Του Σωτήρη Σιδέρη

Η νεοφιλελεύθερη καταιγίδα του Κυριάκου Μητσοτάκη από το 2019,  έφερε την κοινωνική συνοχή στα όριά της, την διαφθορά στο ζενίθ, την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων στο ναδίρ και την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς στην πρώτη σελίδα μονίμως.  Εγκλωβισμένη στις ιδεολογικές εμμονές και σε συνύπαρξη με τον ακροδεξιό λαϊκισμό, ο πρωθυπουργός και το κόμμα του, έχουν πλέον απενεργοποιηθεί ιδεολογικά και καθοδηγούνται από  έναν διαχειριστικό αυτόματο πιλότο.  Παροχές με προδικτατορική νοοτροπία,  συνθήματα αρχηγικού αυτοπροσδιορισμού,  επαναλαμβάνονται ως ρητορικό μοτίβο που δεν ελκύουν κανέναν, ούτε είναι ικανά να συσπειρώσουν ένα κόμμα που βρίσκεται σε εμφανή κρίση στρατηγικής. 

Αν και το επικοινωνιακό επιτελείο του Μητσοτάκη προσπάθησε να αναστηλώσει το υπό κατάρρευση ηθικό του κυβερνώντος κόμματος, η αλήθεια είναι ότι πως από το βήμα του συνεδρίου της ΝΔ, ο πρωθυπουργός,  ούτε σοβαρά διλήμματα έθεσε, ούτε κανένα σοβαρό  μήνυμα έστειλε, ούτε κάποιο ελκυστικό σύνθημα επινόησε.  Ο λόγος είναι απλός. Ο Μητσοτάκης και η ΝΔ βιώνουν τώρα μια κρίση  στρατηγικής, πίσω τους έχουν ερείπια και μπροστά τους τσουνάμι κοινωνικής οργής.  Αυτοκριτική ούτε  κατά διάνοια . Το ξέπλυμα της επταετίας είναι το κυρίαρχο σύνθημα και η … έφοδος προς το 2030 είναι η προαναγγελία της αυλαίας..

Επιχείρηση διάσωσης εν μέσω αποσυσπείρωσης

Ενόψει του συνεδρίου της ΝΔ, δεν καλλιεργήθηκαν προσδοκίες για μια ιδεολογική αναβάπτιση της ΝΔ στην πολιτική σκηνή.   Κάποιοι μιλούν για αντεπίθεση, αλλά μάλλον πρόκειται για πολιορκημένο πρωθυπουργό. Ακόμη και η επεξεργασία των συνθημάτων ενόψει των εκλογών , πάσχει ιδεολογικά και πολιτικά. Η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχουν στεγνώσει τόσο πολύ από ιδέες, από την κουλτούρα συνενοχής και έχουν λυγίσει τόσο πολύ από το βάρος της διεθνοποίησης των σκανδάλων , της αδιαφάνειας και της κρίσης που έχουν προκαλέσει στο κράτος δικαίου, σε βαθμό που το καλύτερο σενάριο για τη ΝΔ είναι η διάσωσή της και όχι η επιβεβαίωση της κυριαρχίας της, που έχει χαθεί οριστικά.

Ας αντιστρέψουμε λίγο την εικόνα, γιατί η καταιγιστική προπαγάνδα αλλοτριώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τον πολιτικό ορθολογισμό με τον οποίο οφείλουμε να αναλύσουμε τις εξελίξεις.
Η ΝΔ και ο προπαγανδιστικός της μηχανισμός, λένε λίγο πολύ, ότι ναι μεν η κυβέρνηση έχει μεγάλη πτώση, από το 41% σχεδόν στο 22%, αλλά είναι κυρίαρχη γιατί δεν υπάρχει ισχυρή δύναμη στην αντιπολίτευση που να την απειλήσει. Αυτή όμως είναι η μία όψη. Γιατί από την άλλη, η ΝΔ, παρά το γεγονός ότι, τουλάχιστον μετά το 2023 δεν  έχει αντιπολίτευση ,  δηλαδή παίζει χωρίς αντίπαλο, είναι αυτή που καταρρέει. Άρα  η πτώση της είναι συνέπεια της κοινωνικής οργής και δεν αντιστρέφεται αυτή η πορεία με ψεύτικα διλήμματα ή πανάκριβες καμπάνιες και συνθήματα περί συσπείρωσης.

