Του Σωτήρη Σιδέρη

Η καταιγιστική προπαγάνδα σχετικά με τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού από τη ΔΕΘ έχει ξεκινήσει από τον Μάϊο και συντηρείται συνεχώς μέχρι σήμερα, προσδίδοντας μεσσιανικά χαρακτηριστικά σε μια κλασσική πελατειακή συμπεριφορά.

Αντιμέτωπος με την απειλή της εκλογικής ήττας και τα σενάρια αντικατάστασής του σε περίπτωση επαναληπτικών εκλογών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχει κινητοποιήσει το σύνολο του προπαγανδιστικού μηχανισμού; ΜΜΕ, δημοσκοπήσεις, διαδίκτυο και πελατειακό σύστημα, με στόχο να κάνει την τελευταία και μεγαλύτερη προσπάθεια αναχαίτισης της πορείας προς την πτώση.
Στο πλαίσιο αυτό, ένα σκέλος της επιχείρησης -διάσωσης αφορά τις προεκλογικές παροχές από τη ΔΕΘ. Το δεύτερο σκέλος είναι η ανόρθωση της εικόνας του στην εξωτερική πολιτική και το τρίτο σκέλος είναι η αντιμετώπιση των Σαμαρά και Τσίπρα.

Στο σύνολό τους τα θέματα αυτά,  έχουν πλήξει τον ίδιο τον πρωθυπουργό και τη ΝΔ , που σε συνδυασμό με την εικόνα διαφθοράς, νεποτισμού και εξυπηρέτησης συμφερόντων επηρεάζουν καταλυτικά την προεκλογική εκστρατεία. Πολλοί υποστηρίζουν ότι, η συνεχής ακροβασία ως προς τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών, δεν αφορά κάποια συγκεκριμένη στρατηγική. Αλλά  οφείλεται, πρώτον, στο πως θα υποδεχθεί η κοινωνία την παροχολογία της ΔΕΘ και δεύτερον, τον τρόπο εξόδου του Μητσοτάκη…

Πελατειακό σύστημα και ΔΕΘ

 Σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης οι πρωθυπουργοί, ιδιαίτερα όσοι ήταν αντιμέτωποι με το φάσμα της ήττας, επιδίδονταν σε μια ακατάσχετη παροχολογία, με στόχο την αναχαίτιση της πτωτικής τους πορείας. Δεν τα κατάφερναν, κυρίως απέτυχαν όλοι όσοι βρίσκονταν στη δεύτερη τετραετία. Η κοινωνία είναι υποψιασμένη και απορρίπτει το φιλολαικό προφίλ που καλλιεργούν οι επικοινωνιακοί σύμβουλοι του Μητσοτάκη. Δεν είναι δυνατόν  ο αρχιερέας των ανισοτήτων και του νεοφιλευθερισμού  να κυβερνά ως μνημονιακός πρωθυπουργός και το έβδομο έτος να γίνεται φιλολαικός.

Ειδικότερα ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός που σπάνια νοιώθει την ανάγκη να συζητήσει ή να κατανοήσει τις κοινωνικές ανάγκες. Ακόμη χειρότερες είναι οι επιδόσεις του ως προς το κοινωνικό κράτος, το οποίο απορρίπτει και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ουδέποτε έχει μιλήσει για δημόσια αγαθά. Τώρα θα τα θυμηθεί όλα, αλλά προφανώς δεν είναι πειστικός…
Για όλους αυτούς τους λόγους εκτιμάται ότι οι εξαγγελίες της ΔΕΘ θα χαθούν στη δίνη της πραγματικότητας που βιώνει το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού. Ο ίδιος όμως προσδοκά ότι ΄αν οι εξαγγελίες του γνωρίσουν ευρεία αποδοχή και θα αποτυπωθεί και στις  δημοσκοπήσεις τότε μπορεί να προσφύγει στις εκλογές το συντομότερο.

Η εξωτερική πολιτική

 
Εδώ επικρατεί μια άλλη πραγματικότητα. Από το 2019 και μετά ο πρωθυπουργός προσπάθησε να εμφανιστεί ως κινητήριος δύναμη του ελληνοτουρκικού διαλόγου.  Δεν ήταν λίγοι όμως  εκείνοι που  υποψιάζονταν ότι το κάνει για εσωτερικούς λόγους και πράγματι επιβεβαιώθηκαν.

Αρχικά διακήρυξε ότι είναι υπέρ της προσφυγής στη Χάγη με την Τουρκία και μάλιστα συνόδευε την διακήρυξη αυτή με την προειδοποίηση ότι μπορεί να υποχωρήσει η Ελλάδα από πάγιες θέσεις της. Σταδιακά όμως φάνηκε ότι όλο αυτό το σόου υπέκρυπτε τακτικισμούς που επιβεβαιώθηκαν στην πορεία. Σταδιακά αποσύρθηκε από το τραπέζι η Χάγη και αντικαταστάθηκε από τα ήρεμα νερά και την Διακήρυξη των Αθηνών. Ως προς τον διάλογο ο Μητσοτάκης δημιούργησε ένα νέο πλαίσιο. Κατάργησε τις διερευνητικές συνομιλίες και τις αντικατέστησε με ένα τρίπτυχο, υπό τον τίτλο του Πολιτικού Διαλόγου υπό την έμπιστή του αλλά ανεπαρκή υφυπουργό Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, που περιελάμβανε:

1. Συνομιλίες για τα διμερή προβλήματα υπό τους υφυπουργούς εξωτερικών . 
2. Θετική ατζέντα που φυσικά προυπήρχε και είχε συμβάλλει στην διατήρηση κλίματος παραγωγικών σχέσεων και συνεργασίας σε διάφορα επίπεδα. 
3. Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, που επίσης προυπήρχαν και δεν εξελίχθηκαν ποτέ επί Μητσοτάκη.

