Ρώσων διπλωματών που σωστά απελάθηκαν, αλλά στην καλλιέργεια ενός αντιρωσικού μετώπου που στόχο είχε να παγώσει τις ελληνορωσικές σχέσεις χάριν των ελληνοαμερικανικών και να δικαιολογηθεί η συμφωνία των Πρεσπών. Πράγμα που δεν είναι ωφέλιμο για τα εθνικά συμφέροντα. Συνέπεια  όλων αυτών, είναι ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του να προσπαθούν να οργανώσουν την επίσκεψη του Τσίπρα στη Μόσχα ερήμην του υπουργού Εξωτερικών ο οποίος είναι ανεπιθύμητος από το Κρεμλίνο. Αυτό ονομάζεται διπλωματική ανωμαλία.
Έτσι, με βάση τα γεγονότα, η κυβέρνηση δίνει την εικόνα ενός άναρχου στρατοπέδου, όπου ο  πρωθυπουργός αρνείται ή αδυνατεί να καταστήσει σαφές ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα και να κινείται συντεταγμένα στις διεθνείς σχέσεις. Όχι για να ενισχύσει το προφίλ του έναντι των υπουργών Άμυνας και Εξωτερικών, αλλά για να βάλει τάξη  και να αποφύγει  επικίνδυνες εξελίξεις.
Σύμφωνα με έγκυρες διπλωματικές πηγές, ο ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιάς έχει αναγκάσει τους  πρέσβεις της χώρας στο εξωτερικό να αποστέλλουν αποκλειστικά στο γραφείο του όλα τα τηλεγραφήματα που αφορούν την αποτίμηση των επισκέψεών του στις ξένες πρωτεύουσες και τις συνομιλίες που πραγματοποιεί. Αυτό σημαίνει ότι ουδείς , πλην του ιδίου, γνωρίζει τι ακριβώς συζητά ο υπουργός Εξωτερικών στα ταξίδια του, τι συμφωνίες κάνει, τι δεσμεύσεις αναλαμβάνει. Από την στιγμή που τα τηλεγραφήματα πηγαίνουν αποκλειστικά στο γραφείο στο ΥΠΕΞ, δεν γνωρίζει ούτε ο πρωθυπουργός για τις συνομιλίες του. Ο,τι διηγείται ο  ίδιος…..
Εννοείται ότι τα περί σχεδίου του Καμμένου για  τα βαλκάνια για την δημιουργία άξονα  ασφάλειας όχι μόνο δεν στέκουν διπλωματικά , αλλά είναι και επικίνδυνα. Ουσιαστικά, ο υπουργός Άμυνας ακυρώνει το ΝΑΤΟ, ακυρώνει μια ολόκληρη φιλοσοφία αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής , χωρίς σκέψη. Ο Καμμένος , αν δεν το γνωρίζει, ας του πει κάποιος, ότι όταν δημιουργείται ένας άξονας , άμεσα δημιουργείται και ένας αντι- άξονας. Και οι τραγωδίες δεν είναι μακριά.

           
Περί εθνικής αξιοπρέπειας

Ένα από τα βασικά συνθήματα του Αλέξη Τσίπρα και μετά το 2015 και μέχρι πρόσφατα είναι η επανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας και της αξιοπρέπειας της χώρας , μετά την δεκαετία της κρίσης. Αυτά που παρακολουθούμε με πρωταγωνιστή τον κ. Καμμένο βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση με τις θέσεις του πρωθυπουργού. Δεν είναι η πρώτη φορά θα αναλογιστεί κάποιος , ωστόσο τα πράγματα δεν είναι απλά.
Πολλοί επικεντρώθηκαν στην πρόταση, υποτίθεται του Καμμένου για την παράκαμψη της συμφωνίας των Πρεσπών, υποβαθμίζοντας τα όσα είπε για τις βάσεις. 
Αν τη δήλωση του Καμμένου  ότι επιθυμεί να αναπτύξουν οι Αμερικανοί μόνιμες βάσεις στην ελληνική επικράτειας, πέραν της Σούδας, στο Βόλο , την Λάρισα και την Αλεξανδρούπολη, την έκανε ένας δεξιός υπουργός, την επομένη θα κατακλύζονταν η πλατεία συντάγματος από χιλιάδες αριστερούς που θα κατήγγειλαν την ξενοκίνητη κυβέρνηση, την δουλικότητα και την υποταγή στην Ουάσιγκτον. Τώρα σιωπή . 
Αν τη θέση αυτή την εξήγγειλε η κυβέρνηση μετά  από μια συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ ή του υπουργικού συμβουλίου θα δέχονταν την ανάλογη κριτική, ακόμη και πολεμική, αλλά τουλάχιστον θα υπήρχε διαφάνεια. Η κυβέρνηση θα όφειλε να απαντήσει πειστικά, με ποια λογική ζητά από τις ΗΠΑ να γεμίζει την ελληνική επικράτεια με βάσεις, με ποια ανταλλάγματα, τι  ακριβώς εξυπηρετούν, που τέλος πάντων λαμβάνονται οι αποφάσεις.
Δεν πρόκειται όμως περί αυτού. Φυσικά ο πρωθυπουργός ξέρει πολύ καλά αυτά που λέει ο Καμμένος, αλλά δεν διαψεύδει ούτε αντιδρά. Είναι όμηρος του εταίρου του, δεν θέλει να συγκρουστεί και προτιμά την ταπείνωση του. Πρόβλημά του, αν αυτό αφορούσε τις προσωπικές τους σχέσεις, όμως αφορά τη χώρα. Ο κρυψίβουλος Αλέξης Τσίπρας και στην περίπτωση του Καμμένου, όπως και στην περίπτωση του Κοτζιά,  με την αδυναμία του να επιβληθεί, δίνει  μια εικόνα εκφυλισμού της κυβέρνησης.
Πέραν όλων αυτών, υπάρχει και ένα ακόμη μείζον ζήτημα. Οι ΗΠΑ πολλαπλασιάζουν τις στρατιωτικές δυνατότητές τους  στην Ελλάδα ενισχύοντας την επιθετικότητά τους.  Ουδέποτε στο παρελθόν η ελληνική επικράτεια χρησιμοποιήθηκε τόσο πολύ σε επιθετικά σχέδια των ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση με τυφλή σχεδόν υπακοή πορεύεται σε επικίνδυνους δρόμους. Άλλο η στήριξη των ΗΠΑ, άλλο η εμπλοκή της χώρας, που ανεβάζει την κλίμακα κινδύνου για την Ελλάδα.