Μετά  την αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους από την Σουηδία, η ΕΕ φαίνεται ότι αυξάνει την πίεσή της προς το Ισραήλ για να διαπραγματευθεί σοβαρά μια λύση στο πρόβλημα αυτό και μέσω της νέας Ύπατης Εκπροσώπου για τις Εξωτερικές Σχέσεις Φεντερίκα Μογκερίνι δήλωσε ότι πλέον «χρειάζεται ένα παλαιστινιακό κράτος».
Η κίνηση αυτή εκδηλώνεται την στιγμή που το Ισραήλ συνεχίζει να χτίζει κατοικίες στην Ιερουσαλήμ προκαλώντας , όχι μόνο τους μουσουλμάνους και τους παλαιστίνιους αλλά όλον τον κόσμο.
Κατά την επίσκεψή της στην Ιερουσαλήμ, την Γάζα και την Ραμάλα  την Παρασκευή και το Σάββατο 7-8 Νοεμβρίου, η Μογκερίνι σημείωσε  με δήλωσή της στη Γάζα, ότι “Χρειάζεται Παλαιστινιακό Κράτος, αυτός είναι ο στόχος και αυτή την άποψη συμμερίζεται όλη η Ε.Ε.” και  πρόσθεσε: “Ο κόσμος δεν θα μπορέσει να αντέξει τέταρτο πόλεμο”, μετά από τρεις ισραηλινές επιθέσεις τα 6 τελευταία χρόνια, με την τελευταία, το καλοκαίρι, η οποία υπήρξε η πλέον καταστροφική (..)».

Στη Ιερουσαλήμ, η  Μογκερίνι  τάχθηκε υπέρ της επανέναρξης των διαπραγματεύσεων, που έχουν προς το παρόν σταματήσει:  «Οι νέοι εποικισμοί αποτελούν, στα μάτια μου, εμπόδιο, πλην όμως διακρίνουμε ότι μπορεί να υπάρξει πολιτική βούληση για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων. Εάν δεν προχωρήσουμε στο πολιτικό μέτωπο, κινδυνεύουμε να πέσουμε πάλι στη βία», είπε χαρακτηριστικά.
Εάν οι Παλαιστίνιοι υποδέχτηκαν με χαρά αυτές τις δηλώσεις, η ισραηλινή κυβέρνηση αντέδρασε ψυχρά. «Απορρίπτουμε τη δήλωση ότι οι εβραϊκοί εποικισμοί είναι η αιτία της σύγκρουσης», δήλωσε ο Πρωθυπουργός Νετανιάχου . «Το θέμα δεν έχει να κάνει με το έδαφος, αλλά με την ίδια την ύπαρξή μας και την άρνηση να αναγνωριστεί το Ισραήλ. Επιπλέον, η Ιερουσαλήμ είναι η πρωτεύουσά μας, όχι μία αποικία», είπε ο ισραηλινός πρωθυπουργός που δέχεται πολλές βολές στο Τελ Αβίβ για την γενικότερη στάση του στο παλαιστινιακό.
Υπενθυμίzεται ότι η  πρόσφατη αναγνώριση από τη Σουηδία, την περασμένη εβδομάδα, μπορεί να παρακινήσει και άλλους , σύμφωνα με εκτιμήσεις. Ήδη , ο Γάλλος ΥΠΕΞ  Laurent Fabius, είπε: «Μέχρι τώρα, η ιδέα που κυριάρχησε ήταν ότι η αναγνώριση συνδεόταν με τη διαπραγμάτευση. Αλλά αν η διαπραγμάτευση δεν πραγματοποιείται ή δεν καταλήγει, τότε η Γαλλία πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της».