Του Στράτου Βαλτινού

Πληθαίνουν τα κρούσματα αντιπαλότητας μεταξύ του Νίκου Δένδια από τη μία πλευρά, του πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη από την άλλη. Η αναβάθμιση των δημόσιων διαφοροποιήσεων έρχεται να προστεθεί σε πληθώρα προβλημάτων που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση  και λογικά, θα δοκιμαστεί με την κρίση ηγεσίας , που είναι προ των πυλών.  Αν αυτή η αντιπαλότητα οφείλεται αποκλειστικά στην φιλοδοξία του Δένδια να οικοδομήσει το ηγετικό του προφίλ, θα προκαλέσει στην πορεία διενέξεις και εσωστρέφεια. Αν όμως μέσω αυτών των διαφοροποιήσεων επιβεβαιώνεται η ύπαρξη ουσιαστικών διαφωνιών γύρω από τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας και ασφάλειας, τότε η κρίση αφορά τη χώρα . Και τέτοια ζητήματα δεν μπορούν να γίνονται εργαλεία προσωπικής βεντέτας.

Ο Δένδιας απαίτησε με δημόσια δήλωσή του μια συγνώμη από την Ουκρανία, ενώ ο πρωθυπουργός και ο ΥΠΕΞ κράτησαν χαμηλούς τόνους και κυρίως έδειξαν την αφοσίωσή τους στην στήριξη του Κιέβου. Ο υπουργός Άμυνας επίσης, δήλωσε ότι δεν πιστεύει στο αφήγημα των “ήρεμων νερών”, ωστόσο δεν μας είπε σε τι πιστεύει, ενόψει μάλιστα του νόμου που φέρεται να ψηφίζει τον Ιούνιο η τουρκική εθνοσυνέλευση για την “Γαλάζια Πατρίδα” του Αιγαίου. Αυτή η δυσαρμονία σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, τι μπορεί να σημαίνει για την ομοψυχία ή την διαπραγματευτική ικανότητα της χώρας;

 Άλλο δελφίνος, άλλο ηγέτης

  
Και στα δύο ζητήματα, για το ουκρανικό drone και για τα ελληνοτουρκικά, ο Δένδιας κέρδισε τις εντυπώσεις. Όπως τις κέρδισε και με την ομιλία του στο συνέδριο, αμφισβητώντας το αφήγημα του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι η Ελλάδα είναι λίγο πολύ παράδεισος και η ΝΔ η φρουρά του παραδείσου. Είναι προφανώς ότι ο υπουργός Άμυνας έχει ανοίξει τα πανιά του και όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, τόσο πιο συχνά θα διαφοροποιείται, όπως κάνουν οι δελφίνοι αιώνες τώρα. Το ζήτημα όμως είναι ποια είναι η νέα πολιτική που οραματίζεται ο Δένδιας. Γιατί οι έως τώρα ενδείξεις είναι απογοητευτικές.

Σε μια πρώτη ανάγνωση των κινήσεων Δένδια, είναι προφανές ότι δεν διαθέτει πολιτικά και ιδεολογικά στηρίγματα που να του προσδίδουν ηγετικότητα. Το να αμφισβητεί τον πρωθυπουργό είναι εύκολο, το να αναδεικνύεται ο ίδιος ηγέτης είναι το δύσκολο. Πρώτον γιατί οι δηλώσεις από μόνες τους δεν κάνουν τον πολιτικό ηγέτη, δεύτερον γιατί δεν φαίνεται να διαθέτει ισχυρή επιρροή στο κομματικό ακροατήριο, κυρίως στους βουλευτές και στα στελέχη. Ίσως είναι νωρίς , αλλά ο Δένδιας είναι και ως δελφίνος λίγος, πόσο μάλλον ως ηγέτης...
Ο υπουργός Άμυνας ήταν παρακολουθούμενος , αλλά δεν αντέδρασε και ζει μέσα στην σιωπή ή την υποταγή για το μείζον ζήτημα υπονόμευσης της δημοκρατίας. Άρα κάτι τρέχει . Αν θέλει να το επικαλεστεί την ώρα της διαδοχής , θα δείξει ότι  εργαλειοποιεί για προσωπικό όφελος ένα θέμα δημοκρατίας.

Ο Νίκος Δένδιας δεν έδειξε ποτέ το ενδιαφέρον για το επίσης κορυφαίο πρόβλημα της διαφθοράς, καθώς ποτέ δεν πήρε θέση στα τόσα και τόσα σκάνδαλα που βαραίνουν την κυβέρνηση. Οι έμμεσες αναφορές του στο συνέδριο δεν δικαιολογούν μια παθητική στάση και απλά και το ζήτημα αυτό το εντάσσει ίσως σε κάποιο προσωπικό σχεδιασμό.
Ο κατάλογος είναι μακρύς. Αλλά υπάρχουν πολύ σημαντικά θέματα για την Ελλάδα, για τα οποία ο Δένδιας ούτε ως υπουργός Εξωτερικών την πρώτη τετραετία έθιξε ή έδειξε κάποια ικανότητα, ούτε ως υπουργός Άμυνας. Οι θριαμβευτικές δηλώσεις για τους εξοπλισμούς είναι μάλλον προσβλητικές για τον ελληνικό λαό. Που και πληρώσει χρυσάφι και υπερτιμολογημένα τα οπλικά συστήματα και ακούει την κυβέρνηση να θριαμβολογεί επειδή απλά αγοράζει όπλα, όπως κάνουν όλα τα κράτη του κόσμου.

Γιατί ο Νίκος Δένδιας, ούτε φυσικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ούτε ο Γιώργος Γεραπετρίτης, πέρα από την συμπεριφορά τους ως υποτακτικοί των ΗΠΑ, δεν έχουν να παρουσιάσουν την παραμικρή ιδέα ή πρωτοβουλία. Οι δύο δεύτεροι είναι σε κοινή πορεία, συνδέονται με σχέσεις πέραν της πολιτικής και έχουν αποδείξει ότι δεν είναι ικανοί να καθοδηγήσουν την Ελλάδα ούτε πολιτικά ή διπλωματικά, ούτε στρατηγικά. Αλλά ο Νίκος Δένδιας που θέλει να εμφανίζεται ως αρνητής των ήρεμων νερών ή σκληρός έναντι της Τουρκίας , δεν έχει εκθέσει ποτέ τις ιδέες του ή τις διαφορετικές θέσεις. 
Κατά συνέπεια , αυτή την στιγμή διαμορφώνονται δύο πόλοι εντός της κυβέρνησης, σε ιδιαίτερα σημαντικούς τομείς. Δεν συνεργάζονται αυτοί οι πόλοι, οι δηλώσεις τους δεν είναι συμμετρικές ούτε κινούνται με το ίδιο πνεύμα και αυτό δεν είναι προσωπικό τους ζήτημα , αλλά εθνικό.

Και οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ότι το πολιτικό σκηνικό ανατρέπεται με τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού. Ποιος από τους δύο, ο Μητσοτάκης ή ο Δένδιας θα μελετήσουν καλύτερα τις εξελίξεις θα φανεί. Προς το παρόν συνολικά η ΝΔ έχει πρόβλημα, δηλαδή καταρρέει. Και οι τακτικισμοί δεν τους ωφελούν ιδιαίτερα. Σίγουρα η  ΝΔ δεν είναι κόμμα των ιδεολογικών αναζητήσεων. Είναι κόμμα που στηρίζεται σε εξωθεσμικούς παράγοντες, στις τράπεζες, στους επιχειρηματίες , στο πελατειακό σύστημα και στην διαπλοκή. Που στο σύνολό τους, έχουν λόγο και ρόλο στην διαδοχή. Επομένως όλοι αυτοί θα έχουν λόγο την κρίσιμη στιγμή, που φαίνεται να πλησιάζει. Ίσως ο εκλεκτός να είναι ο Δένδιας, ίσως όχι.
Προς το παρόν περισσότερος σεβασμός στα προβλήματα της χώρας και όχι στα δικά τους, είναι επιτακτική και εθνική ανάγκη...