Πέραν αυτού, στον προοδευτικό χώρο η κινητικότητα είναι τεράστια συντελείται ένας ιστορικού τύπου μετασχηματισμός και υπό αυτή την έννοια, η ανασυγκρότηση που θα προκύψει με την ίδρυση του κόμματος Τσίπρα θα διαμορφώσει το μέτωπο κατά του Μητσοτάκη.  Πιθανότατα θα ευνοηθούν και τα μικρότερα κόμματα , ακόμη και αν δεν συμπορευτούν με τον Τσίπρα. Οπότε είναι ζήτημα υπαρξιακό για τη ΝΔ να βρεί αντίδοτο και στην δική της αυτόνομη πτώση και στην ανασυγκρότηση της προοδευτικής παράταξης.

Ωστόσο, το πραγματικό μήνυμα του συνεδρίου όπως προκύπτει από την ομιλία του Μητσοτάκη, είναι ότι ο πρωθυπουργός και το Επιτελικό Κράτος, αδυνατούν να αυτοπροσδιοριστούν ιδεολογικά στο νέο, υπό διαμόρφωση σκηνικό και αυτό σημαίνει και διατήρηση της αποσυσπείρωσης και αδυναμία δικής της ανασυγκρότησης. 

Υποτίθεται ότι μία από τις κεντρικές επιλογές είναι ένα σύνθημα για την Ελλάδα του 2030. Κάτι που όμως, απαιτεί και σχέδιο και όραμα. Η αναφορά του ότι “η παράταξή μας δείχνει ότι είμαστε έτοιμοι για την Ελλάδα του 2030» είναι άδειο σύνθημα και απλά το ανεμίζει πάνω από μια κοινωνία που δοκιμάζεται . Ακόμη πιο αδύναμη είναι η επίκληση της τουρκικής απειλής και το ποιός θα την διαχειριστεί. Ένας πρωθυπουργός που έκανε τον κατευνασμό επίσημη πολιτική, που υποχώρησε άτακτα στις έρευνες του Ουρούτς Ρέις, την Κάσο , που είναι άφαντος στα βαλκάνια, που σιώπησε στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, που δεν έχει κανέναν στόχο, δεν μπορεί να προσποιείται τον εθνικό  ηγέτη..…

Κίβδηλα διλήμματα

Ο Μητσοτάκης και η ΝΔ είναι στην αρμοδιότητα της Ευρωπαικής Εισαγγελίας. Τα ποσοστά εναντίωσης στην κυβέρνηση και τον ίδιο είναι συντριπτικά εις βάρος τους, το στεγαστικό πρόβλημα, είναι μείζον για την κοινωνία, η διαφθορά προκαλεί οργή, αλλά για όλα αυτά δεν βγήκε ούτε λέξη από το στόμα του πρωθυπουργού. Καθηλωμένος πλέον και με όλο και πιο μικρή ατζέντα,  επιλέγει βαρύγδουπες λέξεις για να γίνει ελκυστικός, αλλά είναι επαναλαμβανόμενες και ανίσχυρες πλέον.

Το να συνεχίζει από το 2019 μέχρι σήμερα να καταγγέλλει τους πάντες και όποιον ασκεί κριτική για τοξικότητα, είναι πρόβλημα για τον ίδιο και όχι για την αντιπολίτευση. Το να υπερασπίζεται τα έργα και τις ημέρες του, είναι κεντρική πολιτική επιλογή του, διαφορετικά θα πρέπει να παραδεχθεί ότι υπονόμευσε θεσμούς και κανόνες, ότι εργαλειοποίησε τη δικαιοσύνη, ότι λειτουργεί ως καθεστώς, ότι θριαμβεύει το πελατειακό κράτος.

Γνωρίζοντας ήδη ότι το αρχικό σύνθημα “Μητσοτάκης ή χάος” βούλιαξε στις ειρωνείες ο πρωθυπουργός μετακίνησε κάπως τη θέση του, αλλά το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Τώρα λέει ότι το δίλημμα της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. δεν θα είναι «Μητσοτάκης ή χάος» αλλά «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης», «Μητσοτάκης ή Τσίπρας», «Μητσοτάκης ή Κωνσταντοπούλου», «Μητσοτάκης ή οποιοδήποτε άλλος».
Τι επινόηση!. …