Του Σωτήρη Σιδέρη

Γιατί είναι συγκλονισμένα τα ευρωπαικά κόμματα από το 44% του φιλοναζιστικού AfD; μιας και δεν κυβερνά η... καταραμένη Αριστερά, ούτε φυσικά ο λαικισμός, όπως τον εννοούν τα συστημικά κόμματα; τι φταίει και ο τρόμος επανέρχεται; να σημειώσουμε ότι η ραγδαία άνοδος των Γερμανών φιλοναζί συμπίπτει με την αφιονισμένη κούρσα εξοπλισμών στην οποία έχει επιδοθεί το Βερολίνο. Οι συνειρμοί αυτονόητοι.

Ωστόσο το μείζον πρόβλημα είναι οι υποκριτικές αντιδράσεις στην Ευρώπη, από δυνάμεις που κυβερνούν, οι οποίες γνωρίζουν πολύ καλά, ότι όταν η Δημοκρατία υποχωρεί, όταν οι ανισότητες είναι η κυρίαρχη πολιτική, όταν δαιμονοποιείται η Αριστερά και οι κοινωνικές πολιτικές, τότε στρώνεται ο δρόμος προς τον φασισμό. Είναι η ίδια η πολιτική της ΕΕ, που έχει αποσυνδεθεί από τις κοινωνικές ανάγκες και τα δημόσια αγαθά, είναι η διαφθορά και η περιφρόνηση προς τον κόσμο του πολιτισμού και των αξιών , που οδηγεί στον εκτροχιασμό.

Όταν μάλιστα ακούμε την Ντόρα Μπακογιάννη να λέει ότι «πήγα να πάθω εγκεφαλικό με το 44% του AfD», τότε καταλαβαίνουμε γιατί ο κίνδυνος να μπούμε σε έναν νέο μεσαίωνα, είναι προ των πυλών. Πόσους αγώνες αλήθεια έδωσαν η Ντόρα Μπακογιάννη και ο αδελφός της για τη Δημοκρατία, το κράτος δικαίου,  τα δημόσια αγαθά, τη διαφθορά και την προστασία των θεσμών και παριστάνουν τάχα τους έκπληκτους;

Αλήθειες και ψεύδη

Αντίθετα, η οικονομική και κοινωνική πολιτική των κυβερνήσεων Μητσοτάκη απογείωσαν τις ανισότητες, κανονικοποίησε την διάβρωση των θεσμών, υποτάχθηκε συνειδητά στα ισχυρά ιδιωτικά συμφέροντα, υπηρετεί τις ανισότητες, κονιορτοποίησε το κράτος δικαίου, η διαφθορά διαχύθηκε στην κοινωνία, αλλά η Ντόρα Μπακογιάννη δεν κατάλαβε τίποτα. Βέβαια η συγκεκριμένη πολιτικός δεν διακρίθηκε ποτέ για το βάθος της σκέψης της, ούτε για τις κοινωνικές ευαισθησίες, αλλά το να προσποιείται ότι δεν ξέρει τι συμβαίνει στη Γερμανία ή στην Ελλάδα, είναι γελοίο...

Όλα τα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης ξεκίνησαν την άνοδό τους μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την συνακόλουθη κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού. Το μεγάλο κεφάλαιο έγινε ασύδοτο, επιθετικό και απειλητικό για την κοινωνική συνοχή. Οι πολιτικές υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων θεσμοθετήθηκαν, οι εργασιακοί νόμοι διαλύθηκαν, τα δικαιώματα των εργαζομένων ισοπεδώθηκαν, ο πόλεμος κατά των συνδικαλιστικών κινημάτων κερδήθηκε από το κεφάλαιο σε συνεργασία με την ΕΕ.
Εκτός όλων αυτών, οι ακροδεξιές δυνάμεις βρήκαν ως πρώτο ζήτημα το μεταναστευτικό και το έβαλαν στην πρώτη θέση της λίστας τους. Η αδυναμία της ΕΕ να αποφασίσει μια σταθερή και συνεκτική πολιτική, απογείωσε τα ακροδεξιά κόμματα.

Σταδιακά όμως έγινε φανερό, ότι το μεταναστευτικό ήταν η βιτρίνα , γιατί η ατζέντα τους μεγάλωσε. Το μίσος για κάθε τι προοδευτικό και κοινωνικό έγινε απροκάλυπτο. Τα ακροδεξιά κόμματα και όχι τα συντηρητικά ή τα σοσιαλδημοκρατικά -τα οποία συγχωνεύθηκαν με τα δεξιά- εμφανίζονται σε πολλές χώρες με δήθεν κοινωνικό πρόσωπο και φιλολαικά. Έτσι αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού, όχι απλά επειδή είναι λαικίστικα, αλλά επειδή τα συστημικά κόμματα έχουν οδηγήσει ολόκληρους πληθυσμούς στην ανέχεια μέσω των ανισοτήτων και των ταξικών  πολιτικών που ακολουθούν.

Είναι λοιπόν οι Χριστιανοδημοκράτες του Μερτς στη Γερμανία που ευθύνονται και τα οφέλη από την αντικοινωνική πολιτική του τα καρπώνονται οι φιλοναζί. Είναι το ανήθικο Εργατικό Κόμμα, όπως οι Συντηρητικοί στην Αγγλία που ενισχύουν τον Φάρατζ. Είναι η παταγώδης αποτυχία των σοσιαλδημοκρατών στην Ιταλία που τροφοδοτεί την ακροδεξιά. Είναι ένας εικονικός πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν που απογειώνει την γαλλική ακροδεξιά.
Είναι υποκριτικές και επικίνδυνες οι… σπαρακτικές κραυγές των ευρωπαικών συστημικών κομμάτων  για την άνοδο του ΑfD.

Αν πραγματικά η Ευρώπη θέλει να αποφύγει έναν ακόμη μεσαίωνα, ας αλλάξει πολιτική. Αλλά η πορεία της είναι εντελώς αντίθετη. Όλο και πιο πολύ ανέχονται την ατζέντα της ακροδεξιάς και σε πολλές περιπτώσεις υποχωρούν στις πιέσεις της και παίρνουν και την ατζέντα της.
Μόνο τα προοδευτικικά κόμματα μπορούν να αντεπιτεθούν, να αλλάξουν το οικονομικό μοντέλο και να απαντήσουν σε αυτόν τον κίνδυνο.

Να μην μας διαφεύγει ότι η ελληνική ακροδεξιά εκφράζεται σήμερα μέσα από τη ΝΔ, τόσο με την συμμετοχή υπουργών που έχουν υμνήσει τη Χούντα, όπως οι Βορίδης, Γεωργιάδης και Πλεύρης, όσο και από τις θέσεις που εκφράζει ο Αντώνης Σαμαράς και φυσικά και τα μικρότερα κόμματα, όπως η Νίκη, η Λατινοπούλου , ενώ περιμένουμε και τον Κασιδιάρη. 
Υπό αυτή την οπτική η ανησυχία των δημοκρατικών δυνάμεων για το τι μπορεί να προκύψει στις ελληνικές εκλογές είναι κατανοητή. Επειδή όμως η ανησυχία δεν παράγει πολιτική, καλό είναι να υπάρξει ένα ισχυρό αντιφασιστικό μέτωπο, πριν είναι αργά...