Του Σωτήρη Σιδέρη

Η παναγία της Τήνου κάνει πολιτική ή ο  Γ. Γεραπετρίτης σπεύδει γονυπετής στο κυκλαδίτικο νησί για να ζητήσει τη βοήθειά της , μιας και ο ίδιος είναι παντελώς ανίκανος να βοηθήσει τη χώρα του; η γελοιότητα δεν έχει όρια. Ενώ ο πλανήτης είναι επικεντρωμένος στη Μέση Ανατολή και στην ιστορική συμφωνία Τουρκίας -Πακιστάν-Σαουδικής Αραβίας, , δεν είναι λαϊκισμός, αντίθετα είναι ανησυχητικό το γεγονός, ότι ο πρωθυπουργός κάνει διακοπές και ο ΥΠΕΞ βρίσκεται στην Τήνο για να εκπροσωπήσει την κυβέρνηση. Αν αυτή είναι η ιεράρχηση  των απειλών της  χώρας, τότε ο ελληνικός λαός πρέπει να είναι πολύ ανήσυχος μην τυχόν και στις 3 το πρωί χτυπήσει το τηλέφωνο στο Μέγαρο Μαξίμου. Γιατί ούτε η παναγία θα είναι , ούτε ο Δρυμιώτης…

Ο κίνδυνος γεωπολιτικής διολίσθησης της Ελλάδας σε περιθωριακή χώρα συντελείται με σταθερούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια, με την Αθήνα να αδυνατεί να σχεδιάσει μια δική της, εθνική πολιτική, καθώς σύρεται πίσω από σχέδια άλλων, των ΗΠΑ και του Ισραήλ κυρίως. Αντί λοιπόν περισυλλογής και άμεσης κινητοποίησης, οι Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης τηλεφώνησαν,  στον Αιγύπτιο πρόεδρο Σίσι και στον ΥΠΕΞ αντίστοιχα  και αναχώρησαν για διακοπές και προσευχές. Την ίδια ώρα ο Τούρκος ΥΠΕΞ Φιντάν αλωνίζει  σε Αίγυπτο και  Λιβύη και ¨δένει το Κάϊρο” στο διπλωματικό του άρμα..

Η εξάπλωση της τουρκικής επιρροής.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν διατυπώνει ποτέ θέσεις για το πως θα αναπτύξει διπλωματική δραστηριότητα στα μεγάλα διμερή, περιφερειακά και διεθνή προβλήματα, αν πρώτα δεν μιλήσει η Ουάσιγκτον ή το Τελ Αβίβ. Και όταν μιλήσουν, ο Έλληνας πρωθυπουργός ταυτίζεται μαζί τους, αλλά εμφανίζει  τις δηλώσεις του ως προϊόν δικής του επεξεργασίας για εσωτερική κατανάλωση και μόνο. Αντίθετα , η  επιρροή της Τουρκίας συνεχώς αυξάνεται.  Έχει σχέδιο και το εφαρμόζει με συνέπεια που τρομάζει.

Πρώτα ήταν η Λιβύη που  βρίσκεται πλέον υπό ισχυρή τουρκική διπλωματική πίεση για την επανένωσή της με τον Τούρκο ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν να αλωνίζει κυριολεκτικά και να προωθεί το δόγμα της “μίας Λιβύης”, προφανώς υπό την επιρροή της.  Κατά πληροφορίες, ελάχιστα απέχει απ το να πείσει τον Χάφταρ, που υποτίθεται ότι βρίσκεται υπό ελληνοαιγυπτιακή επιρροή, για να συναντηθεί με την νόμιμη κυβέρνηση της Τρίπολης και να ομαλοποιηθεί η κατάσταση. Φυσικά , πέραν των άλλων επιδιώκει ώστε η βουλή που ελέγχεται από τον Χάφταρ, να επικυρώσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Δεν είναι εύκολο εγχείρημα, αλλά δείχνει πως η Τουρκία είναι η μόνη χώρα που έχει σχέδιο για την Λιβύη. Ούτε η ΕΕ, ούτε οι ΗΠΑ έχουν πει έστω και μια λέξη για να εμποδίσουν την Άγκυρα. Άρα όχι απλώς είναι μαζί τη, αλλά την στηρίζουν. Μια τέτοια εξέλιξη θα είναι επίσης διπλωματικά καταστροφική για την Αθήνα ..

Μεθοδικά προσέγγισε την Αίγυπτο, ξεπέρασε την κρίση στις διμερείς σχέσεις και τώρα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σημείο προσπαθώντας να σύρει το Κάϊρο στο άρμα της και στον σουνιτικό άξονα. Είτε το Κάιρο ήταν επιφυλακτικό, είτε το Ριάντ έθεσε βέτο (προσωρινό) για να πάρει ανταλλάγματα από την Αίγυπτο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Σίσι δεν μπορεί να μείνει για πολύ εκτός παιχνιδιού, κυρίως όσο στο Τελ Αβίβ μιλούν καθημερινά για Μεγάλο Ισραήλ και οι ακροδεξιοί είναι αφιονισμένοι με όλους. Είναι προφανές ότι οι επιπτώσεις για την Ελλάδα θα είναι τεράστιες.

Οι ΗΠΑ δεν δείχνουν διάθεση να εμπλακούν, αλλά και αν εμπλακούν η συμφωνία της Μέκκας δεν ακυρώνεται. Η ΕΕ είναι σε κώμα, δεν υφίσταται και συνεχίζει να είναι προσανατολισμένη προς την Ρωσία. Η Τουρκία λοιπόν είναι η γέφυρα της ΕΕ προς τον μουσουλμανικό κόσμο και αυτό είναι το δεύτερο τεράστιο πρόβλημα για το πως η Ελλάδα θα διαχειριστεί τις εξελίξεις.
Η Τουρκία συνέβαλλε καταλυτικά στην ανατροπή του Άσαντ και στην τοποθέτηση ενός ισλαμιστή τρομοκράτη , του Αχμέντ αλ Σάρα,  στη Δαμασκό, τον οποίο και ελέγχει. Τέλος ήρθε η συμφωνία με το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία να στείλει το μήνυμα στη Δύση ότι η μετα-αμερικανική εποχή αρχίζει να ανατέλλει.

 Οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη από το 2019 και μετά, περιχαράκωσαν τη χώρα, αφαίρεσαν κάθε δυνατότητα διαπραγματευτικής ισχύος,  δεν στάθηκε ικανή ούτε να εξελίξει τα τριμερή και πολυμερή σχήματα συνεργασίας, έμεινε προσκολλημένη στην προσωπική τακτική του Μητσοτάκη να συζητά υπό πλήρη αδιαφάνεια με τα Εμιράτα, την Αίγυπτο, το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και τώρα είναι καθηλωμένος. 
Τηλεφωνική διπλωματία δεν κάνει ούτε ο Τραμπ πλέον. Αλλά εδώ έχουμε Επιτελικό Κράτος, για απευθείας αναθέσεις, για πυρκαγιές, για πλημμύρες, για ιδιωτικοποιήσεις, για σκάνδαλα κ.ο.κ. όχι όμως για τα μεγάλα εθνικά πολιτικά ζητήματα. Η Ελλάδα δεν διαθέτει κύρος και επιρροή, διαθέτει πρωθυπουργό εσωτερικών υποθέσεων που έχει μετατρέψει τη χώρα σε προκεχωρημένο φυλάκιο . Μια ριζική στροφή στην εξωτερική πολιτική είναι επείγουσα υπόθεση.