Ακροδεξιοί και περιπλανώμενοι σχολιαστές στα κοινωνικά δίκτυα και σε διάφορες ιστοσελίδες, επιτίθενται  αναίτια και αψυχολόγητα, στον καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιά Πέτρο Λιάκουρα. Έναν από τους καλύτερους πανεπιστημιακούς σε θέματα  διεθνούς δικαίου και δικαίου της θάλασσας και με μεγάλη προσφορά  στην επιστήμη του και στην εξωτερική πολιτική .

Ο Πέτρος Λιάκουρας συμμετείχε και στις διερευνητικές συνομιλίες  με την Τουρκία στο παρελθόν και σε διαπραγματεύσεις με άλλες χώρες, όπως η Αλβανία και η Αίγυπτος με την προηγούμενη κυβέρνηση, για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Συνεργάστηκε ως επιστήμονας με το ΥΠΕΞ με πολλές κυβερνήσεις και πρωθυπουργούς. Δημοσίευμα,  απολύτως ψευδές,  τον κατηγορεί ότι ήταν συνεργάτης του προηγούμενου ΥΠΕΞ και τώρα πηγαίνει με τον Δένδια. Πρώτον ο Λιάκουρας , είναι επιστήμονας, διαχρονικός διαπραγματευτής και κανενός υπουργού, αλλά σε κάθε περίπτωση , είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι δεν συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις αυτής της κυβέρνησης με την Αίγυπτο, ούτε έκανε χάρτες.

Δεύτερο ήταν πανεπιστημιακός  καθηγητής  πολύ πριν άλλοι που ευεργετήθηκαν   από τον Λιάκουρα περάσουν την είσοδο του Πανεπιστημίου Πειραιά. Είναι  αυτός που στήριξε  άλλους για να γίνουν καθηγητές και όχι το αντίθετο. Αλλά αυτά είναι ελάχιστα. Γιατί η αθλιότητα, το κόμπλεξ , η συκοφαντία και η σκοπιμότητα δείχνουν το πρόβλημα συμπεριφοράς και χαρακτήρα και όχι το πανεπιστημιακό μέγεθος του καθενός. Και ο Λιάκουρας, άνθρωπος με ήθος, με παιδεία και προσφορά δεν μπορεί να συγκριθεί με κύμβαλα αλαλάζοντα.
Σε κάθε περίπτωση, είχαμε προβλέψει ότι μετά τις επιθέσεις στον Ροζάκη, σειρά θα είχε ο Λιάκουρας.  Είναι δημόσια πρόσωπα και όπως η κριτική είναι αναγκαία, εξίσου αναγκαία είναι η αλήθεια , γι αυτό και την καταγράφουμε και την σχολιάζουμε. Οι επιστήμονες εισηγούνται, μελετούν , προτείνουν,  συνεργάζονται, δεν αποφασίζουν. Οι αποφάσεις λαμβάνονται από την κυβέρνηση, πάντα.  Η Ελλάδα είναι η χώρα που οι πολιτικοί δεν έχουν ποτέ καμία ευθύνη για τις αποφάσεις τους, και όταν δεν πάνε καλά τα πράγματα, είτε φταίει ο επιστήμονας, είτε ο ναύαρχος Λυμπέρης, είτε ο άνεμος, είτε ο όγκος νερού, είτε  η Γερμανία, είτε οι ΗΠΑ , ποτέ ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί.  Γι αυτό και  στο τέλος φεύγουν ταπεινωμένοι, απαξιωμένοι και αναζητούν  απεγνωσμένα   ρόλο , βοήθεια και μια σταγόνα  προβολής και ζουν μόνοι με τις φαντασιώσεις τους…..