Εξουθενωμένο απ τον αυτοεγκλεισμό του στον Περισσό, το ΚΚΕ έχει καταστεί ένα κόμμα –σφραγίδα της ιστορίας του. Ανύπαρκτο πολιτικά, φαντάζει πλέον ως ένα απολίθωμα του κραταιού κόμματος που αδυνατεί να δικαιολογήσει έστω και μια σταγόνα της πολιτικής και κοινωνικής δράσης που είχε αναπτύξει τον 20ο αιώνα, μέχρι και τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα.

Η απόφαση του Χαρίλαου Φλωράκη να στηρίξει την Αλέκα Παπαρήγα στο ιστορικό 13ο συνέδριο  το και όχι τους ανανεωτικούς σφράγισε και τη μοίρα του ΚΚΕ. Την στιγμή που όλα τα ΚΚ είχαν οδηγηθεί χρόνια πριν στην αποσταλινοποίηση και μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού στον εκδημοκρατισμό τους και την αλλαγή του θεωρητικού υποβάθρου,  το ΚΚΕ πήρε αντίστροφη πορεία. Μέσω της ηγετικής ομάδας Γόντικα-Παπαρήγα-Μαίλη σταλινοποιήθηκε, διασπάστηκε και έκτοτε είχε σταθερά φθίνουσα πορεία. Και στα εκλογικά του ποσοστά και στην πολιτική του επιρροή και στον συνδικαλισμό και στις πολιτικές επεξεργασίες.

Η λογική του εσωτερικού εχθρού κυριαρχεί ακόμη και σήμερα , με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εκφράσει κανείς διαφορετική άποψη .  Οι συνεδριάσεις των οργάνων εξακολουθούν να γίνονται χωρίς την παραμικρή δημοσιότητα με το σύνδρομο της παρανομίας να είναι υπαρκτό, αλλά και γιατί η ηγετική ομάδα δεν θέλει να συμμετέχει και η κοινωνία, ούτε καν τα οργανωμένα μέλη στις συζητήσεις.
Η συνέπεια είναι να μην ασχολείται κανείς πλέον τι λέει και τι κάνει το ΚΚΕ. Η επιρροή του έχει μεταβληθεί σε ερείπια, μοιάζει με μια σέχτα που υπάρχει χάρη στους στενούς δεσμούς που αναπτύσσουν τα μέλη του . Εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια, η χώρα είναι χρεοκοπημένη, τα πολιτικά κόμματα έχουν υποστεί συντριπτικές ήττες, κυβερνήσεις ανεβοκατεβαίνουν, κινήματα εμφανίζονται , όπως για την κλιματική αλλαγή, τα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων, αλλαγές συντελούνται από την ραγδαία εξέλιξη των τεχνολογιών , η ακροδεξιά ενισχύεται παντού,  αλλά το ΚΚΕ είναι νεκρό.

Λογικά θα έπρεπε να πρωταγωνιστεί, αλλά μετά βίας επιβιώνει. Η εργατική τάξη είναι σε σύγχυση και προσπαθεί να επιβιώσει από τις αλλαγές , μετακινείται και προς τα αριστερά, αλλά κυρίως προς την ακροδεξιά. Το ΚΚΕ δεν μπορεί πλέον να κάνει καμία σοβαρή παρέμβαση. Είναι ένας αργός θάνατος που θα οδηγήσει μοιραία προς το τέλος, αν κάποιοι στον Περισσό δεν αφυπνιστούν για να αλλάξουν την πορεία προς το πολιτικό θάνατο.