Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Αρκάς είναι ένας ευφυής σκιτσογράφος και κυρίως δηκτικός σχολιαστής της πολιτικής επικαιρότητας τα τελευταία χρόνια. Το γεγονός ότι έχει καταστεί μονομερής, σχεδόν μονομανής έναντι του ΣΥΡΙΖΑ δεν αναιρεί αυτή την πραγματικότητα. Αυτά πιστεύει, αυτά σκιτσάρει, αυτά σχολιάζει. Το να έχει και η δεξιά τους πετυχημένους σκιτσογράφους της δεν είναι αρνητικό, αντίθετα, προσθέτει πλούτο στον δημόσιο προβληματισμό και την πολιτική αντιπαράθεση. Πάντα όμως υπάρχει ένα όριο που όταν ξεπερνιέται , επιδρά αρνητικά στον  ίδιο τον πρωταγωνιστή. Το σκίτσο του Αρκά στις 17 Ιουνίου με το οποίο σχολιάζει την συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ για την Τουρκία, χαρακτηρίζεται από μια αποκρουστική πολιτική εμπάθεια.

Απευθυνόμενος προφανώς στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ο Αρκάς μας  παροτρύνει σε ένα σκοτεινό μονοπάτι:

«Όταν κανείς δεν θέλει να σε ακούσει , παίξε εμβατήρια!» Είναι το σχόλιο. Μόνο που τα εμβατήρια ακούγονταν επί χούντας, ενώ ο Τσίπρας μίλησε για διπλωματία . Ίσως το σχόλιο αυτό να είχε κάποια αξία αν δημοσιεύονταν όταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ζητούσε την αποφυλάκιση των χουντικών. Αλλά ο Αρκάς δεν έχει πολιτική μνήμη προφανώς.

 Δεν γνωρίζουμε καμία περίπτωση  που κάποιος ή πολλοί δεν θέλουν να ακούσουν τον πρωθυπουργό να μιλάει για την Τουρκία. Αυτό το μείγμα άρνησης της λογικής σε συνδυασμό με το λογοπαίγνιο για εμβατήρια είναι η κόκκινη λεπτή γραμμή που χωρίζει το χιούμορ , το ανοιχτό δημόσιο και ευφυές χιούμορ από τα πνευματικά κάγκελα που ένας σκιτσογράφος θέλει να φυλακίσει τον ιδεολογικό του αντίπαλο, καταλογίζοντάς του μάλιστα ιδιότητες που μάλλον έχει ο σκιτσογράφος και όχι ο πρωθυπουργός.

Ένας σκιτσογράφος, έχει το δικαίωμα να  είναι σκληρός και ανελέητος με τον ιδεολογικό του αντίπαλο. Δεν έχει όμως το δικαίωμα να αφαιρεί τον λόγο από κανέναν και να θεωρεί ότι οι πολίτες δεν θέλουν να ακούσουν έναν πρωθυπουργό. Προφανώς όμως η γελοιογραφία δεν είναι πάντα όσα διακωμωδεί ή στηλιτεύει. Είναι και όσα αρνείται να δεχθεί και σωπαίνει σε όσα οφείλει να διαδηλώνει και να σκιτσάρει . Δηλαδή αν ο Αρκάς συμφωνεί με όσα αντικοινωνικά διακηρύσσει η ΝΔ τότε ας τα κάνει σκίτσα. Αν ο Αρκάς συμφωνεί με την ανύπαρκτη εξωτερική πολιτική της ΝΔ τότε ας μας προετοιμάσει για νέα διακυβέρνηση.  Δεν τα κάνει όμως.

Αν όμως θεωρεί ότι ο Τσίπρας δεν έχει δικαίωμα να μιλήσει , αλλά   «παίζει εμβατήρια» και την αμέσως επόμενη στιγμή έχει δικαίωμα να μιλήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για το ίδιο θέμα, την Τουρκία , τότε ο Αρκάς  μετατρέπεται ο ίδιος σε εμβατήριο  και μεγάφωνο αντιδημοκρατικών στοιχείων που έχουν πλημμυρίσει το κόμμα του, τη ΝΔ και τα οποία δεν τον ενοχλούν. Πολλοί έκαναν καριέρα μισώντας τον αντίπαλο. Κανείς όμως δεν δικαιώθηκε για το μίσος του, αμέτρητοι όμως  δικαιώθηκαν σεβόμενοι τους αντιπάλους. Με απλά λόγια είναι θέμα δημοκρατίας ο σεβασμός, είτε τον εκφράσει κάποιος με διαδήλωση, είτε με σκίτσο. Αυτή η δύσκολη επιλογή ίσως να βασανίζει τον Αρκά, αλλά ας επιλέξει πριν μετατραπεί σε σκοτεινή πλευρά για τον καλό μας γελοιογράφο