Του Σωτήρη Σιδέρη

 Σε υπηρεσία προθύμων που εναρμονίζεται απόλυτα με τα συμφέροντα των νέων πολεμικών και διπλωματικών δογμάτων  έχει μετατραπεί το υπουργείο Εξωτερικών. Ο διπλωματικός αφοπλισμός της Ελλάδας συντελείται μέσα από κύκλους κυβερνητικών ομάδων που αδιαφορούν για την τήρηση των κανόνων που έχει κάθε κράτος που σέβεται τον εαυτό του. Αυτοί οι κύκλοι “διαπραγματεύονται” απευθείας με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Γερμανία ή το Ισραήλ υπό την επίβλεψη του Μεγάρου Μαξίμου, μετατρέποντας το ΥΠΕΞ σε υπουργείο δεύτερης διαλογής, αντί για αιχμή του δόρατος που είναι ο ρόλος του.

Ένα υπουργείο,  αφοπλισμένο και υποταγμένο στην κομματική πελατεία και τις εξαρτήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη και έναν ανεπαρκή για τέτοια αποστολή Γιώργο Γεραπετρίτη.
Το ΥΠΕΞ ούτε ρωτήθηκε καν σχετικά με την στρατηγική αναβάθμιση του λιμανιού της Ελευσίνας το οποίο η αμερικανική πρεσβεία προορίζει  για αντίπαλο δέος στην Cosco. Δεν είχε ουσιαστική  συμμετοχή στην πρόσφατη επίσκεψη Μητσοτάκη στην Άγκυρα, ούτε στις σχέσεις με την Ουκρανία, ενώ είναι δραματικά απών από τα βαλκάνια. Το υπουργείο  Ενέργειας , είναι αυτόνομο κράτος και ο υπουργός Παπασταύρου κινείται κατά βούληση με εν λευκώ επιταγή του Μεγάρου Μαξίμου.

Στο εσωτερικό του υπουργείου επικρατούν συνθήκες απαξίωσης, αποθεώνονται οι μηχανισμοί και τα στεγανά θριαμβεύουν. Το ΥΠΕΞ προσεγγίζει την εθνικά επικίνδυνη κόκκινη γραμμή της ανυπαρξίας.  

Ο κόσμος κοχλάζει το ΥΠΕΞ παραδίδεται στους μηχανισμούς

 
Ακόμη και οι πρόσφατες μεταθέσεις  προσωπικού έχουν προκαλέσει αρνητικά σχόλια στους διαδρόμους του υπουργείου , καθώς γίνεται λόγος για επιβολή της οικογενειοκρατίας και τις “άκρες” που έχουν κάποιοι. Πρόκειται για αποθέωση του ρουσφετιού και του πελατειακού συστήματος της ΝΔ. 
Να σημειωθεί πως σε άλλες περιόδους, κάθε απόπειρα στεγανοποίησης ή παράκαμψης της διπλωματικής υπηρεσίας, προκαλούσε όργιο αντιδράσεων, με πλήθος διαρροών προς τα ΜΜΕ. Κραυγές για εθνικά τραύματα και υποχωρήσεις, με πολλούς "ανησυχούντες" διπλωμάτες “στόλιζαν” πρωτοσέλιδα. Σήμερα  που η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε προτεκτοράτο ούτε άχνα. Η πλειονότητα αναζητά απλώς στηρίγματα στον μηχανισμό του Μαξίμου και της ΝΔ, σιωπώντας για μείζονα προβλήματα που αντιμετωπίζει το διπλωματικό και διοικητικό προσωπικό.

Ελλείψεις σε προσωπικό , οικονομικά προβλήματα, κύκλοι προθύμων γύρω από τον Γεραπετρίτη και την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, συνθέτουν μια εικόνα παράλυσης και απαξίωσης του ρόλου ενός στρατηγείου του κράτους. Αυτή είναι η μία όψη. Γιατί εκατοντάδες πραγματικά ικανοί και καταβεβλημένοι διπλωμάτες, εμπειρογνώμονες και διοικητικό προσωπικό μένουν χωρίς λόγο και έργο και όσοι βρίσκονται κοντά στην ηγεσία, απλά καλούνται να υπηρετήσουν δόγματα ξένα προς τις πάγιες θέσεις της χώρας για το διεθνές δίκαιο. Η χώρα σύρεται πίσω από εγκληματικούς πολέμους με έναν πρωθυπουργό και έναν ΥΠΕΞ αποσυνδεδεμένους από τον διπλωματικό ορθολογισμό. 

Διπλωματία χωρίς εθνική ατζέντα

Τελευταίο , όσο και ταπεινωτικό για την Ελλάδα ζήτημα,  η πρωτοβουλία  στο Συμβούλιο Ασφαλείας του  ΟΗΕ για καταδίκη του Ιράν για τις επιθέσεις στις γειτονικές χώρες, την στιγμή που δεν είπε λέξη για τη νομιμότητα του πολέμου ή τη  δολοφονία 175 κοριτσιών ή για βομβαρδισμούς από το Ισραήλ με παράνομες  βόμβες και δολοφονία αμάχων. Ακόμη και το πόρισμα του ΟΗΕ για τη γενοκτονία στη Γάζα, αρνήθηκε να υιοθετήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Τελικά είναι μια κυβέρνηση που δεν έχει πρόβλημα μόνο με το κράτος δικαίου στο εσωτερικό, αλλά και με το διεθνές δίκαιο γενικότερα. Ο εκφυλισμός των αξιών της Ελλάδας... 

