Του Σωτήρη Σιδέρη 
Ο  πρωθυπουργός είπε στη βουλή ότι “ η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με ιδεολογικά, αλλά με εθνικά κριτήρια”. Κανείς δεν διαφωνεί , αρκεί να είναι ειλικρινής. Όμως δεν είναι.  Ποια είναι τα εθνικά κριτήρια, σε έναν επιθετικό πόλεμο με  αναθεωρητική στρατηγική που κουρελιάζει κάθε έννοια δικαίου και αλλάζει βίαια τον χάρτη της περιοχής; 

Στην πραγματικότητα ο πρωθυπουργός είναι αυτός που ασκεί εξωτερική πολιτική με ιδεολογικά κριτήρια γιατί ενσωματώνει στην δική του πολιτική,  την εθνική ιδεολογία του Ισραήλ για κυριαρχία σε όλη τη Μέση Ανατολή, κάτι που δημόσια παραδέχονται στελέχη της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Τελ Αβίβ.  Η ωμή βία των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν μπορεί να  αντιμετωπιστεί με ψεύτικα διλήμματα.

Ως προς την Κύπρο το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει η Ελλάδα να προστρέξει σε βοήθειά της αν απειληθεί, φυσικά να το κάνει, αλλά τα ερωτήματα είναι αμείλικτα . Είναι εύκολο να κινητοποιηθεί  στην Κύπρο, σε ένα μέτωπο κατά του Ιράν ή της Χεζμπολάχ, αλλά δεν το έκανε έναντι της Τουρκίας όταν απείλησε με στρατιωτική επέμβαση για το οικόπεδο 7 της Κυπριακής ΑΟΖ, τις παραβιάσεις του εναερίου χώρου, την περιοδεία Ερντογάν στην περίκλειστη Αμμόχωστο, τις παραβιάσεις της Πράσινης γραμμής όπου υπήρχαν και νεκροί στο παρελθόν. Έχουμε αλλαγές;

Η μετάλλαξη της Ελλάδας

 Αν η κρίση ασφάλειας που αντιμετωπίζουν η Κυπριακή Δημοκρατία και η Ελλάδα γίνουν το εφαλτήριο για μια νέα πολιτική ασφάλειας με την στήριξη της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, τότε τα πράγματα αλλάζουν και αξίζουν μεγαλύτερης προσοχής.  Αν όμως η Ελλάδα συνεχίσει να σύρεται σε αναθεωρητικούς πολέμους θα χάσει όλα τα πλεονεκτήματα που είχε για να αποκρούει την αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας.  Όμως στην περίπτωσή μας δεν έχουμε απειλή από την Τουρκία, αλλά από τη Χεζμπολάχ που ελέγχεται από το Ιράν και ενώ η  Τεχεράνη  προσπαθεί να προκαλέσει γενικευμένη κρίση ασφάλειας για να επιβιώσει από τον ανηλεή πόλεμο που δέχεται. 

Εφόσον η Κυπριακή Δημοκρατία αποκτά ειδικό γεωπολιτικό βάρος και μάλιστα σε ζητήματα ασφάλειας, τότε είναι η ευκαιρία για την Αθήνα να αναμοχλεύσει το Κυπριακό, να ασκηθεί πίεση προς την Τουρκία για υποχωρήσεις και κυρίως , να αναβαθμίσει την στρατηγική ασφάλειας της Κύπρου με ένα ενιαίο αμυντικό δόγμα ΕΕ -ΗΠΑ- Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα ήταν μια πραγματική πολιτική με εθνικά κριτήρια και όχι ιδεολογικά. Γιατί τώρα συμβαίνει το αντίθετο. Η ελληνική κυβέρνηση έχει μεταλλαχθεί από χώρα που καταδικάζει σταθερά τον εις βάρος της αναθεωρητισμό της Τουρκίας σε υποστηρικτή του αναθεωρητισμού του Ισραήλ. Δεν το λες και εθνικό κριτήριο…. 

Το ρεσιτάλ υποκρισίας και το κομματικό κριτήριο

 
 Αυτή την στιγμή, αν κάτι υπηρετεί η Αθήνα, είναι  συμφέρον του Ισραήλ που θέλει να κυριαρχήσει στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Φυσικά ο Σάντσεθ της Ισπανίας δεν διακατέχεται από αντεθνικά κριτήρια, επειδή   τάσσεται κατά του πολέμου και απαγόρευσε την χρήση των αμερικανικών βάσεων για να κάνει πόλεμο, ενώ πριν είχε,  επικρίνει το Ισραήλ, για γενοκτονία  κατά των Παλαιστινίων. 
Για να καταδειχθεί περισσότερο η υποκριτική στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη αξίζει να επισημανθεί η δική του φράση στη βουλή,  ότι «σε αυτό το σύνθετο τοπίο η θέση της πατρίδας μας είναι σαφής: υποστηρίζουμε την αποκλιμάκωση των ενεργών συγκρούσεων και την επιστροφή της διπλωματίας». Απόλυτο ψεύδος. Είναι μια ρητορική αναφορά που δεν έχει κανένα απολύτως διπλωματικό περιεχόμενο,  ούτε έχει αναλάβει οποιαδήποτε πρωτοβουλία . Έχει ταυτιστεί απόλυτα με τους επιτιθέμενους και προσπαθεί να “εθνικοποιήσει” αυτή την απαράδεκτη πολιτική. Κυριαρχεί παράλληλα και ο φόβος μήπως ενδεχόμενη διαφωνία προκαλέσει την οργή του Τραμπ ή του Νετανιάχου. Αλλά ο φόβος δεν μπορεί να είναι εθνικό κριτήριο... 

Πέραν αυτού, με την συνολική τοποθέτησή του στη βουλή, ο πρωθυπουργός είχε για μια ακόμη φορά το βλέμμα στραμμένο στο εσωτερικό της χώρας . Είπε ότι  «ας τα σκεφτούν όλα αυτά και οι επαγγελματίες ανησυχούντες – πότε για την υπεύθυνη θέση της χώρας, πότε για το διεθνές δίκαιο”. Κάλεσε όλους “να αντιληφθούμε ότι τα μικρά και τα κομματικά πρέπει να υποχωρούν μπροστά στα μεγάλα και τα εθνικά”.
Μα αν είχε την αίσθηση της εθνικής αποστολής ο πρωθυπουργός και όχι του κομματάρχη, θα μπορούσε να ζητήσει σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών για εθνικό σχεδιασμό και όχι απλά να τους κοινοποιεί ειλημμένες αποφάσεις. Θα μπορούσε να εισηγηθεί έκτακτη σύνοδο κορυφής για μια συνολική στρατηγική ασφάλειας στην περιοχή που δεν υπάρχει. Τίποτα όμως. 
Και η περίφημη πρωτοβουλία 5χ5 για την Ανατολική Μεσόγειο που είναι; στα αζήτητα της διεθνούς διπλωματίας φυσικά. Ρεσιτάλ υποκρισίας για μια ακόμη φορά ...