Του Φίλιππου Βραχωρίτη

Ο θάνατος του τραγουδιστή Μαζωνάκη, αποκάλυψε  μια γενικότερη εικόνα ασυδοσίας, ανευθυνότητας και ανεξέλεγκτης, όσο και επικίνδυνης δράσης κυκλωμάτων, που παραπλανούν συνειδητά τον κόσμο με αποκλειστικό στόχο το οικονομικό όφελος. Δεν είναι όμως μόνο ο θάνατος του καλλιτέχνη. 
Φάρμακα και ουσίες διακινούνται μέσω νόμιμης διαφήμισης, κλινικές και παρακλινικές, ιατρεία και παραιατρεία, αστρολόγοι, μέντιουμ και  ελιξίρια για πάσα νόσο , κάνουν πάρτι μπροστά στα μάτια των εισαγγελέων, των υπουργών, του κράτους και των κυβερνήσεων. Ποιος φταίει για όλα αυτά;

Το φαινόμενο δεν είναι νέο σίγουρα, αλλά τα τελευταία χρόνια αυτό που νοιώθει ο Έλληνας πολίτης είναι ότι είναι η διαφθορά είναι ανεξέλεγκτη, η πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων απουσιάζει, αντίθετα, η κυβέρνηση αγωνίζεται να συγκαλύψει κάθε είδους σκάνδαλο. Από  την  υπονόμευση της λειτουργίας των Ανεξάρτητων Αρχών,  την εξαφάνιση των επιθεωρητών, τις γελοιότητες των Εξεταστικών Επιτροπών της Βουλής, μέχρι την αγωνιώδη στήριξη των κερδοσκόπων, αυτή η κυβέρνηση βουλιάζει την Ελλάδα. Ανησυχητικό είναι και το κλίμα παθητικότητας της κοινωνίας, φυσικά με εξαιρέσεις. 

Πρόβλημα δημοκρατίας

Ο Τριαντόπουλος οδηγείται στο Ειδικό Δικαστήριο με την κατηγορία της παράβασης καθήκοντος, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα κατά την κυβέρνηση, αν και όλοι οι νομικοί υποστηρίζουν ότι έπρεπε να παραπεμφθεί για κακούργημα. Τέλος πάντων , είναι η πρώτη φορά που αξιωματούχος του καθεστώτος Μητσοτάκη οδηγείται στο Ειδικό Δικαστήριο και ίσως έπεται συνέχεια.
Ασυδοσία
Όπου και να ταξιδέψει κάποιος στην Ελλάδα θα ανακαλύψει αχαρτογράφητα δίκτυα καιροσκόπων και απατεώνων που θησαυρίζουν από ευκολόπιστους ή και απογοητευμένους  πολίτες που αναζητούν θεραπείες για σοβαρές ασθένειες ή αναγέννηση κυττάρων ή προβλέψεις για το μέλλον τους, ενώ οι τηλεοπτικές οθόνες κατακλύζονται από φάρμακα για πάσα νόσο που δεν έχουν την άδεια από τον ΕΟΦ, αλλά παραπλανούν με τη φράση ότι έχει κοινοποιηθεί στον ΕΟΦ. Η κοινοποίηση δεν σημαίνει άδεια. Έτσι ένα ολόκληρο σύστημα παραοικονομίας , ασυδοσίας και επικίνδυνων ανθρώπων παίζουν ακόμη και με τις ζωές των άλλων.

Δεν μπορεί το κράτος να ελέγξει όλα αυτά; φυσικά μπορεί, αλλά δεν θέλει. Γιατί όταν διαλύει τις ελεγκτικές αρχές, όταν επί 7 χρόνια έχει αφιερωθεί στην συγκάλυψη σκανδάλων , όταν το πελατειακό σύστημα είναι στην πρώτη γραμμή, όταν στα περισσότερα σκάνδαλα κομματικά στελέχη της ΝΔ είναι εμπλεκόμενα, όταν η ιδιωτική ευθύνη είναι η τέχνη απαλλαγής του κράτους από τις ευθύνες του και της αποφυγής της λογοδοσίας από τα μέλη της κυβέρνησης, είναι εμφανές το πρόβλημα.

Ακόμη και σε σοβαρά ζητήματα όπως τα δις των επιχορηγήσεων μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υποκλοπές, τα δις των απευθείας αναθέσεων σε περίεργους φίλους και ακόμη πιο αδιαφανείς επιχειρήσεις , τότε είναι προφανές ότι δεν έχουμε απλά πρόβλημα διαφθοράς, αλλά πρόβλημα λειτουργίας της δημοκρατίας.
Είναι πλάνη να ισχυρίζεται κανείς ότι η δημοκρατία είναι ανεκτική σε τέτοιου είδους φαινόμενα. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Η δημοκρατία είναι ανεκτική στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, στην ελευθερία της σκέψης, στην αντίθετη άποψη, στα συλλογικά και ατομική δικαιώματα, δεν είναι ανεκτική στη σήψη, το πελατειακό σύστημα. Αυτή είναι η παραβίαση των κανόνων της δημοκρατίας, είναι η υπόσκαψή της από πολιτικούς τυχοδιώκτες και ανήθικους πολιτικούς.
Όπως καλή ώρα, όσα ζούμε ...