Του Στράτου Βαλτινού

Η βία του πολέμου συγκλονίζει τον κόσμο. Πέρα από κυβερνήσεις και κόμματα έχει ενδιαφέρον η στάση των εκκλησιών. Το Βατικανό πήρε θέση με μια δήλωση -κόλαφο κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ, εκφράζοντας την έντονη ανησυχία για το γεγονός ότι “η διάβρωση του διεθνούς δικαίου είναι πραγματικά ανησυχητική” καθώς  “η δικαιοσύνη έχει υποχωρήσει μπροστά στη βία”, ενώ “η δύναμη του νόμου έχει αντικατασταθεί από το νόμο της βίας”. 

Η ορθόδοξη εκκλησία για μια ακόμη φορά δείχνει το απεχθές πρόσωπο της συνενοχής. Το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης κήρυξε πόλεμο στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας,  αλλά είναι άφαντο στη Γάζα και την γενοκτονία των Παλαιστινίων, αλλά και στον πόλεμο κατά του Ιράν. Και η εκκλησία της Ελλάδας δεν υπάρχει πουθενά. Πρόκειται καθαρά για επιλογή στρατοπέδου με πολιτικούς -ιδεολογικούς όρους και όχι με ανθρωπιστικούς. Η πολιτική πάνω απ΄όλα,

Σύμφωνα με δηλώσεις που έκανε ο  πρωθυπουργός του Βατικανού καρδινάλιος Πιέτρο Παρολίν,  «αν στις διάφορες χώρες αναγνωριστεί το δικαίωμα στον προληπτικό πόλεμο – με δικά τους κριτήρια και χωρίς ένα υπερεθνικό νομικό πλαίσιο – ολόκληρος ο πλανήτης θα κινδυνεύσει με ανάφλεξη». Είναι μια καίρια δήλωση που προφανώς στόχο έχει να επισημάνει τους κινδύνους για παγκόσμια ανάφλεξη. Είναι επίσης απόλυτα καταδικαστική για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Το γεγονός ότι οι Ιρανοί είναι ισλαμιστές δεν αλλάζει σε τίποτα στη θέση του Βατικανού. Μουσουλμάνοι είναι και οι Παλαιστίνιοι, αλλά η ανησυχία για το μέλλον του κόσμου έχει πολιτική , έχει και ανθρωπιστική πτυχή . Η εκκλησία της Ελλάδας βλέπει μόνο την πολιτική πτυχή. Καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι στο πρόσφατο αιματοκύλισμα στη Συρία τοποθετήθηκε μόνο για τους Χριστιανούς της χώρας αυτής. Μια δυό δηλώσεις για τους τύπους και μετά άφαντη. …

Όχι ότι το Βατικανό δεν κάνει πολιτική. Αυτό και αν κάνει. Αλλά όταν οι συνθήκες το απαιτούν φορά τη μάσκα του ανθρωπισμού και τοποθετείται ακόμη και αν πρόκειται να διαφωνήσει με τους ισχυρούς, καθώς και το ίδιο νοιώθει αρκετά ισχυρό. Κατά συνέπεια, πολλές φορές τα γεγονότα επιβάλλουν να υψωθεί μια φωνή αγωνίας. Μια φωνή που έχει χάσει η Ορθόδοξη εκκλησία.

Ο Παρολίν σημείωσε ότι «προκαλεί πραγματική ανησυχία η εξαφάνιση αυτή του διεθνούς δικαίου: η δικαιοσύνη αντικαταστάθηκε από την ισχύ, η ισχύς του δικαίου αντικαταστάθηκε από το δίκαιο της ισχύος, με την πεποίθηση ότι η ειρήνη μπορεί να γεννηθεί μόνον όταν ο εχθρός έχει εξολοθρευτεί». Πρόσθεσε ότι  «οι λαοί της Μέσης Ανατολής – συμπεριλαμβανομένων των ήδη ευάλωτων χριστιανικών κοινοτήτων – βυθίστηκαν για άλλη μια φορά στον τρόμο του πολέμου, ο οποίος καταστρέφει βάναυσα ανθρώπινες ζωές, φέρνει καταστροφή και παρασύρει ολόκληρα έθνη σε σπειροειδείς βιαιότητες με αβέβαιο αποτέλεσμα».
Νωρίτερα ο Πάπας έκανε λόγο για μια ‘τραγωδία τεράστιων διαστάσεων’ και τον κίνδυνο μιας ‘ανεπανόρθωτης καταστροφής’», υπενθύμισε, επισημαίνοντας πως «αυτές οι λέξεις περιγράφουν με τον πιο εύγλωττο τρόπο τη στιγμή που διανύουμε».
Είναι ντροπιαστική η στάση της εκκλησίας. Αμίλητη στις τραγωδίες, ομιλητική στους μηχανισμούς και στις διεκδικήσεις προνομίων,  αλλά πάντα ως βραχίονας της εξουσίας. Ο σκοταδισμός της , η απουσία της σε κάθε μεγάλη ανθρωπιστική κρίση, η απομάκρυνση από τον κοινωνικό της ρόλο, ο μισογυνισμός και ο σκοταδισμός εξακολουθούν να είναι η απωθητική της εικόνα. Καθόλου τυχαίο ότι η εμπιστοσύνη της κοινωνίας στην εκκλησία όλο και περιορίζεται .