Στον ΣΥΡΙΖΑ , ελλείψει κεντρικής πολιτικής θέσης, διατυπώνονται εκατό.  Χορεύουν με την αποσύνθεση, χαρίζοντας στη ΝΔ την δύναμή τους. Δεν έφθαναν τα προγραμματικά, ιδεολογικά, οργανωτικά, τα διαδικαστικά και ένα σωρό άλλα προβλήματα, ανέκυψε και η σύγκρουση πολλών γραμμών και στην εξωτερική πολιτική.

 Από τη μια η γραμμή της ηγεσίας που μπορεί να χαρακτηριστεί συστημική  με αναφορές σε πάγιες  θέσεις και στο διεθνές δίκαιο.  Από την άλλη , αναπτύσσονται απόψεις και όχι θέσεις , πιο διαλλακτικές . Είναι οι απόψεις Βαλντέν και άλλων  που είναι ποιο διαλλακτικές . Αναφέρονται στον ελληνικό εθνικισμό, που φυσικά είναι υπαρκτός, αλλά όχι πρωταγωνιστικός.  Αν κυριαρχούσαν οι εθνικιστικές απόψεις θα είναι γίνει ήδη πόλεμος με την Τουρκία, κάτι που ηθελημένα παραγνωρίζουν.
 Είναι επίσης οι απόψεις των  53+ που είναι ένα κράμα θέσεων της ηγεσίας  και των Βλαντέν, Μπίστη που είναι μεν διαλλακτικές, αλλά δεν παραγνωρίζουν την τουρκική αναθεωρητική πολιτική. 
Υπάρχει και μια ακόμη , μάλλον ακατανόητη . Υποστηρίζει ότι η τουρκική πολιτική είναι αντανακλαστική του ελληνικού εθνικισμού και ουσιαστικά ενοχοποιεί την Ελλάδα που υποδαυλίζει την όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία.  Επίκεντρο αυτής της κριτικής  είναι ότι η κυρίαρχη θέση της χώρας ότι υπάρχει μία και μόνη διαφορά με την Τουρκία, η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας είναι λάθος. Και επικαλούνται διαφορές στον εναέριο χώρο κλπ.  Τα περισσότερα όμως προβλήματα είναι συνάρτηση της μίας διαφοράς, κάτι που έπρεπε να γνωρίζουν οι οπαδοί της κοσμικής διπλωματίας.

Οι οπαδοί της  άποψης αυτής δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται ότι όταν η Ελλάδα κύρωσε τη σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας όπως και δεκάδες ακόμη κράτη, η Τουρκία με απόφαση της Εθνοσυνέλευσης απείλησε με πόλεμο σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων.  Επίσης η Τουρκία έχει σταθερά αναθεωρητική πολιτική που σχετίζεται με την κυριαρχία νησιών και νησίδων , παραβιάζει την συνθήκη της Λωζάννης και κατέχει την μισή Κύπρο, παράνομα φυσικά. Περίεργο, αλλά πραγματικά εξωφρενικό είναι ότι κανείς αναλυτής, τρόπος του λέγειν, στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αναφέρεται ποτέ στην συνθήκη της Λωζάνης , το ευαγγέλιο των αντιεθνικιστών στην Ελλάδα. Ούτε έχουν ακούσει ότι η Τουρκία έχει εισβάλλει στο Βόρειο Ιράκ και την Συρία, ενώ πολεμά σε λιβυκό έδαφος. Σίγουρα δεν είναι εκεί ο ελληνικός εθνικισμός...
Το πρόβλημα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι οι πολλές απόψεις. Είναι η συγκρουσιακή λογική με την οποία παρουσιάζονται οι απόψεις . Και αυτό γιατί δεν υπάρχουν αποφάσεις οργάνων που θα καθορίσουν το πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής.
Και μια λεπτομέρεια. Όταν υπάρχουν διαφωνίες για τις σχέσεις της Ελλάδας με άλλο κράτος, την Τουρκία εν προκειμένω, στελέχη , ηγετικά και μη ενός κόμματος, αντί να πελαγοδρομούν και χωρίς σκέψη να βάζουν εύκολες ταμπέλες του εθνικισμού ή του ενδοτισμού, οφείλουν να προτείνουν και να επινοούν μηχανισμούς διαβούλευσης και να διευκολύνουν την λήψη αποφάσεων που θα οδηγήσει το κόμμα τους στον ενδεδειγμένο πολιτικό δρόμο.
Με απλά λόγια όλοι αυτοί που δημοσίως διαπληκτίζονται, αντί να μελετούν και να συνεδριάζουν για να αποφασίζουν διευκολύνουν την πολιτική της ΝΔ. Η οποία αντί να κλονίζεται από εσωτερικές διαμάχες εθνικιστών, πατριωτών και ενδοτικών κλπ, σιωπούν. Ακριβώς επειδή ξέρουν τις αδυναμίες , τις ενοχές, τα λάθη τους. Σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ……