του Σπύρου Σουρμελίδη

Παράγοντες, αεριτζήδες, ηλίθιοι, καιροσκόποι, τυχάρπαστοι, ανήθικοι, διαπλεκόμενοι, λαμόγια, δήθεν μαφιόζοι, πρώην παρακρατικοί, υποψήφιοι πολιτικοί, γυρολόγοι κάθε επιπέδου, προσπαθούν να κυριαρχήσουν στη χώρα και στην κοινωνία.
Ποιος θα μαζέψει όλη αυτή την κατάσταση; Ποιος έχει το ηθικό κύρος, το ανάστημα, να πετάξει στο περιθώριο της ζωής μας και της πορείας μας, όλο αυτόν το εσμό; Θεσμικά  η πολιτική και η δικαιοσύνη. Δηλαδή η Πολιτεία! Υπάρχει πολιτικό προσωπικό με ηθικό ανάστημα; Υπάρχει Πολιτεία με κύρος και αποφασιστικότητα; Υπάρχει κάποιος που δεν έχει σκελετούς  στο ντουλάπι του και να θέλει να αναλάβει αυτό το δύσκολο έργο;
Γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο ερώτημα: Υπάρχουν κάποιοι που να θέλουν και να μπορούν αδιαφορώντας για το κόστος και τις σκοπιμότητες; Αν υπήρχαν όμως, δεν θα φτάναμε εδώ που είμαστε!

Η υπόθεση Χαϊκάλη, έβγαλε στην επιφάνεια για μία ακόμα φορά, όλο αυτό το περίεργο μείγμα που κρατάει τη χώρα καθηλωμένη, με το πρόσωπο στο χώμα. Και όλο αυτό το περίεργο μείγμα αθλιότητας και βλακείας, περιλαμβάνει δυστυχώς ανθρώπους όλων των κοινωνικών κατηγοριών, όλων των ιδιοτήτων και όλων των οικονομικών και θεσμικών δυνατοτήτων.
Δεν γνωρίζουμε ακόμα ποια ακριβώς είναι η αλήθεια στην υπόθεση Χαϊκάλη, αλλά όσοι προσπαθούν να εστιάσουν μόνο στο πρόσωπο του βουλευτή των ΑΝΕΛ, μάλλον κάνουν λάθος, γιατί κοιτάνε μόνο ένα μικρό επεισόδιο της ιστορίας. Ανεξαρτήτως ποια γνώμη έχει ο καθένας για τον κ. Χαϊκάλη και τον κ. Καμένο, δεν πρέπει να αδιαφορήσουμε για το γεγονός ότι γύρω από την διαδικασία εκλογής νέου Προέδρου της Δημοκρατίας υπάρχει μια άρρωστη ατμόσφαιρα ήδη από το καλοκαίρι. Οι φήμες για χρηματισμό σέρνονται εδώ και μήνες. Η εμπειρία (και η δική μας και άλλων χωρών) διδάσκει ότι στο τέλος, έχει μικρή σημασία ποιος πρωταγωνίστησε στο α ή β σκάνδαλο. Το αποτέλεσμα μετράει.
Το σημαντικό λοιπόν είναι η συνολική εικόνα του πολιτικού προσωπικού.
Και αυτή δυστυχώς γίνεται καθημερινά πιο θολή. Το έδειξε και η δήθεν παρέμβαση των Βουδούρη-Παραστατίδη. Και λέμε δήθεν, γιατί οι δύο βουλευτές  που ως τώρα δεν έχουν προκαλέσει, φρόντισαν να εμπλακούν (μάλλον ανοήτως) σε μια κούρσα ανταγωνισμού που οδηγεί το πολιτικό σύστημα όλο και πιο χαμηλά. Το έδειξε η στάση του βουλευτή κ. Π. Μελά στην πρώτη ψηφοφορία ή η απουσία του επίσης βουλευτή κ. Γιοβανόπουλου. Το δείχνει και η πολιτική συζήτηση που αναπτύσσεται εσχάτως, από υπεύθυνους ανθρώπους, μέσω   …face book και άλλων social media.
Και όλα αυτά είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου.
Αυτό όμως που ενδιαφέρει τους έλληνες πολίτες και τη χώρα ως οντότητα, είναι το τέλος της συμφοράς. Είναι το τέλος αυτής της πορείας προς τα κάτω.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι η αλλαγή ενός πολιτικού προσωπικού που αδυνατεί να σταθεί στο ύψος των αναγκών, που είναι εμπλεκόμενο και διαπλεκόμενο, δέσμιο του  παρελθόντος και των ευθυνών του. Ενός προσωπικού που αδυνατεί να βγάλει το κεφάλι από την άμμο ή από τον βούρκο.
Η λύτρωση δεν είναι εύκολη. Απαιτεί απόφαση και θυσίες. Χρόνος δεν υπάρχει, και κινδυνεύουμε να γίνουμε αρχαίο ελληνικό δράμα.