Του Στράτου Βαλτινού

Με επικοινωνιακά στοχευμένες κινήσεις  που απευθύνονται κυρίως στο συναίσθημα , ο Παύλος Ντε Γκρες, γιος του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ, προετοιμάζει προσεκτικά το έδαφος για την εμπλοκή του στην πολιτική ζωή της χώρας. Άρχισε να εκδηλώνει τα σχέδιά του σε πρόσφατη συνέντευξή του αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο της εμπλοκής του στην πολιτική. Ακολούθησε η παρουσία του στην παρέλαση για την επέτειο της 25ης Μαρτίου,όπου σχεδόν ξαναμμένος από  πατριωτισμό, εξέφρασε την συγκίνησή του. Γιατί τα ΜΜΕ προέβαλλαν τη δήλωσή του, ενός απλού πολίτη είναι άλλο θέμα. Την επομένη και για ένα τριήμερο , βρέθηκε στο Άγιον Όρος, όπου  έγινε δεκτός περίπου ως διάδοχος του θρόνου...

Το παράδοξο όμως δεν είναι η δουλικότητα που έδειξαν κάποιοι μοναχοί. Αλλά το γεγονός ότι τον υποδέχθηκαν ο διοικητής του Αγίου Όρους Αλκιβιάδης Στεφανής, ο υπουργός Ναυτιλίας Βασίλης Κικίλιας και ο πρώην διοικητής Θανάσης Μαρτίνος. Έναν απλό πολίτη που δεν έχει καμία άλλη ιδιότητα. Η υποδοχή έγινε εν γνώσει ή εν αγνοία του πρωθυπουργού; το ερώτημα θα απαντηθεί μάλλον σύντομα, γιατί οργιάζει το παρασκήνιο σχετικά με τον ρόλο που επιφυλάσσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον Ντε Γκρες και ο ίδιος τον αποδέχεται μετά χαράς. Ένα θλιβερό απομεινάρι της ξενοκίνητης μοναρχίας είναι δύναμη σταθερότητας για τη χώρα ή αποσταθεροποίησης;

Η ιστορική μνήμη και ο διχασμός

Οι πληροφορίες από αξιόπιστες πηγές, κάνουν λόγο για ένα νέο πρόσωπο που θα αναμοχλεύσει πάθη και θα εμπλακεί στην πολιτική ζωή της χώρας, φιλοδοξώντας να αναδειχθεί σε παράγοντα των πολιτικών εξελίξεων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φέρεται να έχει ζητήσει και ο Ντε Γκρες να αποδέχθηκε,  να στηρίξει τη ΝΔ και τον πρωθυπουργό ενόψει των εκλογών. Ποια είναι ακριβώς η μεταξύ τους συμφωνία δεν μπορεί να διασταυρωθεί.

Εικάζεται ότι ο Ντε Γκρες θα κινηθεί στο ίδιο μοτίβο προβάλλοντας τον εαυτό του ως επαναπατρισμένος Έλληνας που απλά φιλοδοξεί να ριζώσει στη χώρα που είχε κάποτε μοναρχία και τελευταίος μονάρχης ήταν ο πατέρας του. Θα κινείται , υποστηρίζουν οι ίδιες πηγές, σε ένα ευρύ κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, πάντα στο πλευρό της δεξιάς , θέλοντας σε αυτή τη φάση να αποκτήσει κοινωνικά ερείσματα και πολιτικές διασυνδέσεις που θα του είναι ωφέλιμες μετά τις εκλογές. Γιατί στις επόμενες εκλογές δεν θα έχει δικαίωμα καθόδου, αλλά από τις μεθεπόμενες θα μπορεί και κόμμα να ιδρύσει και να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού.

Είναι προφανές ότι το φανερό σχέδιο είναι η σύνδεσή του με την πολιτική ζωή της χώρας και η καταγραφή του ως παράγοντα. Η επόμενη φάση του σχεδίου όμως είναι να εμφανιστεί ως ηγετική δύναμη. Υποδόρια όμως, οι πάντες θα τον ρωτούν αν στόχος του είναι η επαναφορά της μοναρχίας στην Ελλάδα. Ο ίδιος το αρνείται , αλλά η ζωή έχει πολλές στροφές. Μια αποσταθεροποίηση , μια ανωμαλία είναι αρκετή για να εμφανιστεί και πάλι ένας διάδοχος ως παράγοντας δήθεν ενότητας και γιατί όχι ως μεσσίας. Από την εποχή του Όθωνα μέχρι το δημοψήφισμα της μεταπολίτευσης, το ίδιο σενάριο παίζονταν.

Υπό αυτή την έννοια απαιτείται εγρήγορση για δύο λόγους. Πρώτος λόγος η επιστροφή ενός Γλύξμπουργκ στην πολιτική ζωή της χώρας , δηλαδή είναι σχεδόν βέβαιη με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη δημοκρατία και τον λαό.
Δεύτερος λόγος. Η ανησυχία που θα προκληθεί καθώς η πολιτική δράση του Παύλου Ντε Γκρες θα επαναφέρει μνήμες που ο λαός και το πολιτικό σύστημα έχουν απωθήσει. Η πρόκληση διχαστικών εντάσεων θα είναι στα σενάρια και θα απαιτηθεί μεγάλος αγώνας για να κατανικηθεί η αντίληψη που ίσως υπάρχει ακόμη σε ένα τμήμα της κοινωνίας ότι ένας απόγονος του τέως βασιλιά μπορεί να είναι ένας μεσσίας ή η λύση για το μέλλον της χώρας.

Μια ακόμη πολύ ισχυρή παράμετρος είναι το γεγονός, ότι ήδη ο Ντε Γκρες έχει στηρίγματα σε ισχυρούς οικονομικούς κύκλους της χώρας που ίσως δεν συνειδητοποιούν  ή αδιαφορούν για το πόσο επικίνδυνη μπορεί να αποδεχθεί αυτή η στήριξη.