Εντός του υπουργείου Εξωτερικών επικρατεί κλίμα ομαδοποιήσεων και παραλυσία. Σε επίπεδο υπουργού, εξακολουθεί να καταγράφεται η απόλυτη αδυναμία του Γ. Γεραπετρίτη να θέσει οπουδήποτε την ελληνική ατζέντα. Δεν υπάρχει άλλωστε τέτοια ατζέντα, αλλά η κυβέρνηση όφειλε να έχει και να την ιεραρχεί και να την προωθεί με βάση τα εθνικά συμφέροντα. Και όμως. Πάνε κι έρχονται ξένοι διπλωμάτες, υπουργοί , υφυπουργοί και κάθε είδους αξιωματούχοι που απλά απαιτούν. Βάσεις, διευκολύνσεις , αγωγούς, συμφωνίες, εξοπλισμοί,  αφοσίωση και μηδενικές διεκδικήσεις. Η Ελλάδα παρέχει τα πάντα σε πολλούς και δεν διεκδικεί το παραμικρό αντάλλαγμα. Ούτε για την διάθεση των  Patriot  ζητήθηκε το παραμικρό αντάλλαγμα. 

Ο Γ. Γεραπετρίτης περιγράφεται από ξένους διπλωμάτες στην Αθήνα ως ο “πιο βολικός” υπουργός που είχαν γνωρίσει ποτέ. Το ίδιο ισχύει για τον Υπουργό Ενέργειας Παπασταύρου, τον Κικίλια και άλλους. Δεν υπάρχει υπουργική σύνοδος, επίσκεψη σε ξένη χώρα , ή υποδοχή ξένου αξιωματούχου στην Αθήνα όπου ο ΥΠΕΞ να διεκδίκησε οτιδήποτε για την Ελλάδα. Αυτό είναι δεδομένο και μάλιστα φημολογείται έντονα  ότι οι ΗΠΑ έχουν ζητήσει αδιανόητα πράγματα στο πλαίσιο του διμερούς στρατηγικού διαλόγου, που ακόμη και μια υποτακτική κυβέρνηση διστάζει να υπογράψει. Θα τα δούμε σύντομα όμως . 

Υπάρχει άλλη επιλογή;

Η υφυπουργός Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου εργάζεται νυχθημερόν,  όχι για να ετοιμάσει διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, καθώς έχει τον φάκελο των ελληνοτουρκικών , αλλά για να βελτιώσει τις σχέσεις του πρωθυπουργού με το περιβάλλον του Τραμπ. Η Παπαδοπούλου συνομιλεί με έναν κλειστό κύκλο διπλωματών, έχει προβλήματα με τον Γεραπετρίτη και  ο υπουργός μαζί της, κατά πληροφορίες είναι μαζί της εκνευρισμένος και ο Μητσοτάκης, αλλά έχει άριστες σχέσεις , με την Ντόρα Μπακογιάννη. Είναι ανύπαρκτη διπλωματικά, έχει δεκάδες ανοιχτούς φακέλους στο γραφείο της και δεν έχει κλείσει κανέναν. Η Ελλάδα έχει ανοιχτά θέματα με όλες τις βαλκανικές χώρες, με την Τουρκία, με άλλες ευρωπαικές χώρες, αλλά όλα είναι στον αέρα. Με ανεπαρκή πολιτική σκέψη η Παπαδοπούλου είναι ένα από τα μεγαλύτερα ρουσφέτια στην ιστορία του ΥΠΕΞ και τη θέση της την οφείλει αποκλειστικά στην οικογένεια Μητσοτάκη. 

Πως να λειτουργήσει ένα τόσο κρίσιμο υπουργείο , όταν  έχει απαξιωθεί πλήρως η λειτουργία του Κέντρο Σχεδιασμού Εξωτερικής Πολιτικής (ΚΕΣΕΠ), που και πως σχεδιάζεται η εξωτερική πολιτική;παντού, εκτός απ το ΥΠΕΞ. 
Ανοίγονται μπροστά μας κρίσιμες διαπραγματεύσεις για μεγάλα και σοβαρά ζητήματα που αφορούν το μέλλον της χώρας. Από τις υπόγειες συζητήσεις για τα πυρηνικά , όχι για την ηλεκτρική ενέργεια, αλλά την αποθήκευση πυρηνικών όπλων, μέχρι τη νέα διαφαινόμενη κρίση με την Άγκυρα, την άνευ όρων στήριξη της πολεμοκάπηλης δύσης, η Ελλάδα, όχι μόνο απομακρύνεται από σταθερές αξίες και πολιτικές, αλλά παραβιάζει και μια κρίσιμη στρατηγική επιλογή. Την επίκληση του ρόλου των διεθνών οργανισμών, κυρίως του ΟΗΕ στην αναζήτηση λύσεων  σε εθνικά μας προβλήματα.  . Υπάρχει άλλη επιλογή; αν υπάρχει ας ανακοινωθεί και ας μάθει ο ελληνικός λαός ποια είναι...