του Σωτήρη Σιδέρη

Η ατομική βία ακροαριστερών οργανώσεων όχι μόνο δεν αποτέλεσε ποτέ στην ιστορία πολιτικό δόγμα για την επίσημη αριστερά, αντίθετα χαρακτηρίζονταν  προβοκατόρικη και οι οργανώσεις   θεωρούνταν κατασκεύασμα των μυστικών υπηρεσιών γιατί ουσιαστικά υπονόμευαν την δράση της πολιτικής αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων και αυτό ήταν σωστό.
Η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη την Δευτέρα 20 Ιανουαρίου σε εκδήλωση  για τα θύματα της  τρομοκρατίας ήταν επί της ουσίας μια προαναγγελία ενίσχυσης των κατασταλτικών μηχανισμών. Η δράση της αντιτρομοκρατικής είναι αρκετή και μάλιστα έχει να επιδείξει και πολλές επιτυχίες. Αλλά ο Μητσοτάκης δεν αρκείται σε αυτό. Με μια ομιλία  που είχε στο επίκεντρό της ένα   επινοημένο υπερτροφικό  πλαίσιο τρομοκρατίας  που περιλαμβάνει τον αναρχοαυτόνομο  διαδηλωτή μέχρι τον ένοπλο τρομοκράτη προετοίμασε την κοινή γνώμη για νέου τύπου κατασταλτική πολιτική , μάλλον και νομοθετημένη. 

Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε μια Εθνική Στρατηγική για την Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας και του Βίαιου Εξτρεμισμού, κάνοντας λόγο για αποδόμηση αυτού που χαρακτήρισε ως «"οπλοστάσιο ιδεών" του αίματος». Και εξήγησε : Η γροθιά έγινε ρόπαλο, το ρόπαλο μολότοφ και η μολότοφ Καλάσνικοφ». Πρόσθεσε ότι «η παράνομη διαμαρτυρία σε μία σχολή μετατράπηκε εύκολα σε μία κατάληψη ενός ξένου κτιρίου. Και ύστερα -πολύ εύκολα- σε γιάφκα παρανομίας, συχνά σε συνεργασία με το κοινό ποινικό έγκλημα».
Αυτά όμως που επικαλείται δεν είναι φαινόμενα τρομοκρατίας αλλά καταγεγραμμένα παγκοσμίως ως κινήματα διαμαρτυρίας, ακόμη και εξτρεμνισμού που είναι υπαρκτά σε όλον τον κόσμο και φυσικά διαφέρουν ριζικά από την τρομοκρατική βία των οργανώσεων.  Για κάθε περίπτωση όμως υπάρχει πρόβλεψη νομοθετική και τα αδικήματα έχουν τις συνέπειες. Άλλο όμως αυτό και άλλο όλα τα εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο .
Αλλά  αυτό το κάνει σκόπιμα ο πρωθυπουργός. Γιατί αυτό που ουσιαστικά προαναγγέλλει είναι ένα νέο δόγμα εσωτερικής ασφάλειας που στο επίκεντρό του δεν έχει αυτή καθεαυτή την οργάνωση του κράτους κατά της τρομοκρατίας, αλλά την διάχυση του αισθήματος φόβου και προστασίας των δομών που ουσιαστικά καταστέλλουν δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες. Κάτι που ήδη κάνουν όλα τα δεξιά και ακροδεξιά καθεστώτα.            

Δόγμα εσωτερικής ασφάλειας

Το δόγμα εσωτερικής ασφάλειας, έτσι τουλάχιστον που προσπαθεί να το επιβάλλει η ΝΔ στόχο έχει να υποδαυλίσει την πολιτική ενοχοποίηση των αριστερών δυνάμεων ή των κοινωνικών κινημάτων ώστε να μην απειλείται η ελευθερία των ασύδοτων μηχανισμών κυβερνήσεων και κρατών. Ένα σοβαρό δόγμα εσωτερικής ασφάλειας θα μπορούσε να έχει ως στόχο την προστασία της χώρας από κυβερνοεπιθέσεις όπως  αυτές που καταγράφηκαν πρόσφατα και εξέθεσαν το ελληνικό κράτος, την προστασία από την διακίνηση φανατικών ισλαμιστών, προστασία ευάλωτων κοινωνικά ομάδων από οργανωμένες συμμορίες εμπορίας ανθρώπων κλπ.
Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν συμβαίνει . Υπάρχει όμως και μια άλλη οπτική που αξίζει να επισημανθεί. 
Η ομιλία του πρωθυπουργού είχε ένα τεράστιο κενό. Πέρα από τα επιμέρους κίνητρα που μπορεί να έχουν οι τρομοκρατικές οργανώσεις, υπάρχει και μια άλλη αιτία την οποία όλες οι δεξιές κυβερνήσεις  αποσιωπούν συνειδητά. Η βία από την πλευρά μιας μειοψηφίας νέων κατά κύριο λόγο, έχει την ρίζα της στην οργή, την περιθωριοποίηση, την ανεργία, την αδικία , την απουσία κοινωνικής δικαιοσύνης κλπ.
Αυτά τα αίτια δεν αρέσουν στον κ.Μητσοτάκη γι αυτό και δεν τα ανέφερεΜια ακόμη παράμετρος που κάνει τη δεξιά να στρέφεται πάντα κατά της αριστεράς αποσιωπώντας την ιστορική πορεία της τρομοκρατίας είναι ότι η ΝΔ και η παράταξη στην οποία ανήκει,  δεν απολογήθηκε ποτέ για το τι συνέβη στη χώρα μετά τον  δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Όταν δηλαδή το δεξιό κράτος και παρακράτος κυνηγούσαν ανελέητα αριστερούς , όταν κυριαρχούσε το κράτος των κοινωνικών φρονημάτων, όταν δολοφονούνταν  ο Τεμπονέρας από υποστηρικτές του πατέρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, όταν έδειχνε ο Σαμαράς ανοχή στην Χρυσή Αυγή, όταν νομοθετεί υπέρ της ασυλίας των τραπεζιτών ενώ ο απλός υπάλληλος χάνει το σπίτι του. Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι ατελείωτος.
Πράγματι η τρομοκρατία είναι ένα πρόβλημα. Διαχωρίζουμε εκ των προτέρων την διεθνή τρομοκρατία των φανατικών με την εσωτερική. Διαχωρίζουμε επίσης την τρομοκρατία των ενόπλων οργανώσεων ,  με τα κίνητρα που έχει ένας απλός καταληψίας, ένας διαδηλωτής, ένας οργισμένος πολίτες που παραβατεί και φυσικά πρέπει να υποστεί τα προβλεπόμενα από το νόμο. Αλλά αυτοί δεν είναι τρομοκράτες.  Και όταν το κράτος επικαλείται συνεχώς το μονοπώλιο της βίας χωρίς την προσθήκη της νομιμότητας, τότε ο φόβος ότι η διαχείριση του προβλήματος θα ξεφύγει είναι υπαρκτός. Και αυτό ήδη συμβαίνει με την Αστυνομία.