Του Στράτου Βαλτινού

Ο πόλεμος κατά του Ιράν,  είχε και έχει στο επίκεντρό του την καταστροφή κάθε δυνατότητας  της Τεχεράνης να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Η υπογραφή  συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Σαουδικής Αραβίας για την μεταξύ τους πυρηνική συνεργασία, με στόχο να επιτρέπεται στο Ριάντ να εμπλουτίζει το δικό του πυρηνικό καύσιμο για την τροφοδοσία πυρηνικών αντιδραστήρων, οδηγεί σε πλήρη ανατροπή της ήδη εύθραυστης αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή. 

Αν το Ριάντ καταφέρει κάποια στιγμή να γίνει πυρηνική δύναμη, θα ακολουθήσει δικό του δόγμα εξωτερικής πολιτικής, θα νοιώθει ισότιμο με το Τελ Αβίβ και μεγάλη δύναμη. Και οι λυκοφιλίες με το Ισραήλ δεν θα κρατήσουν για πάντα. Όπως το Ισραήλ θεωρούσε τη Χαμάς χρήσιμη για να μην συζητείται η ίδρυση κράτους των Παλαιστινίων, όπως οι ΗΠΑ έδιναν τεχνογνωσία στην Κίνα και τώρα τρέχουν αλλόφρονες να την συγκρατήσουν, όπως στήριξαν τον Σαντάμ Χουσείν, τον Μπιν Λάντεν και μετά τους σκότωσαν, έτσι και τώρα κάνουν μια επίδειξη αφροσύνης.

Μετά το Πακιστάν, έρχεται η Σαουδική Αραβία και στο βάθος καραδοκεί η Τουρκία και η πυρηνική ανασφάλεια μεγαλώνει. Η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη σε μια μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική και ενώ γύρω της όλα τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και σε αντίθεση με τα ελληνικά συμφέροντα ασφάλειας. 

Η νέα διπλωματία

Η προσέγγιση Σαουδικής Αραβίας, Αιγύπτου, Τουρκίας και Πακιστάν, αφορά προφανώς το μέλλον των σχέσεων τεσσάρων μεγάλων  σουνιτικών χωρών που έχουν ισχυρές φιλοδοξίες για μια τεράστια περιφέρεια του πλανήτη που ξεκινά από τις ακτές του Ατλαντικού, διαπερνά την Μεσόγειο και φθάνει μέχρι το Αφγανιστάν. Οι μεταξύ τους επαφές αυξάνονται συνεχώς και η ατζέντα διευρύνεται, από την οικονομική και ενεργειακή συνεργασία μέχρι την στρατηγική ασφάλειας και τη διπλωματία.

Ο μεσολαβητικός ρόλος του Πακιστάν μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν είχε την συνδρομή της Τουρκίας και τη θετική στάση της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου. Η Τουρκία προωθεί το σουνιτικό τόξο, πέραν των άλλων, έχοντας κατά νου και την συνεργασία της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας με το Ισραήλ. Σε μια τόσο επικίνδυνη ρευστότητα, είναι λάθος για την Ελλάδα να ταυτίζεται με το Ισραήλ, ενώ μπορεί να έχει εξίσου καλές σχέσεις με όλες τις χώρες. Να σημειωθεί, πως η Αίγυπτος έχει τους δικούς λόγους να ανησυχεί για όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή. Το δόγμα του Μεγάλου Ισραήλ που κυριαρχεί στην ισραηλινή ακροδεξιά, είναι κυρίαρχο και το Κάϊρο είναι λογικό να νοιώθει την απειλή. Επομένως η προσέγγιση με τους άλλους ισχυρούς παίχτες και ιδιαίτερα με την Τουρκία είναι εξηγήσιμη. Αυτό φαίνεται δεν έχει γίνει κατανοητό στην Αθήνα που συνεχίζει να ταυτίζεται με το Ισραήλ. 

 Παγιδευμένη στα σχέδια του Ισραήλ η Ουάσιγκτον χάνει έδαφος στην διεθνή διπλωματία, γεγονός που καταδεικνύεται από τις εξελίξεις στον πόλεμο του Ιράν, τη γενοκτονία στη Γάζα και την κρίση στις σχέσεις με την ΕΕ και την Κίνα.
Σε αυτό το περιβάλλον και ενώ στο Τελ Αβίβ κυριαρχεί η παράνοια του Μεγάλου Ισραήλ, μια σειρά από αραβικές χώρες, αν και είναι πειθήνιες στις ΗΠΑ, δεν νοιώθουν καθόλου ασφαλείς με τον μεγαλοϊδεατισμό του Ισραήλ.

Η συμφωνία ΗΠΑ -Σαουδικής Αραβίας θα επιδεινώσει το κλίμα ανασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή και είναι προφανές ότι το Ιράν θα κινηθεί πιο αποφασιστικά προς την Κίνα, την Ρωσία και την Βόρειο Κορέα για να ισορροπήσει. Οπότε η ένταση δεν πρόκειται να υποχωρήσει, ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί μεταξύ ΗΠΑ -Ιράν-Ισραήλ.
Η ασφάλεια του Ισραήλ καθίσταται όλο και πιο ευάλωτη. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι πυρηνικές δυνάμεις θα αυξάνονται , η κοινωνική κρίση εντός του Ισραήλ οξύνεται σε βαθμό που πολλοί ελπίζουν σε μια πολιτική αλλαγή στις εκλογές του Οκτωβρίου ώστε να αναχαιτιστεί η κρίση.