του Σπύρου Σουρμελίδη

Με το θρίλερ γύρω από την έλευση της τρόϊκας στην Αθήνα να συνεχίζεται, οι Σαμαράς και Βενιζέλος προαναγγέλλουν την έξοδο από το Μνημόνιο και συγχρόνως την διαμόρφωση ενός Ολοκληρωμένου  σχεδίου για μετάβαση στη νέα εποχή.
Και αν ακόμα συμβούν τα παραπάνω, όπως τα εννοεί η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, το Μνημόνιο καθόρισε ήδη την πορεία της ελληνικής οικονομίας και  χάραξε τις δομές της ελληνικής κοινωνίας για μεγάλο διάστημα. Το μνημόνιο έχει παράξει αποτελέσματα, η ανατροπή των οποίων είναι δύσκολη και μακρόχρονη.
Το πόσο όμως απέχουν από την αλήθεια τα όσα λένε οι  Σαμαράς και Βενιζέλος, αποτυπώνεται στην συνεχή τριβή με τους τροϊκανους, οι οποίοι θεωρούν ότι η Ελλάδα είναι και θα είναι δέσμια για μεγάλο ακόμα χρονικό διάστημα.  
Οι κκ Σαμαράς και Βενιζέλος  βιάζονται να «βγουν» από το Μνημόνιο για να χαράξουν και πάλι αυτοί την περαιτέρω πορεία, για να ορίσουν αυτοί το μέλλον, εξασφαλίζοντας  φυσικά την παραμονή τους στην εξουσία.  

Το Μνημόνιο δεν ήταν μόνο μια Συμφωνία αποπληρωμής δανεικών:
Υποτίμησε τις αξίες (αφού δεν μπορούσαμε να υποτιμήσουμε το νόμισμα).
Διαμόρφωσε νέους κανόνες οικονομικής συμπεριφοράς, απομακρύνοντας  μεγάλα  τμήματα της κοινωνίας από παραγωγικές δομές.
Διέλυσε τις δομές (αν και προβληματικές) του κοινωνικού κράτους, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα για κάποιες άλλες. 
Η συμμετοχή του ΔΝΤ (ενός πτωχευτικού μηχανισμού) εξασφάλισε την υλοποίηση των παραπάνω.

Τι ακριβώς θέλουν να μας πουν υποστηρίζοντας ότι το Μνημόνιο φεύγει; Θα σταματήσει ο σφικτός εναγκαλισμός των δανειστών, θα βελτιωθεί η ρευστότητα, θα μπορέσουν επιχειρήσεις και νοικοκυριά να ανταποκριθούν στις δόσεις, θα σταματήσει η αφαίμαξη πόρων στο όνομα της πληρωμής των παλαιών χρεών; Θα αχνοφανεί το φως της ανάκαμψης;
Ο βασικός στόχος της συμφωνίας ήταν και παραμένει η ελληνική οικονομία και η κοινωνία  «να προσγειωθούν» στις δυνατότητες τους, σ αυτές που εκ των προτέρων καθορίστηκαν και υπολογίστηκαν. Είναι αλήθεια ότι το ελληνικό κράτος είχε χρεοκοπήσει  και η ελληνική οικονομία είχε μπει σε υφεσιακή κατάσταση με ανεξέλεγκτο ρυθμό.
Η δέσμευση έναντι των δανειστών, και αν ακόμα ήταν μονόδρομος, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν εναλλακτικές επιλογές, διαφορετικά μέτρα και τρόποι διάσωσης των βασικών υγιών χαρακτηριστικών της ελληνικής οικονομίας.
Οι δεσμεύσεις  που έχουν αναληφθεί είναι βαθιές και μακροχρόνιες. Το σπάσιμο της αλυσίδας δεν είναι μια  εύκολη υπόθεση.

Για να ξεκινήσει όμως μια διαδικασία αλλαγής της κατάστασης, πρέπει ν αλλάξει η πολιτική συμπεριφορά της Ελλάδας. 
Η σημερινή κυβέρνηση θέλει στα λόγια να βγούμε από το Μνημόνιο, χωρίς όμως ουσιαστική αλλαγή της συνταγής. Και το πρώτο βήμα για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την δύσκολη πραγματικότητα στην οποία βρισκόμαστε είναι η ριζική αλλαγή της συνταγής που μας έχουν επιβάλλει.
Η αλλαγή αυτή  όμως δεν πρέπει να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι θα επιτρέψουμε στην κατάσταση προ του 2008-2010.
Είμαστε ήδη σε μια άλλη πραγματικότητα, την οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε πριν ξεκινήσουμε να διαμορφώσουμε μια νέα κατάσταση, νέους κανόνες, νέα δομές και νέο πλούτο και νέο τρόπο διανομής του πλούτου.
Η έξοδος από το Μνημόνιο με βάσει τα όσα λένε οι Σαμαράς και Βενιζέλος είναι ένα ακόμα ψέμα, η έξοδος από το Μνημόνιο σαν μια προσπάθεια αποφυγής της σκληρής πραγματικότητας στην οποία έχουνε βρεθεί, είναι ουτοπία.