Να σημειωθεί ότι επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη υπήρξε το σοβαρότατο επεισόδιο στην Κάσο με την ακύρωση των ερευνών από το τουρκικό πολεμικό ναυτικό, η ταπεινωτική για την Ελλάδα πορεία του Ουρούτς Ρέις, η μόνιμη εισβολή τουρκικών αλιευτικών στα ελληνικά χωρικά ύδατα και τώρα τα θαλάσσια πάρκα. Στο σύνολό τους τα ζητήματα αυτά δεν έχουν αντιμετωπιστεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Στα μάτια του ελληνικού λαού ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ένας υποχωρητικός πρωθυπουργός που δεν έχει σχέδιο, ούτε κύρος για να αναλάβει πρωτοβουλίες, ενώ σωστά επικρίνεται για την άνευ όρων ταύτιση με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Τώρα ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του, αν και αμήχανοι και έντονα προβληματισμένοι, προσπαθούν να αλλάξουν το σκηνικό , χωρίς όμως να προβάλλουν κάποιο σχέδιο αντίδρασης, κάποια πρωτοβουλία ή κάποια απάντηση σε διεθνές επίπεδο. Γι αυτό και προκαλεί εύλογο προβληματισμό το τι θα συμβεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις το επόμενο διάστημα. Ο ίδιος πιστεύει ότι με επικοινωνιακούς ελιγμούς μπορεί να αποφύγει κρίση ή να κερδίσει χρόνο. 
Προφανώς έχουν τη σημασία τους επίσης σημαντικά γεγονότα που η κυβέρνηση υποβαθμίζει συνειδητά.
1. Η απουσία της Ελλάδας από τη διαμόρφωση της ευρωπαικής πολιτικής έναντι της Τουρκίας.
2. Η απουσία της Ελλάδας από τα βαλκάνια
3. Η πλήρης απουσία της Ελλάδας από τις ειρηνευτικές διαδικασίες και τις διεργασίες για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή.
4. Η υποτίμηση της Ελλάδας και η  περιθωριοποίηση  του πρωθυπουργού από τον Ντόναλντ Τραμπ

Η κλεψύδρα  αδειάζει

Το τρίτο κεφάλαιο είναι οι διεργασίες που συντελούνται σε όλο το πολιτικό φάσμα, από την Αριστερά μέχρι την ακροδεξιά. Ο κατακερματισμός δεν είναι πλέον πρόβλημα μόνο  για την Αριστερά, αλλά και για τη ΝΔ, καθώς ο ακροδεξιός λαικισμός ενισχύεται, ενώ η πρόθεση του Σαμαρά να ιδρύσει δικό του κόμμα θα είναι η χαριστική βολή στην φιλοδοξία του Μητσοτάκη να κερδίσει τρίτη τετραετία.

Είναι επομένως λογικό, ο πρωθυπουργός μέσω των εξαγγελιών στη ΔΕΘ να δοκιμάσει να ανακτήσει μέρος της εκλογικής του επιρροής και να πάει σε εκλογές. Είναι όμως προφανές ότι αυτή είναι τελευταία ΔΕΘ του Κυριάκου Μητσοτάκη , επομένως αν και τώρα δεν καταφέρει να ανακάμψει , δεν θα τα καταφέρει ποτέ. Για τους λόγους αυτούς έχει ενεργοποιήσει όλες τις δυνάμεις και τους μηχανισμούς που διαθέτει , προκειμένου να βελτιώσει την εικόνα του, την προσωπική και την δημοσκοπική.

Ακόμη και έρθει πρώτο κόμμα στις εκλογές, κανένας δεν θέλει πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη, επομένως οι διεργασίες για την αντικατάστασή του, παραίτηση ή ανατροπή θα είναι  έντονες. 
Από την άλλη, η μόνη βοήθεια που έχει ο Μητσοτάκης είναι από την αδυναμία των κομμάτων της Κεντροαριστεράς να συμπήξουν ένα αντιμητσοτακικό μέτωπο .

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία λένε και όντως ισχύει. Αλλά η ελπίδα για τον Μητσοτάκη πιθανόν να χαθεί αν είναι αρνητικές οι πρώτες δημοσκοπήσεις που θα δούμε μετά τη ΔΕΘ. Αν όπως αναμένεται δεν ανατρέψουν την πορεία προς την πτώση, τότε είναι προφανώς ότι η προσφυγή στις κάλπες θα είναι μονόδρομος, πέρα από την εικόνα κρίσης που θα εκπέμπει η ΝΔ.
Εκτός και αν η εξουσιομανία και τα συμφέροντα που με πάθος υπηρετεί,  τον κρατήσουν λίγο καιρό ακόμη. Πόσο ακόμη; άγνωστο, αλλά η κλεψύδρα αδειάζει..